DaiMao ~Gii & Takumi forever~

              การถ่ายทำภาพยนตร์เรื่องทะคุมิคุง ซีรีย์ บิโบ โนะ ดีเทล เสร็จสิ้นลงไปอย่างงดงาม ทีมงานต่างพากันเก็บของให้ทันกำหนดการในการของเช่าสถานที่ ทั้งช่างแต่งหน้าเองก็ดี ช่างไฟเองก็ดี ต่างขนของแพ็คเตรียมตัวเดินทางกลับไปยังโตเกียว จะเหลือก็แต่สไตลิสต์ประจำกองที่ดูจะยืนพิจารณาเสื้อสูทนักเรียนสีฟ้าอยู่นาน  คิ้วของหญิงสาวขมวดมุ่น ก่อนจะหันกลับไปมาถามคนที่ดูจะตัวติดกับเสื้อสูทตัวนี้มากที่สุด

                "วะตะนะเบะคุง...เอาเสื้อไปเกี่ยวอะไรมาหรือเปล่า..."
                เจ้าของชื่อที่กำลังเก็บของลงกระเป๋าเงยหน้าขึ้นมา ทำหน้าเหลอหลา

                "เห?...อะไรนะครับ...." 

                 ว่าพลางดึงหูฟังไอพอดข้างหนึ่งออกจากหู

                "คือ...เสื้อเนี่ย...เหมือนกระดุมมันจะขาดไปเม็ดนึงน่ะ ...ไปเดินชน เกี่ยวอะไรมาหรือเปล่าคะ..."

                 หญิงสาวถามย้ำอีกครั้ง พลางยกเสื้อให้อีกฝ่ายดู กระดุมเสื้อเม็ดหนึ่งหายไปจริงๆ

                "อ้อ...นั่น..เอ่อ...."

                 วะตะนะเบะ ไดสุเกะ ผู้ที่รับบทเป็น กีย์ เจ้าของเสื้อนักเรียนตัวนั้นชี้พลางเอียงคอเหมือนพยายามจะนึก

                 "อ่า.....อาจจะไปเกี่ยวตอนเดินผ่านสวนข้างนอกนั่นก็ได้ครับ..ไม่แน่ใจเหมือนกัน ขอโทษนะครับ"  

                 ว่าพลางก็ก้มหัวขอโทษอีกฝ่ายเล็กน้อย

                "อ้อ เหรอคะ...ไม่เป็นไรหรอกค่ะ แค่นึกสงสัยน่ะค่ะ แค่นี้เองเดี๋ยวฉันเย็บกลับแป๊บเดียวก็เสร็จแล้วล่ะค่ะ ยังต้องใช้ถ่ายภาพโปรโมทอีกนี่นะ"

                หญิงสาวว่า ท่าทางข้อข้องใจเมื่อครู่จะหายไปเยอะก่อนจะเดินไปอีกทางโดยที่ไม่ได้รู้เลยว่า ไดสุเกะกำลังยกมือขอโทษขอโพยเธอแบบสูงท่วมหัว

                ไดสุเกะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนเร่งมือเก็บของใช้กระจุกกระจิกของตัวเอง รวมไปจนถึงบทปึ้งหนาลงกระเป๋า คว้าเสื้อแจ็คเก็ตวิ่งฉิวออกมาจากห้องที่ใช้เป็นห้องแต่งตัวให้เร็วที่สุดก่อนที่สไตลิสต์ยะมะมุระจะสังเกตเห็นอะไรไปมากกว่าการที่กระดุมเสื้อมันขาดหายไป เพราะแท้จริงแล้วมันไม่ใช่แค่กระดุมขาด

...คิดอะไรแปลกๆนะเด็กนั่น...

                ริมฝีปากของชายหนุ่มหยักยิ้มเมื่อนึกถึงใบหน้าของคนที่เขาใช้คำแทนว่า "เด็กนั่น" มือแกร่งตบเบาๆลงบนช่วงท้องของตัวเองแล้วผลักประตูเปิดออกไปยังด้านนอกที่มีลมเย็นของต้นฤดูใบไม้ร่วงพัดเข้ามากระทบใบหน้า

++++++++++++++++++

                หนึ่งชั่วโมงก่อน...

                "โอเค ถ้าอย่างนั้น...วะตะนะเบะ ไดสุเกะซัง กับ ฮะมะโอะ เคียวสุเกะซัง...ออลอัพแล้วครับ ขอบคุณทั้งสองคนมากครับ!" 

                 เสียงผู้กำกับเอ่ยหลังจากสั่งคัทเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าการถ่ายทำในบทของนักแสดงสองคนสุดท้ายของกองถ่ายได้เสร็จสิ้น ลง มีการพูดคุยกล่าวขอบอกขอบใจในการทุ่มเทให้กับการทำงานกันเล็กน้อย    ก่อนที่นักแสดงนำทั้งสองคนจะเดินออกจากฉากเพื่อกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าและล้างเครื่องสำอางค์ออกหน้าที่ของพวกเขาทั้งสองก็จะถือว่าเป็นอันจบลงแต่เพียงเท่านั้นก่อนจะต้องรอเพื่อฉลองปิดกล้องกันอีกเล็กน้อยต่อจากนั้น

                ทางเดินจากอาคารที่เป็นฉากในการถ่ายทำกลับไปยังตัวอาคารหลักที่มีห้องแต่งตัวและเครื่องทำความร้อนให้พอรู้สึกอุ่นนั้นมีต้นสนขนาดใหญ่ปลูกเรียงเป็นทิวแถว British Hill ในยามกลางวันแม้จะให้บรรยากาศว่าเดินอยู่ท่ามกลางชนบทในอังกฤษ แต่พอฟ้าเริ่มเปลี่ยนสีกลับให้บรรยากาศชวนรู้สึกวังเวงอย่างบอกไม่ถูก   ร่างบางในชุดนักเรียนสีฟ้าสดยืนอยู่กลางทางเดินนั้นเงยหน้าขึ้นมองฟ้าเหนือยอดสน ดวงตากลมเหม่อลอย  ออกไปไกล ใบหน้าอ่อนวัยเปื้อนรอยยิ้มจางๆ

                "ทำอะไรน่ะ...มะโอะ" 

                หนุ่มรุ่นพี่เดินเข้าไปทัก

                 ดวงตากลมโตนั้นเป็นประกายเมื่อหันกลับมามองพร้อมกับรอยยิ้มที่ยังระบายอยู่บนใบหน้า

                 "เปล่าฮะ...ไม่ได้ทำอะไรเสียหน่อย"

                "ก็เห็นยืนมองอะไรอยู่คนเดียว...มีอะไรรึเปล่า"

                ไดสุเกะก้าวเข้ามายืนใกล้ๆพลางเงยหน้ามองยอดไม้ในทิศทางที่อีกฝ่ายมองบ้าง คำถามนั้นทำให้ เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆหัวเราะออกมาเบาๆ มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองเล็กน้อยด้วยเคยตัว เสียงหัวเราะเบาๆนั่นทำให้ไดสุเกะต้องหันไปมองก่อนจะหัวเราะออกมาบ้าง

                "อะไรเล่า"

                "เปล่าครับ...ไม่มีอะไร ก็แค่....มองเหมือนมองโรงเรียนเก่าตัวเอง...ก็เท่านั้นล่ะ"

                ฮะมะโอะ เคียวสุเกะ หรือที่ใครๆรวมทั้งคนตรงหน้าเรียกว่า "มะโอะ" ตอบพลางก้าวเดินต่อ

                "มองโรงเรียนเก่า?...อะไรล่ะนั่น..."

                คนอายุมากกว่าหัวเราะกับคำพูดของอีกฝ่าย

 
                "ก็วันนี้น่ะ มันเหมือนวันสุดท้ายที่พวกเราจะอยู่ที่"โรงเรียน" ไม่ใช่รึไง....สนุกมากเลยน้า..มากองถ่ายเนี่ย แค่ไม่กี่วันก็เถอะ..."

                เด็กหนุ่มกางแขนออกทั้งสองข้างพลางสูดลมหายใจเข้าลึก ดวงตาหลับพริ้ม ก่อนจะหันหน้ามามองคนที่เดินตามมาอย่างกะทันหัน

                "หรือไดจังไม่คิดแบบนั้นล่ะ"

               "อ้อ...เข้าใจแล้ว...คิดซิ่ "  ชายหนุ่มตอบ

                "มาที่กองถ่ายกับพวกนายสนุกจะตาย...ถึงฉันจะต้องคอยตามล้างตามเช็ดพวกนายก็เถอะนะ..." 

                ว่าพลางในหัวก็นึกถึงเรื่องป่วนๆของนักแสดงร่วมคนอื่นๆที่อายุอานามไล่เรียงกับคนตรงหน้า       ก่อนจะถอนหายใจออกมาทำท่าเหมือนคนแก่ก็ไม่ปาน

                "เฮ้อ...เหมือนจับปูใส่กระด้งเลยให้ตาย...."

                "ปูอะไรกันละฮะ คนทั้งนั้นล่ะ...!"  เคียวสุเกะเถียงทันควัน

 
                "อ้าวก็เห็นเดิน วิ่งกันให้วุ่น ไม่ใช่ปูแล้วจะเป็นอะไร...ลิงดีไหม"

                ไดสุเกะว่าพลางหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำเอาคนที่อยู่ตรงหน้าได้แต่เม้มปากมองหน้า

 
              " นิสัยไม่ดีเล้ย รุ่นพี่อะไรแกล้งกันตลอด..."

                "ฮ่ะๆ ไม่อย่างนั้นจะเรียกว่ารุ่นพี่เหรอ......"

                ไดสุเกะหัวเราะกับท่าทางของอีกฝ่าย มือแกร่งขยี้ลงบนเส้นผมสีดำสนิทนุ่มมือนั้นเสียจนเด็กหนุ่มต้องจับมืออีกฝ่ายออกแล้วรีบจัดผมให้เข้ารูปเข้าทรง ไดสุเกะหัวเราะกับท่าทางแบบนั้นของเด็กหนุ่ม

             "เอาล่ะ...ไปกันเถอะต้องเปลี่ยนเสื้อเปลี่ยนผ้ากันอีก...กว่าจะได้กลับบ้านกันอีก...คงโน่นเที่ยงคืนตีหนึ่งโน่นล่ะ แต่มะโอะคงไม่ต้องห่วงหรอกเนอะ...หลับไม่รู้เรื่องตั้งแต่ขึ้นรถแล้วนี่ " พูดไปพลางหัวเราะไป

 
                ร่างสูงเดินนำออกไป เงาตกกระทบลงบนพื้นทอดยาวออกไปเป็นทาง เสียงใบสนเสียดสีกันเมื่อลมเย็นพัดผ่านมา เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปมองปลายไม้ที่ตัดกับท้องฟ้าเปลี่ยนสีไปเป็นสีม่วงหม่น ดวงอาทิตย์ลาลับทิวสนไปนานแล้ว ดวงตากลมโตเบนสายตากลับมามองแผ่นหลังกว้างนั้นพร้อมรอยยิ้มที่ระบายบนใบหน้า

           
               " กีย์!! " 

              อยู่ๆ เด็กหนุ่มก็ตะโกนเรียกชื่อในการแสดงของอีกฝ่ายเสียงดังแล้ววิ่งตามเข้าไปหา สองมือตบลงบนไหล่กว้าง ไม่ได้ต่างจากตอนที่เข้าบทบาทเป็นทะคุมิอยู่หน้ากล้อง

               "เล่นอะไรเนี่ย มะโอะ ตะโกนซะเสียงดัง แล้ว "กีย์ๆ" อะไรล่ะ ไม่ได้อยู่หน้ากล้องนะเว้ย" 

                ไดสุเกะหัวเราะเบาๆ ตกใจและแปลกใจกับท่าทีของอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย

              "ขอกระดุมหน่อยซิ่"  

                เสียงใสที่ดังจากด้านหลังทำให้ร่างสูงต้องหันกลับมามองหน้าของอีกฝ่าย พร้อมกับคิ้วที่เลิกขึ้นสูง
     
                "หา?.....กระดุม? เอาไปทำไม? กระดุมเสื้อเนี่ยนะ" ไดสุเกะว่าพลางจับชายเสื้อสูทสีฟ้าของตัวเอง

 
                "อื้ม...กระดุมเสื้อนี่ล่ะ ขอหน่อย..."

                ไม่พูดเปล่ามือก็จับคว้าเสื้อของอีกฝ่ายเอาไว้จะดึงกระดุมออกมาอย่างปากว่าทันที จนไดสุเกะต้องร้องห้าม

               "เฮ้ยๆ....ของกองถ่ายเว้ย จะมาทำอะไรแบบนี้ล่ะ เจ้าเด็กบ้า...."

                ถอยหลังกรูออกมาได้ ก็ทำท่าจะดุ แต่ก็ต้องนิ่งเงียบเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเจอดวงตากลมโตที่มองมาเหมือนกับกำลังจะอ้อนถามว่า...แล้วขอไม่ได้เหรอ?......แบบนั้นของมะโอะ  ไดสุเกะถอนหายใจพลางมองหน้าของอีกฝ่ายนิ่ง

                "จะเอาให้ได้ใช่ไหมเนี่ย...."
        
                ไม่ต้องมีเสียงใดตอบรับ เคียวสุเกะพยักหน้ารัวๆ

                 "ทำไมล่ะ...ก่อนจะให้ใครเขาทำของเสียหายเนี่ย ต้องมีเหตุผลประกอบที่น่าเชื่อนะ รู้หรือเปล่า "

                ทั้งๆที่รู้ว่าไอ้คำพูดที่ตัวเองพูดออกไปนั้นมันก็ไม่ได้เป็นเหตุเป็นผลอะไรซักเท่าไร แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าไม่ถามอะไรออกไปเลย แล้วปล่อยให้ตาใสๆกับใบหน้าแบบนั้นมาหลอกล่อให้ทำอะไรลงไปโดยที่สุดท้าย   จะต้องมาถามตัวเองว่า "ทำลงไปได้ยังไง"

                "ก็ไหนๆ มันก็เหมือนวันจบการศึกษานี่นา...นะ ขอนะ...กีย์"

                 เคียวสุเกะยิ้ม รอยยิ้มที่แม้มองในแสงสลัวแล้วยังอดที่จะรู้สึกเอ็นดูไม่ได้ ไดสุเกะเบือนสายตาหนีขึ้นไปที่ใบสนบนยอดไม้อีกระลอก

                "ไม่ต้องเอามุกอ้อนของทะคุมิมาใช้เลย เจ้าบ้า... ไม่ได้ผลหรอก"

                ถึงปากจะบอกไปแบบนั้น มือแกร่งก็จับกระดุมเม็ดที่สองเอาไว้แน่นก่อนจะออกแรงดึงเสียจนกระดุม   สีดำนั้นหลุดติดมือตามมาด้วย ดวงตาคมมองหน้าอีกฝ่ายสลับกับกระดุมเม็ดน้อยที่อยู่ในมืออย่างชั่งใจ แล้วยื่นให้กับอีกฝ่าย ชายหนุ่มมองหน้าของมะโอะที่ดูจะยิ้มร่าออกมาด้วยความดีใจ แล้วกระแอมไอให้อีกฝ่ายกักเก็บความดีใจนั้นเอาไว้บ้าง

                "แล้ว...จะเอาไปทำอะไรล่ะนั่น..."

               " เอาไปใส่กล่องสมบัติครับ..." เคียวสุเกะตอบตามตรง

                " นี่ๆนะ ผมน่ะ ชอบเก็บกระดุมที่สุดเลยล่ะ กระดุมสวยๆ พอเอามาใส่ในกล่องมันก็จะเหมือนกับสมบัติเลยใช่ไหมล่ะ ยิ่งอันไหนที่สะท้อนแสงก็ยิ่งสวยนะ ...."

                ว่าพลางเด็กหนุ่มก็เริ่มสาธยายคอลเลคชั่นกระดุมของตัวเองให้อีกฝ่ายฟังจนคนอายุมากกว่า       ต้องส่ายหัว

                "นายนี่ล่ะน้า....... "  ช่วงแขนวาดเข้าล็อคคอเด็กหนุ่มตัวบางกว่าเข้ามาไว้ในอ้อมแขน มือแกร่งอีกข้างขยี้เส้นผมนิ่มๆนั้นจนยุ่งเหยิงอีกระลอก

                "คิดอะไรแปลกๆ ทำอะไรแปลกๆทุกทีซิ่น่า.... "

                "โอ้ยๆ...." เคียวสุเกะร้อง มือเรียวคว้ามือของไดสุเกะให้หยุด ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตากลม   สบตาของนักแสดงหนุ่มรุ่นพี่นิ่ง

                "ก็ถ้าไม่คิดว่าสำคัญล่ะก็คงไม่เก็บเอาไว้ใช่ไหมล่ะ...กล่องสมบัติน่ะ"  

                ว่าพลางก็ยิ้มทะเล้นให้กับอีกฝ่ายก่อนจะฉวยโอกาสตอนที่รุ่นพี่กำลังเผลอดันหน้าไดสุเกะออกห่างเสียจนคอแทบหัก

                "โอ้ย ไอ้เจ้าเด็กนี่ ....!!"  ตวาดเสียงลั่นแต่กลับคว้าเอาไว้ไม่ทันเจ้าของชื่อวิ่งนำไปถึงไหนแล้ว

                "ตามมาเร็ว ไดจัง หิวข้าวจะตายแล้ว!" ไม่วายยังได้ยินเสียงตะโกนเรียกเชิงท้าให้คนอายุมากกว่า    วิ่งไล่ตามอีกต่างหาก

                "หนอย...ไอ้ตัวดี อย่าหนีนะเว้ย....."

                ไดสุเกะทำเสียงเอาเรื่องแต่ริมฝีปากกลับมีรอยยิ้ม ช่วงขานั้นไม่ได้วิ่งตามอีกฝ่ายไปแต่กลับหยุดนิ่ง ดวงตาคมเหลียวมองรอบๆ ที่เริ่มจะมืดสนิท ภายในชั่วเวลาไม่กี่นาที ความมืดก็คลืบคลานเข้าปาปกคลุม       รอบด้านและเปลี่ยนแปลงบรรยากาศให้กลายเป็นเงียบเหงาและวังเวงขึ้นมาในชั่วพริบตา

                อากาศรอบกายเย็นเยียบ ท่ามกลางแสงสลัวของโคมไฟที่ติดตั้งอยู่รายทางที่สว่างขึ้นตามความสว่างของแสงที่กำหนดเอาไว้ ไดสุเกะเงยหน้าขึ้นมองเลยปลายยอดต้นสนขึ้นไป มองเห็นท้องฟ้าในยามค่ำคืนเหนือ British Hill ดาวฤกษ์ส่องสว่างเป็นประกายอยู่บนท้องฟ้าเหนือยอดไม้ เมื่อครู่เด็กคนนั้นจะยืนมองดาวนั่นอยู่หรือเปล่า...พอคิดได้แบบนั้นก็หันไปมองทิศทางที่เคียวสุเกะวิ่งไป แผ่นหลังบางในชุดสูทสีฟ้าหยุดยืนมองอะไรบางอย่างเบื้องบนอีกรอบ พลันคำพูดของนักแสดงรุ่นน้องก็ดังขึ้นมาในหัวอีกครั้ง

                                 ..... ก็ถ้าไม่คิดว่าสำคัญล่ะก็คงไม่เก็บเอาไว้ใช่ไหมล่ะ...กล่องสมบัติน่ะ.....

                 เขาก้มลงมองรังกระดุมที่ขาดมีด้ายรุ่ยออกมาเพราะแรงดึงเมื่อครู่ ริมฝีปากได้รูปหยักเป็นรอยยิ้ม      มือแกร่งวางแนบลงบนรังกระดุมสภาพยับเยินที่เกิดจากฝีมือของเขาเอง

                "ถ้าอย่างนั้นจะเก็บเอาไว้ก็คงไม่เสียหายซิ่นะ...."