DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story   >>    It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Vol .3  >>  พุดดิ้ง

Author   >>    PPK

ผู้ให้แนะนำการทำพุดดิ้ง >>  kuruma

คำแนะนำในการอ่าน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ

              " อ้าว วันนี้ไม่ไปกองถ่ายหรือไง " 

              พี่ชายที่เดินลงมาจากชั้นบนเอ่ยถามเมื่อเห็นน้องชายที่ปกติจะต้องออกบ้านตั้งแต่เช้าเพื่อไปกองถ่าย  แต่ทำไมวันนี้เจ้าตัวดีถึงยังทำอยู่บ้านแถมยังผูกผ้ากันเปื้อนตัวเก่งทำตัวเป็นพ่อครัวใหญ่อยู่แบบนี้

                " วันนี้ผมไม่มีคิวถ่าย  เลยไม่ต้องไปน่ะ "

                มาโอะที่กำลังหั่นผมไม้สดให้เป็นชิ้นเล็กๆพอน่ารักเงยหน้าขึ้นตอบ รอยยิ้มสดใสอวดฟันขาวของเด็กหนุ่มทำเอาพี่ชายอดยิ้มตามไม่ได้  จะว่าหลงน้องก็ช่างแต่อยากบอกว่าน้องชายของเขาน่ารักที่สุดในปฐพี 

                " มิน่า  แล้วนี่ทำอะไร " 

                เดินเข้ามาใกล้ตั้งท่าจะหยิบผลไม้ที่หั่นไว้ในจานเข้าปาก  แต่ก็อดเพราะมาโอะไวกว่าคว้าหนีไปอีกทางได้ทัน

                " พี่อย่ามือไวสิ  ผมจะเอาไว้ตกแต่งนะ " 

                น้องชายตัวเล็กทำตาดุใส่พี่ชายสุดชีวิตด้วยท่าทางเหมือนเจ้าเหมียวตัวน้อยที่หวงของเล่นชิ้นโปรด

                " ฮ่าๆ  พี่ไม่แย่งก็ได้ ทำพุดดิ้งสินะ อย่าลืมทำเผื่อพี่ล่ะ  เย็นๆจะกลับมากิน  " 

                พี่ชายหัวเราะขำกับอาการของน้องที่ไม่ยอมให้เขากินผมไม้  ก็เจ้าเคียวสุเกะน่ะ หวงอุปกรณ์และเครื่องปรุงอาหารของตัวเองจะตาย  จะได้ชิมก็ต่อเมื่อทุกอย่างเรียบร้อยเท่านั้นแหละ  พอจะแย่งกินทีไรเจ้าตัวก็จะไม่ยอมด้วยเหตุผลที่ว่า

                .. ของกินน่ะ  จะให้อร่อยก็ต้องทำให้เสร็จสิ  จะมาลัดขั้นตอนกินก่อนได้ไง ...

                นั่นสิเนาะ  ไม่ว่า อาหาร  ขนม  หรือ  ผลไม้  เวลาที่อร่อยที่สุด  ก็คือเวลาที่สุกพอดี  รสชาติของมันจะกลมกล่อมอร่อยลิ้นยากจะลืม

                " แล้วรีบกลับนะฮะพี่ " 

                โบกมือส่งพี่ชายอย่างร่าเริงก่อนจะหันกลับไปสนใจกับคาราเมลในหม้ออย่างขมักเขม้น  ส่วนพี่ชายน่ะเหรอเดินยิ้มแป้นราวกับแป๊ะยิ้มเตรียมพร้อมไปเชิดสิงโตแล้ว

++++++++++++++++++++++++++

                " อืม หวานแค่นี้น่าจะพอ  พวกพี่ๆกับทีมงานคงไม่ชอบกินหวานเท่าไหร่ "

                มาโอะยิ้มถูกใจกับรสชาติคาราเมลที่ตัวเองตั้งใจทำมาตั้งช่วงสาย  เด็กหนุ่มค่อยๆเปิดเตาอบแล้วเอาถาดอบพุดดิ้งที่ได้ที่แล้ววางบนโต๊ะ  ก่อนจะเริ่มขั้นตอนการนำพุดดิ้งออกจากแม่พิมพ์ด้วยความชำนาญพลางฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข

                " อ๊ะ  อูย เจ็บแฮะ " 

                เสียงใสง๊องแง๊งบ่นอุบเมื่อพลาดโดนแม่พิมพ์บาดเข้าที่นิ้ว   เด็กหนุ่มรีบสะบัดมือออกให้ไกลจากขนมแล้วรีบล้างแผลทันที โชคดีที่แผลไม่ลึกมากแต่ก็พอให้มีเลือดออกเหมือนกัน

                " แสบเอาการแฮะ "

                บ่นพลางใช้อีกมือกดแผลไว้เพื่อให้เลือดหยุดไหลแล้วรีบหาอุปกรณ์ทำแผลมาจัดการตัวเองอย่างรวดเร็วเพราะถ้าขืนชักช้า  พุดดิ้งของเขาอาจจะไม่เสร็จก็ได้  

                แต่สุดท้ายทุกอย่างก็เรียบร้อยอยู่ดี  พุดดิ้งขนาดน่ารักตกแต่งด้วยผลไม้สดสีสวยน่ากินถูกบรรจุลงในถ้วยพลาสติกพร้อมช้อนทำเป็นชุดเรียบร้อยแล้วลำเลียงเข้าตู้เย็นเพื่อรักษาสภาพและความสดเอาไว้โดยไม่ลืมทำพุดดิ้งแบบพิเศษให้กับแม่และพี่ชายด้วย

++++++++++++++++++++++++++

               " กลับมาแล้วครับ  หิวจังเลย "

                เสียงโหวกเหวกของพี่ชายที่ดังตั้งแต่ประตูบ้านทำเอามาโอะที่กำลังเตรียมอาหารเย็นอยู่ผละจากงานที่ทำล้างมือแล้วออกไปต้อนรับพี่ชายที่หอบเอกสารและเสื้อตัวนอกพะรุงพะรังเข้ามา  สองมือยื่นไปรับเสื้อของพี่ชายมาแขวนพร้อมกับเอ่ยต้อนรับ

                " กลับมาแล้วเหรอ  เหนื่อยมั้ย วันนี้ผมทำกับข้าวเองเลยนะ พอดีแม่โทรมาบอกว่าจะกลับช้าหน่อย เดี่ยวพี่อาบน้ำก่อนแล้วกันกับข้าวจะเสร็จแล้วล่ะ " 

                มาโอะบอกพี่ชายที่หอบเอกสารเต็มอ้อมแขน  มือก็ชี้ไปชั้นบน 

                " โอเค  เดี๋ยวมาช่วยจัดโต๊ะแล้วกัน " 

                พี่ชายยิ้มกว้างลูบผมนิ่มอย่างเอ็นดูน้องขายคนเดียวของตนนักหนาก่อนจะรีบขึ้นไปชั้นบนเพื่อจัดการธุระส่วนตัวให้เรียบร้อย   ส่วนมาโอะก็รีบเข้าครัวต่อทันที  เพราะดูเหมือนเนื้อบดที่หมักไว้จะได้ที่แล้ว

                " ว้าว  วันนี้มีแฮมเบอร์เกอร์ด้วย ไม่ได้กินตั้งนานแหนะ ฝีมือนายน่ะ " 

                เสียงทุ้มของพี่ชายที่เข้ามาจากด้านหลังมายืนประชิดแล้วชะโงกมองผ่านไหล่เล็กนั้นเพื่อดูว่าวันนี้ข้าวเย็นจะเป็นอะไร 

                " พี่ก็หัดทำเองบ้างสิ  จะได้กินบ่อยๆไง " 

                มาโอะว่าพลางตักเนื้อที่ทอดสุกแล้วขึ้นพักโดยมีพี่ชายคอยยื่นจานให้แล้วนำไปวางบนโต๊ะ  หากแต่คนเป็นพี่กลับส่ายหน้าดิก

                " เรื่องอะไร  แค่ฝีมือแม่กับนายก็พอแล้วล่ะ จะทำเองทำไมให้เหนื่อย " 

                ยิ้มทะเล้นแล้วรีบชิ่งหลบน้องชายที่ทำท่าจะเอาตะหลิวในมือประเคนให้   สองพี่น้องหยอกล้อกันไปเตรียมอาหารเย็นไปจนกระทั่งเรียบร้อยเหลือเพียงรอคุณแม่กลับมาเท่านั้น   และเพียงไม่นานสมาชิกในบ้านก็ครบหน้า  เสียงพูดคุยหยอกล้อดังเป็นระยะ  รวมทั้งเสียงโวยวายของมาโอะที่โดนพี่ชายแย่งเนื้อไป   จนกระทั่งอาหารมือหลักถูกจัดการเรียบ  มาโอะก็ลุกไปเปิดตู้เย็นนำพุดดิ้งที่เตรียมไว้มาเสริฟมารดาและพี่ชาย

                "  ตายจริง  ไม่ได้ทานพุดดิ้งฝีมือลูกนานเลยนะจ๊ะ  นึกยังไงเนี่ย " 

                ผู้เป็นแม่ยิ้มเมื่อเห็นของหวานที่ลูกชายคนเล็กนำมาเสริฟ  พุดดิ้งขนาดพอดีตกแต่งด้วยผลไม้หลากสีดูแล้วน่าทานยิ่ง 

                " ก็พอดีนึกอยากทำ  แล้วก็กะว่าจะเอาไปให้ทุกคนที่กองถ่ายพรุ่งนี้ด้วยครับแม่ หยุดสองวันมันเหงา เลยกะว่าพรุ่งนี้จะไปวิ่งเล่นที่กองถ่ายจะได้คุ้นเคยกันด้วย " 

                 มาโอะบอกพลางหันไปหาพี่ชายที่ตั้งหน้าตั้งตาตักพุดดิ้งเข้าปากชนิดไม่สนใจใคร

                " พี่  พรุ่งนี้ไปส่งผมหน่อยได้หรือเปล่า "

                " หือ  ได้สิ  พรุ่งนี้พี่เรียนช่วงบ่ายอยู่แล้ว " 

                พี่ชายว่าพลางตักพุดดิ้งคำสุดท้ายเข้าปาก  ท่าทางแบบนั้นทำให้มาโอะยิ้มปลื้มใจกับฝีมือทำขนมของตัวเองยิ่งนัก

                " ว่าแต่ว่าวันนี้ก็ซุ่มซ่ามเหมือนเดิมล่ะสิ  อย่าคิดว่าไม่เห็นนะ " 

                ว่าพลางดึงมือน้องมาดูแผล  ทำให้มาโอะที่อุตส่าห์ซ่อนมือข้างที่เป็นแผลไว้ทำหน้าเจื่อนบ่นอุบ

                " อุตส่าห์ซ่อนแล้วนะ  ไม่มีอะไรหรอก  แค่โดนแม่พิมพ์บาด  ล้างแผลใส่ยาแล้วด้วย "

                " ทำอะไรระวังหน่อยสิเรา ได้แผลประจำเลย " 

                ถึงจะเป็นห่วงแต่ก็ไม่วายเทศนาน้องชายจนได้  มาโอะทำหน้ามุ่ยอ้าปากจะเถียงแต่แล้วระฆังหมดยกก็ดังขึ้นเสียก่อน

                " เอาล่ะจ้ะ  ทั้งสองคนไปพักได้แล้วเดี๋ยวแม่จัดการที่เหลือเอง  เคียวจังเตรียมคูลบ็อกซ์หรือยังจ๊ะ  พรุ่งนี้ต้องใช้นี่นา " 

                " เตรียมแล้วครับแม่  งั้นเดี๋ยวผมช่วยแม่เก็บจานก่อนดีกว่า พี่น่ะลุกได้แล้วกินแล้วก็นั่งอืดเดี๋ยวได้กลายเป็นหมูหรอก "

                มาโอะทำเสียงเข้มกับพี่ชายที่ยังนั่งนิ่งไม่เลิก  สงสัยอิ่มจัด

               " คร๊าบ  ตกลงนี่ใครพี่ใครน้องเนี่ย " 

              พี่ชายทำเสียงยานคางแต่ก็ลุกมาช่วยแต่โดยดี 

              " ผมเป็นน้องไง  เพราะงั้นคนเป็นพี่ก็ต้องเชื่อฟังน้องสิ "

              เจ้าตัวดีอ้างเหตุผลแบบมาโอะๆ

               " เออ  เอาให้เหมาะครับคุณน้อง  แม่ดูสิครับน้องแกล้งผม " 

               หันไปอ้อนแม่แทน  แต่ก็ต้องเบะหน้าจะร้องไห้เมื่อผู้เป็นแม่ไม่ได้เข้าข้างเอาเสียเลย

               " อันนี้แม่ช่วยไม่ได้จ้ะ "

                เฮ้อ  เกิดเป็นพี่ชายนี่น่าสงสารจริงๆ    พี่ชายน้อยใจ ..

++++++++++++++++++++++++++

                " สวัสดีครับ "

                " อ้าวไดคุง  มาแต่งตัวได้เลยจ้ะ   ว่าแต่เหงาเนอะ  มาโอะคุงไม่มาตั้งสองวัน  กองถ่ายเงียบมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว " 

                สไตล์ลิสต์สาวว่าพลางแต่งตัวให้กับชายหนุ่ม

                " พรุ่งนี้ก็มาแล้วนี่ครับ ป่านนี้คงนอนหลับอุตุยังไม่ตื่นละมั้ง " 

                ไดสุเกะว่าหัวเราะเมื่อนึกถึงภาพเด็กต๊องสุดป่วนที่ทุกวันในกองถ่ายจะต้องได้หัวเราะกับอาการไม่รู้ประสาของเจ้าตัวเสมอ 

                " ใครบอกว่าผมหลับอุตุ  ไดจังอย่าใส่ร้ายสิ สวัสดีครับ " 

                เสียงโวยบอกอาการงอนดังขึ้นพร้อมกับเด็กหนุ่มตัวประเด็นการสนทนาปรากฎตัวขึ้นพร้อมกับหิ้วกล่องใบใหญ่เข้ามาด้วย  ตากลมๆมองจ้องไปที่คนตัวโตที่ทำลอยหน้าลอยตาเมินไปทางอื่นเสีย

                " ต๊าย  มาโอะคุง  มาได้ยังไงจ๊ะ  วันนี้ยังไม่มีคิวถ่ายนี่นา "

ทีมงานอีกคนที่เข้ามาเพื่อเรียกไดสุเกะไปเข้าฉากถามขึ้นอย่างแปลกใจที่เห็นเด็กหนุ่มอีกคนที่ไม่น่าจะมากองถ่ายในวันนี้

                " อยู่บ้านเหงาครับ  เลยทำพุดดิ้งมาให้ทุกคนชิมกัน ไดจัง พี่ๆครับ  แต่งตัวเสร็จแล้วไปกินพุดดิ้งกันนะ  ผมจะไปทักทายผู้กำกับกับพี่ๆข้างนอกก่อนดีกว่าเมื่อกี้มายังไม่ได้เจอเลย  " 

                มาโอะบอกพร้อมกับพยายามห้อวกล่องออกไปทำให้ทีมงานสาวคนเดิมเกิดความเห็นใจในความพยายามจึงเสนอตัวช่วยด้วยกลัวว่าหากปล่อยกล่องในมือหนุ่มน้อยมาโอะตกพื้นไป   พุดดิ้งที่เตรียมมาคงได้เละเป็นแน่แท้  สรุปคือ ห่วงกินว่างั้น

++++++++++++++++++++++++++

                 แล้วสายวันนั้นทุกคนจึงได้ทานของว่างเป็นพุดดิ้งแสนอร่อยของมาโอะเป็นการเรียกความสดชื่นก่อนทำงาน  หนุ่มน้อยยอดนักทำขนมยิ้มแก้มแทบแตกเมื่อได้รับคำชมยกใหญ่โดยเฉพาะเมื่อผู้กำกับผู้เป็นใหญ่ในกองถ่ายถูกอกถูกใจอย่างมากกินไปก็ชมไปแถมเนียนกินของคนอื่นด้วยอีกต่างหาก

 ++++++++++++++++++++++++++

                " มองหาอะไรจ๊ะมาโอะ "

                " ไดจังครับ  แต่งตัวยังไม่เสร็จอีกเหรอเนี่ย "

                มาโอะชะเง้อมองหาร่างสูงในมือก็ประคองถ้วยพุดดิ้งที่ตัวเองเตรียมมาเป็นพิเศษไว้

              " สงสัยอยู่ทางสวนด้านนู้นน่ะ   วันนี้มีฉากค่อนข้างเครียด  คงไปนั่งทำสมาธิ " 

              ผู้ช่วยผู้กำกับชี้ไปด้านหนึ่ง  มาโอะมองตามไป  ดวงตากลมใสเริ่มหม่นแสง  แล้วแบบนี้ไดจังจะมากินพุดดิ้งหรือเปล่า  แล้วไปหาได้ไหม

                แล้วท่าทางแบบนั้น  อาการตาโต  แก้มป่อง  หมุนไปมาเหมือนลูกหมาน้อยคอยเจ้าของแบบนั้น ใครเห็นต้องเข้าใจแบบไม่ต้องถาม  ผู้กำกับผู้อิ่มหนำสำราญแล้วก็อารมณ์ดีอีกหนึ่งขั้นจึงเปิดทางสว่างให้

                " เอาไปให้ไดสุเกะสิ  จะได้สดชื่น อีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มถ่าย "

                คำอนุญาตเรียกรอยยิ้มจากมาโอะได้ชะงัดแล้วร่างเล็กนั้นก็เผ่นหายไปทางที่ได้รับคำบอก   ทิ้งให้ท่านผู้กำกับที่หันมาเจอกับสายตาคำถามของบรรดาทีมงานที่เหลือเลยได้แต่หัวเราะเก้อๆ  ที่เผลอใจดีกับเด็กแต่เด็กน่ารักแบบนี้ใครก็คงอดใจดีด้วยไม่ได้สุดท้ายก็ต้องกลบเกลือนด้วยมาดดุๆตามฟอร์ม

                " เอ้า  อิ่มแล้วก็ทำงาน อีกครึ่งขั่วโมงเริ่มถ่ายได้ "

                ดุจริง  ดุจัง   ดุละมั้ง  ท่านผู้กำกับ  ดุมากเลย  ดุไปอมยิ้มไปเนี่ย  ให้มันได้งี้เซ่ ~~

 ++++++++++++++++++++++++++

                " หาตั้งนาน "

                " หือ "

                ไดสุเกะที่กำลังนั่งทำสมาธิกับบทอยู่หันไปมองเมื่อรับรู้ว่าตนเองไม่อยู่คนเดียวแล้ว  และสิ่งที่เห็นก็คือ  สิ่งมีชีวิตที่สดใสเริงร่านามว่า  มาโอะ  ที่นั่งลงข้างๆส่งยิ้มให้  แล้วก็ยื่นของในมือให้เขา

                " คนอื่นกินกันหมดแล้ว  เหลือแต่ไดจัง  กินหน่อยนะจะได้สดชื่นผู้กำกับบอกว่าอีกครึ่งชั่วโมงจะเริ่มถ่ายทำแล้วล่ะ "

                " ขอบใจ   อะไรเนี่ย " 

                แกะกล่องก่อนจะทำหน้าแปลกๆเมื่อเห็นพุดดิ้งที่ตกแต่งด้วยผลไม้ชนิดขนมาหมดสวน

                " ทำพิเศษให้ไดจังเลยนา " 

                คนทำยิ้มกว้างพรีเซนต์ผลงานเต็มที่อย่างภูมิใจ  ไดสุเกะมองท่าทางเด็กหนุ่มตรงหน้ากับอาการที่แปลออกมาได้

                ..  กินสิ ๆ  ไดจังกินสิ ...  กินๆๆ ...

                แล้วแบบนี้ถ้าไม่ตักเข้าปากก็คงไม่เลิกจ้องเขากระมัง 

                " อร่อยหรือเปล่า "  

                ตากลมๆมองจ้องมือใหญ่ที่ตักพุดดิ้งเข้าปากเหมือนไม่รับรู้สึกรู้สา  ซ้ำคนกินก็ยังทำหน้ามึนเหมือนไม่ตื่นดีเล่นเอาใจเสีย  หรือว่าไดจังไม่ชอบขนมหวาน  กันนะ

                "  อ๊ะ  น้ำชาอุ่นๆ พอดีคว้ามาด้วยเผื่อไดจังอยากกิน " 

                มาโอะส่งแก้วชาอุ่นจัดให้และก็อีกครั้งที่ไดสุเกะรับมาดื่มแบบไม่แสดงอาการใดๆ  แล้วสองคนก็นั่งเงียบกันไปจนกระทั่งทีมงานมาเรียกเข้าฉาก  ร่างสูงจึงลุกขึ้น

                " มาโอะ "

                " หา  อะไรเหรอไดจัง " 

                มาโอะที่ยังหงอยเพราะไม่ได้รับการตอบรับรสชาติพุดดิ้งเงยหน้ามองคนที่ยืนข้างตาปรอย  ไม่ชอบเหรอ  ไดจังไม่ชอบพุดดิ้งเหรอ

                " คราวหน้าใส่สตอร์เบอร์รี่เพิ่มด้วยนะ " 

                แล้วก็เดินจากไป  ทิ้งให้มาโอะทำตาโตเหวออยู่ 

  ... คราวหน้าเหรอ  คราวหน้า   ก็แสดงว่าไดจังชอบสิ  เย้ๆๆๆ ..

                " สตอร์เบอร์รี่เหรอ  ได้ๆ  จะใส่เยอะๆเลย  นี่ไดจังรอผมด้วยสิ  " 

                มาโอะที่พึ่งได้สติออกวิ่งตามร่างสูงไปอย่างเริงร่าเหมือนตุ๊กตาที่เปลี่ยนถ่านใหม่ส่งเสียงจ้อแจ้ตามหลังร่างสูงที่ทำท่าไม่สนใจมาตามทาง

++++++++++++++++++++++++++

                " เป็นอะไร " 

                ไดสุเกะที่รู้สึกว่าข้างตัวว่างเปล่าหันกลับไปดูก็พบมาโอะที่กำลังก้มเก็บถ้วยพุดดิ้งที่เผลอทำตกพื้น   สายตาคมเขม้นมองเมื่อสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่นิ้วเด็กหนุ่ม  และเมื่อมาโอะเดินตามมาถึง ก็คว้าข้อมือข้างนั้นมาดู

                " นิ้วเป็นอะไรน่ะ " 

                " โดนแม่พิมพ์พุดดิ้งบาดเมื่อวาน "

                บอกเสียงเบา  ใบหน้าเรียวที่ก้มลงเมื่อครู่เงยขึ้นมองสบตาอีกคนที่กำลังคลึงนิ้วบริเวณใกล้ๆแผลแผ่วเบา  ความร้อนจากมือใหญ่  น้ำหนักที่กดนวดทำให้ความเจ็บระบมลดลงอย่างน่าแปลก  แต่ยิ่งกว่านั้นก็คือ

                " ไดจัง ... "

                ตากลมโตเบิกกว้างเมื่อรู้สึกถึงปลายลิ้นอุ่นร้อนที่กดเน้นเลียลงที่แผลแผ่วเบาในครั้งแรกแล้วกดเน้นลงไปพร้อมกับริมฝีปากที่เม้มลงแล้วถอนไปแม้เพียงแค่อึดใจก็ทำให้ทั้งร่างร้อนขึ้นได้อย่างประหลาด  แต่อย่างมาโอะหรือจะเข้าใจกับปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นกับตัวเอง   เด็กหนุ่มยังคงมองจ้องร่างสูงที่มองตอบกบลับตนเช่นกันราวกับจะถามถึงสาเหตุของการกระทำนี้

                " แผลเล็กๆ บางทีก็ไม่ต้องใช้ยาหรอก  ทีหลังก็ระวังหน่อย "

                เสียงทุ่มนุ่มหูแม้ไม่อ่อนหวานแต่ก็รู้สึกได้ถึงความเป็นห่วงบอกก่อนจะเดินนำกลับไปทางเดิมเพื่อเตรียมตัวทำงาน  คราวนี้มาโอะออกเดินตามต้อยๆ  ไม่ส่งเสียงง๊องแง๊งอะไรอีก  และหากไดสุเกะจะหันมามอง  เขาก็จะพบว่า  เด็กหนุ่มที่เดินตามเขานั้น  กำลังยกมือข้างที่นิ้วบาดเจ็บและพึ่งได้รับการการดูแลจากเขาขึ้นมองจ้องชนิดตาไม่กระพริบ 

                เห็นแล้วก็น่าเป็นห่วงยิ่งนักว่า  แผลจะติดเชื้อจากน้ำลาย ( ไม่ใช่ละ )  ไม่สิ  น่าเป็นห่วงว่า  มาโอะจะเข้าใจอย่างไรเรื่องการดูแลแผลเล็กๆแบบนี้   แต่ที่แน่ๆ  มาโอะรู้แล้วว่า

                ...  แผลเล็กๆ น่ะ บางทีก็ไม่ต้องใช้ยาหรอก   เลียเอาก็หายแล้ว ....  เนาะ .. ไดจัง

++++++++++++++++++++++++++               

TBC .. Vol.4

Talk : มาถึงตอนที่สามแล้วค่ะ สำหรับซีรี่ส์นี้ เริ่มเห็นพัฒนาการของความสัมพันธ์แล้วใช่ไหมคะ ลุ้นไปกับพวกเขาต่อกันนะคะ 

ส่ง DaiMao Fan-fiction เข้าร่วมกับเราได้นะคะ Click เพื่ออ่านรายละเอียดด้านบนค่ะ

edit @ 6 Jul 2010 00:46:51 by kuroikuruma

edit @ 8 Jul 2010 01:12:51 by kuroikuruma

edit @ 9 Jul 2010 20:39:31 by kuroikuruma

edit @ 15 May 2011 16:49:35 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:17:04 by kuroikuruma