DaiMao ~Gii & Takumi forever~

2  ก.ค.  53   PPK   Talk  >> 

           เนื่องจากได้รับคำแนะนำจากคุณ  soma~i   เรื่องการเรียกชื่อมาโอะคุงในครอบครัวทำให้นึกขึ้นมาได้ว่า มาโอะ ชื่อ     เคียวสุเกะ จึงมีการเปลี่ยนแปลงเล็กน้อยขอบคุณมากนะคะสำหรับคำแนะนำ  และขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ด้วยค่ะ  ,,^__^,,   

+++++++++++++++++++++++++++++++++

Story   >>    It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Vol .1  >>   First Kiss

Author   >>    PPK

คำแนะนำในการอ่านจากผู้เขียน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ

+++++++++++++++++++++++++++++++++

                " ทาคุมิ  กีจะกลับมาแล้ว พวกนายจะทำแบบนั้นกันใช่ม๊า  รู้สึกดีป่าว  นี่ไม่ต้องอายหรอกน่า "  เสียงเพื่อนที่ล้อเลียนและพยายามจะโอบล้อมรอบตัวทาคุมิไม่ให้หนีไปไหน  เด็กหนุ่มทำได้แต่ก้มหน้างุดไม่รู้จะหาทางออกอย่างไรให้เพื่อนจอมทะลึ่งเหล่านี้เลิกล้อเสียที  ในใจได้แต่ร่ำร้อง

                .. กี .. เมื่อไหร่จะกลับมา  ..

                เบื้องหลังร่างสูงที่คุ้นตาของใครบางคนใกล้เข้ามา  และเดินแหวกฝูงเด็กหนุ่มเข้าไปหาร่างบางที่โดนล้อมกรอบอยู่  ท่ามกลางเสียงจอแจของเด็กหนุ่มวัยอยากรู้อยากเห็น ร่างเล็กนั้นดูบอบบางกว่าที่เคยเห็น  ไหล่เล็กๆนั้นห่อเข้าราวกับปกป้องตัวเองจากการล้อเลียนและหยอกเย้าของบรรดาเพื่อนฝูงที่ดูเหมือนจะเกินเลยไปหน่อย

                แต่ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น  สายตาทุกคู่เริ่มหันไปสนใจสมาชิกใหม่ที่เข้ามาในห้อง  หลายคนหลีกทางให้ผู้มาเยือนเดินผ่านไปอย่างสะดวก  และเมื่อไปถึงเป้าหมายสิ่งที่ทำให้ทั้งห้องอยู่ในความเงียบสงัดในพริบตาก็คือ  ทาคุมิที่กำลังพยายามหลบหนีการถูกกลั่นแกล้งของเพื่อนที่นิ่งงันราวต้องสาปกับริมฝีปากที่ถูกประทับปิดอย่างกระทันหันโดยผู้มาใหม่  ความอบอุ่นที่คุ้นเคยทำให้ไม่อาจผลักใส  แต่ดวงตากลมก็เบิกกว้างทั้งตกใจระคนดีใจ  และเมื่อความอบอุ่นนั้นถอดถอนไป  ใบหน้าคมของคนที่แสนคิดถึงก็กระจ่างพร้อมกับรอยยิ่มกว้าง   และคำทักทาย

                ...  อรุณสวัสดิ์ ทาคุมิ ...

 ++++++++++++++++++++++++++++

                " อรุณสวัสดิ์เหรอ  โห  เปิดฉากมาก็เล่นงี้เลย  คนเขียนบทช่างกล้าแฮะ "  หนุ่มน้อยฮามาโอะ เคียวสุเกะ หรือ มาโอะของทุกคนเบิกตาโตเมื่ออ่านบทจบไปหนึ่งหน้ากระดาษ  จะอ่านกี่ครั้งก็ยังอึ้งทุกครั้ง  นี่ถ่ายวันแรกก็มีฉากจูบแล้วสุดยอดไปเลย

           .. เคียวจังจ๊ะ  รถมารับแล้ว  เสร็จหรือยัง ..

               .. ครับแม่  เสร็จแล้ว ..

                เสียงตะโกนเรียกของแม่จากชั้นล่างทำให้เด็กหนุ่มต้องรีบเก็บของลงกระเป๋า  ปากก็ตะโกนรับเสียงเรียกของมารดา  เสียงตึงตังลงมาจากชั้นบนเรียกรอยยิ้มจากผู้เป็นมารดาอย่างเอ็นดู 

                 ไม่ใช่เด็กๆแล้วนะเคียวจัง

               " สายกันตั้งแต่เปิดกล้องเลยนะ  ฤกษ์ไม่ดีแล้วมั้ง "  พี่ชายที่กำลังนั่งละเลียดกาแฟเอ่ย  นัยน์ตาที่ดูคล้ายกันแต่กลับคมเข้มกว่ามองน้องชายที่วิ่งกระหืดกระหอบลงมาอย่างล้อเลียน 

               " ไม่ได้ตื่นสายนะ  ตื่นตามปกติด้วย  แค่กำลังอ่านบทเพิ่ม  ไปนะครับแม่  เย็นนี้เจอกัน " หันไปบอกลาแม่แล้วโบกมือให้พี่ชายและสุดท้ายขนมปังปิ้งบนจานก็ถูกฉกไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับร่างเพรียวของเด็กหนุ่มที่ผลุบหายไป  ทำเอาพี่ชายและแม่ได้แต่อมยิ้มกับความน่ารักนั้น  

               " ว่าแต่วันนี้ไปกองถ่ายวันแรก  ไม่รู้จะเป็นไงบ้างนะครับ "  พี่ชายเอ่ยกับแม่พร้อมส่งยิ้มให้

               " นั่นสินะ  หวังว่าจะเรียบร้อยดี  ว่าแต่ตอนเย็นจะไปรับน้องจริงเหรอลูก แล้วบอกน้องหรือยัง "  ผู้เป็นแม่เอ่ยถามเมื่อนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนลูกชายคนโตของเธอเกิดนึกสนุกอะไรไม่รู้ขึ้นมาถึงได้บอกว่าจะไปรับน้องชายที่กองถ่ายทั้งที่ก็มีรถรับส่งอยู่แล้ว

               " ยังครับ   กะว่าจะให้แปลกใจสักหน่อย ผมไปก่อนนะครับ  เดี๋ยวเย็นจะแวะไปรับแล้วจะรีบกลับ "  พี่ชายยิ้มกว้างตามนิสัย  ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม  แต่วันนี้อยากไปรับแล้วก็แจ้งกับกองถ่ายไว้แล้ว  เพียงแต่ไม่บอกน้องชายเท่านั้น  ก็เจ้านั่นน่ะ  เวลาตกใจชอบทำหน้าตาน่ารักจะตาย  อยากรู้นักว่าถ้าเห็นเขาไปรับจะทำหน้าแบบไหนอีก  

               ผู้เป็นแม่ได้แต่ยิ้มหน่ายๆกับความชอบแกล้งน้องของลูกชายคนโต  ถึงจะเป็นการแกล้งเพราะรักก็เถอะนะ  โตจนป่านนี่แล้วยังชอบทำน้องตกใจเป็นประจำ  มือเรียวของคุณแม่คนเก่งเร่งเก็บจานชามไปล้างด้วยความรวดเร็ว   เมื่อเหลือบตาดูนาฬิกาแล้วพบว่าใกล้เวลาที่ตนจะต้องออกไปทำงานแล้วเช่นกัน  

                " ขอให้การทำงานวันแรกประสบความสำเร็จนะจ๊ะ  เคียวจัง "

  ++++++++++++++++++++++++++++

                " มากันแล้วเหรอจ๊ะ " 

               เสียงที่เรียกมาจากอีกด้านทำให้ชายหนุ่มร่างสูงที่พึ่งลงจากรถบัสที่ถูกส่งไปรับตนหันขวับทันที  ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้ม  ร่างสูงโค้งคำนับลงเป็นการแสดงความเคารพผู้อาวุโสตามารยาท

               " สวัสดีครับ  ขอฝากตัวด้วยครับ "

               " ฮื่อ  เธอมาเป็นทีมแรกเลยนะ  ตามมาสิ  ผู้กำกับกำลังเช็คงานอยู่  ห้องแต่งตัวอยู่ทางนี้จ้ะ "  สไตล์ลิสต์สาวบอกพร้อมกับเดินนำไปยังห้องขนาดพอดีที่ถูกจัดไว้สำหรับแต่งตัว  ที่นั่นนักแสดงเริ่มทยอยเข้ามาแต่คนที่ชายหนุ่มคิดว่าควรจะเห็นกลับยังไม่เห็น

               " อ้าว  ฮามาโอะยังไม่มาอีกเหรอครับ "  ไดสุเกะขมวดคิ้วสงสัย  ก็ไหนว่ามีรถไปรับเหมือนกันไม่ใช่หรือไง

               " อ๋อ  เมื่อกี้คนขับรถโทรมาบอกว่ามีอุบัติเหตุจ้ะ  ไม่ใช่รถเรานะ  แต่เป็นคันที่อยู่ข้างหน้า  อาจจะมาถึงช้า  ผู้กำกับก็เลยจะถ่ายฉากที่มาโอะคุงไม่อยู่ก่อนน่ะ  แต่งตัวเถอะ  "  มิกะ  สไตล์ลิสสาวรีบบอกเมือเห็นอีกฝ่ายเริ่มทำหน้าเครียด   ก็ไม่แปลกที่จะห่วงทั้งไดสุเกะและฮามาโอะเคยร่วมงานกันมาก่อนย่อมสนิทกันมากกว่าปกติ

               " อ่า  ครับ พอดีตกใจนิดหน่อยนึกว่าเป็นอะไรมาก  เราไปกันเถอะครับ "

  ++++++++++++++++++++++++++++

                และการถ่ายทำก็เริ่มต้นขึ้นโดยลัดคิวนำฉากที่ไม่ต้องมีทาคุมิมาถ่ายทำก่อน   ไม่นานรถทีมงานอีกคันก็วิ่งเข้ามาสมทบและเด็กหนุ่มที่รับบทนำอีกคนก็กระโดดลงมาท่าทางรีบเร่ง  พอตั้งหลักได้ก็รีบมารายงานตัวทันที ทำเอาทีมงานอมยิ้มกับความน่ารักของเจ้าตัวรวมไปถึงนักแสดงรุ่นพี่ที่พึ่งถ่ายทำเสร็จอย่างไดสุเกะ

               " มาแล้วครับ  ขอโทษครับที่มาช้า " 

               " ไม่เป็นไรหรอก  เหตุสุดวิสัย  ไปแต่งตัวเถอะ  เดี่ยวถ่ายอีก 2 ฉากเสร็จ  จะถ่ายฉากที่ต้องมีนายเลย  ตอนนี้พักก่อน "  ผู้กำกับหนุ่มบอกก่อนจะหันไปสนใจกับงานต่อ  เสียงตะโกนโหวกเหวกบอกให้รู้ว่ากำลังทำเวลากันทำให้มาโอะที่ยืนเหวอหันซ้ายหันขวาไม่รู้จะไปทางไหนได้แต่ทำตาปริบๆ

                ..  บอกให้ไปพัก ไปแต่งตัว  แล้วไปทางไหนล่ะ ...

                " ตามมานี่ "

              " หา  ไดจัง!!!  "               

                เสียงใสบอกอาการดีใจเมื่อเห็นว่าใครที่คว้าข้อมือตัวเองออกเดินไปอีกมุมหนึ่งแต่คนจูงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อนอกจากจ้ำอ้าวไปจนถึงห้องแต่งตัวซึ่งก็ไม่ได้ไกลเพียงแต่อยู่ในจุดลับตาคนเท่านั้น  มือใหญ่ดันร่างคนที่จูงมาให้นั่งลงพร้อมกับสั่งการเพื่อให้คนที่ยังดูเหมือนจะยังคิดอะไรไม่ทันให้ทำตามแล้วเดินออกไป

                " แต่งตัวก่อนแล้วค่อยคุยกัน "

++++++++++++++++++++++++++++

                " แล้วก็นะตอนที่รถตำรวจวิ่งผ่านไป  เสียงไซเรนดังมาก  นึกว่าจะมีอะไรร้ายแรงเสียอีก โชคดีที่ไม่มีใครเป็นอะไรมาก "  เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กหนุ่มที่ถูกจับแปลงร่างให้กลายเป็นเด็กนักเรียนม.ปลายแสนน่ารักเรียบร้อยแล้วกำลังนั่งเล่าเหตุการณ์ตื่นเต้นให้พี่ๆช่างแต่งหน้าและเสื้อผ้าฟังอย่างออกรสทำเอาคนที่เดินเข้ามาตามอดหมั่นไส้ไม่ได้ 

                .. ทีเมื่อครู่ยังทำหน้าเหวออยู่เลย  ไอ้ตัวแสบเอ๊ย ...

                " อ้าว  ไดคุง  มีอะไรจ๊ะ "  หนึ่งสาวที่บังเอิญนั่งหันหน้าไปทางประตูเอ่ยทักเมื่อเห็นพระเอกของเรื่องเดินเข้ามา

                " พักกองครับ  อีก 10 นาทีจะเริ่มถ่ายฉากที่มีมาโอะ  " ไดสุเกะบอกพร้อมกับปรายตาดูเด็กหนุ่มที่ต้องแสดงเป็นคู่รักของตัวเองเหมือนจะเช็คความเรียบร้อย   และเจ้าตัวก็ดูเหมือนจะรู้จึงลุกขึ้นมากางแขนให้ดูราวกับจะบอกว่า   เรียบร้อยแล้วนะ  ตบท้ายด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจใสดั่งเด็กสองขวบให้คนเห็นต้องปวดหัวเล่น   เมื่อนึกถึงว่าหลังจากนี้จะต้องแสดงอะไร  และต่อไปข้างหน้าต้องแสดงอะไร   ถึงจะสนิทกันมาตั้งแต่ละครเวทีก็เถอะนะ  แต่มันคนละแบบนี่นา คิดแล้วกลุ้ม 

                " แต่งตัวเสร็จนานแล้วล่ะ  ไดจัง  ไปเลยก็ได้  "

                " ฮื่อ " ทำหน้ามุ่ยแล้วเดินนำออกไปไร้ซึ่งการสนทนาต่อเนื่อง   มาโอะหันมายิ้มให้บรรดาพี่สาวที่ช่วยแต่งตัวทำผมให้แล้วเดินตามไปอย่างร่าเริงจนสาวๆอดยิ้มขำไม่ได้   คนหนึ่งก็ใสซื่อจนนึกไม่ออกว่าได้รับคัดเลือกมาแสดงได้อย่างไร  ส่วนอีกคนไม่บอกก็รู้ว่าประสบการณ์หาน้อยไม่  คงลำบากใจน่าดู

                " สงสัยงานนี้ ไดคุงคงไม่สบายไอหนักแน่ๆ "

                " หือ  ไอเหรอ  ยังไง "

                " ก็ไอดัง  คุก ๆ ๆ ๆ  ไง  คิกๆๆ "

                " ต๊าย  ว่าไป   ถ้าไดคุงไม่รอด  พวกเราจะเหลือเหรอยะ  ผู้สมรู้ร่วมคิดทั้งนั้น "

                " นั่นสิ "

++++++++++++++++++++++++++++

                " มาพอดี  มาโอะอ่านบทมาดีแล้วนะ  มายืนตรงนี้เลย ส่วนคนอื่นประจำที่  ซ้อมก่อนนะ "

                ผู้กำกับผู้มาดมั่น  กวักมือเรียกนักแสดงให้มารวมตัวก่อนจะสั่งการโดยมีผู้ช่วยผู้กำกับและบรรดาทีมงานตั้งหน้าตั้งตาทำงานเต็มที่  เพราะนี่ก็เริ่มบ่ายคล้อยแล้ว ใกล้เวลาเลิกกองสักที

                นักแสดงต่างซ้อมบทอย่างตั้งใจและราบรื่น จนกระทั่งถึงฉากสำคัญของวันนี้   เมื่อร่างสูงของพระเอกในเรื่องเดินเข้ามาใกล้คนรักมากขึ้นๆ  และก้มลงหวังจะประทับจูบให้หายคิดถึง  แต่ยังไม่ทันที่ริมฝีปากจะสัมผัสกันเสียงสวรรค์(??)  ก็ดังขึ้น

                คั๊ททททททททททททททททททท

                Oh!my God  จะมาคัทอะไรตอนนี้

                ทุกชีวิตเหวอแตก  หันมามองผู้กำกับเลิกลั่กเหมือนจะถามว่า  สั่งคัททำไม  กำลังไปได้สวย  แต่สายตาเหล่านั้นหรือจะทำอะไรผู้กำกับผู้มากประสบการณ์ได้  แล้วผู้ที่ใหญ่ที่สุดในกองถ่ายก็่ส่ายหน้าไปมา   มือยกโทรโข่งขึ้นระดับปากตนแล้วเปล่งเสียงออกไป

                " ทาคุมิ  จะเกร็งตัวทำไม  นายไม่รู้ตัวนะว่า กี กลับมาแล้ว  แล้วปากน่ะ  เม้มทำไม  เม้มแบบนั้นกีมันจะจูบได้ไหม "

                สิ้นเสียง  ทุกสายตาก็เบี่ยงเบนประเด็นและเป้าหมายมายังผู้ถูกกล่าวถึงทันที  ดวงตากลมแป๋วที่มองเงยช้อนสายตาขึ้นสบตากับอีกคนที่ก้มมองตนเองอยู่  ริมฝีปากบางยังเม้มอยู่  มือก็ยังกำแน่น  ทำให้ชายหนุ่มผู้สวมบทกีพูดไม่ออก  เพราะมันจริงอย่างที่ผู้กำกับว่าทุกอย่าง   ทั้งเกร็งจนตัวแข็ง  ทั้งเม้มปากซะแน่น  แล้วมันจะเป็นจูบทีเผลอได้ไงล่ะนั่น

                " เป็นไรมากมั้ยนั่น "  ถามเสียงเบา 

                " เอาใหม่นะ  เทค 2 "  เสียงสั่งการดังมาแล้ว  ทุกคนเริ่มแสดงอีกครั้งและครั้งนี้ก็เป็นอีกครั้งที่

                คั๊ทททททททททททททท

                " โอเค  มาโอะ  มานี่มา "

                ผู้กำกับผู้เริ่มมีอารมณ์ ( โมโห ) เริ่มเครียด  กวักมือเรียกเจ้าเด็กตัวแข็งเข้าไปหาโดยมีพระเอกของเรื่องเดินตามมาด้วย  ไม่ได้เป็นห่วงหรอกว่าเด็กมันจะโดนด่า    แต่สายตาที่มองมาทำให้รู้โดยสัญชาตญาณว่า  .. โดนด้วย

                " มาโอะคุง  เคยจูบไหม "

                คำถามตรงไม่อ้อมค้อมทำเอาคนโดนถามเบิ่งตากว้าง  อ้าปากค้างทำเสียงอึกอักในคอ  หน้าขาวๆเริ่มแดงก่ำเพราะเลือดสูบฉีดเกินอัตรา   แบบนี้ไม่ต้องตอบก็รู้ว่าไม่เคย  และนั่นก็ทำให้ทั้งทีมงานตั้งแต่เฮดใหญ่ไปจนถึงนักแสดงหลักอย่างพระเอกที่ตามมานั่งหล่อด้านหลังเข้าใจในบัดดลว่า

                เวรละ  ..  เอาเด็กโคตรเวิอร์จิ้นมาเล่นหนังวาย 

                แต่เมื่อตัดสินใจเลือกมาแล้ว  เดอะโชว์ก็ต้องมัสโกออน  ผู้กำกับผู้ไม่แคร์สื่อจึงหันไปมาหนุ่มหล่อด้านหลังพร้อมกับให้โจทย์ปัญหาว่า

                " เหลืออีกครึ่งชั่วโมงจะเลิกกอง  พวกนายลองไปคุยกันว่าจะทำยังไงให้เลิกเกร็ง " 

                  จบข่าว  ขอบคุณ  เล่นเอาระเบิดมาโยนแบบนี้ฆ่ากันดีกว่าไหมท่านผู้กำกับ

++++++++++++++++++++++++++++

                " ไดจัง ผม .. "

                  เสียงอ่อยเบาสำนึกผิดที่ดันไม่เคยเสียจูบให้สาวที่ไหนทำเอาคนฟังต้องยกมือขึ้นเป็นเชิงห้าม   สมองก็พยายามคิดว่าจะพูดอะไรให้คนไม่เคยหายเกร็ง  ของแบบนี้มันเป็นกันได้  และในที่สุดก็นึกออก

                " นายไม่เคยจูบ " 

                 พยักหน้าหงึกแบบไม่ต้องคิด

                " ไม่เคยมีแฟนด้วย " 

                ยังคงพยักหน้าต่อ

                " เอ่อ  เคยดูหนังอย่างว่ามั้ย " 

                 ส่ายหน้าทันควัน 

                  คนถามเริ่มเหงื่อตก

                " แล้ว  เอ่อ  เคยคุยเรื่องแบบนี้กับพวกเพื่อนๆหรือเปล่า " 

                  ก็เปล่าอีก 

                  ตกลงไอ้เด็กนี่มันอยู่มาได้ไงเนี่ย

                " โอเค  มาโอะ  เอาแบบนี้  นายทำตามบท  ไม่ต้องคิดอะไรมากนอกจากพยายามหนีการโดนแกล้ง นอกจากนั้นลืมมันให้หมด รออย่างเดียว "  

                   ตากลมๆจ้องเป๋ง  เอียงคอนิดๆด้วยความสงสัย 

                " รออะไร  ไดจัง "

                " รอตกใจ "

                พูดจบก็ลากเข้าฉากทันที  และการถ่ายทำรอบใหม่ก็เริ่มขึ้นและเมื่อฉากนั้นมาถึง   ทาคุมิก็เป็นได้อย่างที่กีต้องการคือ   พยายามหลบการโดนกลั่นแกล้ง  และเมื่อกีมาถึงประชิดตัว  พร้อมกับริมฝีปากอุ่นที่แนบลงมา  โดยไม่ทันให้ตั้งตัวเพราะตั้งใจให้ผิดจากคิวเดิมเพื่อไม่ให้ได้ระวัง  ภาพจึงออกมาสวยงามอย่างต้องการของผู้กำกับทำให้ทุกคนแทบถอนหายใจกันถ้วนหน้า  และแล้วก็จบฉากจนได้

++++++++++++++++++++++++++++

                " วันนี้พอแค่นี้ขอบคุณทุกคนมาก "  ผู้กำกับหนุ่มยิ้มแย้มกับทีมงานหลังจากที่ผ่านฉากเครียดมาได้  ทุกคนยิ้มร่าแยกย้ายไปเก็บของเสียงจ๊อกแจ้กเริ่มหายไปตามจำนวนทีมงานที่เริ่มทยอยกลับ  จะเหลือแต่บางคนที่รอรถอีกเที่ยวที่จะมารับซึ่งไดสุเกะเองก็เป็นหนึ่งในนั้น   

                " อ้าว  นึกว่าไปกับรถคันเมื่อกี้ "  เอ่ยทักเด็กหนุ่มที่กำลังสะพายกระเป๋าเป้ขึ้นไหล่  ท่าทางยังเอ๋อไม่เลิก  สงสัยยังอึ้งกับการจูบ

                " เป็นอะไร "  อดไม่ได้ที่จะถาม  ยังไงก็สนิทกันมาตั้งแต่เล่นละครเพลงจึงอดห่วงไม่ได้ 

                " ไดจัง .."

                " หือ "

                " ปกติเขาจูบแบบไดจังเมื่อกี้เหรอ "

                " ................. "

                เงียบ  ไร้ซึ่งคำตอบ  ไดสุเกะได้แต่ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้  อยากจะอธิบายก็ไม่รู้จะเอาเนื้อหาไหนมาบรรยายให้เด็กน้อยได้ 

                " ก็นะ  ถ้าปกติ "

                " แล้วถ้าแบบไม่ปกติล่ะ .. "  เจ้าหนูจำไมยังสงสัย

                " เอาไว้จะบอก  เดี๋ยวนายก็รู้เอง  เพราะยังมีฉากแบบนี้อีกเยอะ  แต่ว่านะ  คราวหน้าห้ามเกร็ง  ห้ามกัดฟัน เข้าใจไหม "   บอกแล้วยิ้มกว้างเหมือนสอนเด็กให้หัดเดิน  มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมนิ่มแล้วขยี้เล่นจนคนโดนแกล้งโวยวายสลัดอาการมึนกับการจูบครั้งแรกไปในพริบตา 

++++++++++++++++++++++++++++ 

                " เอ้ากลับได้แล้ว  มาโอะพี่เธอมารับนะ  รออยู่นู่น  ไดสุเกะขึ้นรถเลย "  เสียงทีมงานเรียกมาจากข้างรถบัสที่จะขนอุปกรณ์และทีมงานทีเหลือกลับ  มาโอะยิ้มกว้างเมื่อเห็นพี่ชายยืนพิงรถรออยู่แล้ววิ่งไปหาทันที

                " ไม่เห็นบอกว่าจะมารับ " 

                " บอกก็ไม่ตื่นเต้นสิ  เป็นไงถ่ายทำวันแรก "

                " สนุกดี  มีอะไรใหม่ๆเยอะเลย "

++++++++++++++++++++++++++++

                เสียงพี่น้องคุยกันดังห่างไปพร้อมกับรถที่เคลื่อนออก  ไดสุเกะขึ้นนั่งประจำที่ก่อนจะล้วงเอาไอพอดขึ้นมาฟังเพลงโปรด  แสงอาทิตย์เริ่มโรยรา  ทำให้นึกอยากหลับตาสักครู่  แต่พอหลับตาก็เห็นใบหน้าเจ้าเด็กต๊องที่จนอายุ 17 แล้วก็ยังไม่เคยจูบใครโผล่มากับอาการเม้มปากท่าทางตื่นเต้นจนอดขำไม่ได้ทุกครั้งไป  และสุดท้ายก่อนที่จะสติจะดำดิ่งลงสู่นิทราก็คือ  ความอุ่นชื้นจากริมฝีปากนุ่มๆกับรสหวานเย็นๆที่ติดมา 

                ..... อะไรนะ  เมนทอล  มินต์  สตอร์เบอร์รี่ .....

++++++++++++++++++++++++++++

                " นี่เคียวสุเกะ  ตกลงว่า วันนี้เป็นไงมั่ง  แล้วมีอะไรใหม่ "  พี่ชายที่กำลังเร่งเครื่องยนต์ให้เร็วขึ้นเพื่อกลับบ้านให้ทันอาหารเย็นแสนอร่อยของมารดาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าน้องชายทำท่าจะหลับไปแล้ว

                " หือ อะไร "  เสียงงัวเงียจัดตอบกลับ

                " แล้วอะไรที่ว่าใหม่ "

                " ความรู้ใหม่ "

                " หือ  ยังไง เรื่องอะไร "

                " จูบ "

                เอี๊ยดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

                เสียงยางรถบดถนนดังสนั่น  โชคดีที่ไม่มีรถสวนทางมาไม่อย่างนั้นคงได้ขึ้นข่าวหน้าหนึ่ง

                " ว่าไงนะ  เคียวสุเกะ เฮ้ย ตื่น เคียวสุเกะ  จูบ  อะไร  หา " 

                " อือ  ก็จูบไง  จูบแรกด้วยแหละ "

                เสียงงึมงำตอบทั้งที่ไม่ลืมตาก่อนที่จะหลับสนิททิ้งให้พี่ชายนั่งอึ้งกับคำตอบของน้องชายสุดที่รัก    จูบ  จูบแรก  น้องของเขาบอกว่า  จูบ  แล้ว  ใครจูบ  จูบใคร    จูบแรกด้วย  .. 

TBC .. Vol.2 

++++++++++++++++++++++++++++

talk : เหนื่อยค่ะ ... ตะกี้พยายามจะอัพไป เนทล่มค่ะ ของแรงจริงๆ

ต้องขอขอบคุณ PPK พี่สาวที่น่ารักที่แต่งฟิกมาให้กรี๊ดกันนะคะ.. ทางนี้ก็จะพยายามแต่งเหมือนกันเน้อ

คอมเม้นได้ตามอัธยาศัยนะคะ ชอบ-ไม่ชอบกันยังไง ก็คอมเม้นได้นะคะ ไม่ว่ากัน ^^

edit @ 2 Jul 2010 17:36:06 by kuroikuruma

edit @ 2 Jul 2010 17:39:51 by kuroikuruma

edit @ 8 Jul 2010 01:27:00 by kuroikuruma

edit @ 9 Jul 2010 20:42:24 by kuroikuruma

edit @ 15 May 2011 16:50:49 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:17:55 by kuroikuruma