DaiMao ~Gii & Takumi forever~

"สารภาพ"

Hamao Kyousuke and Watanabe Daisuke

By nananaang

Talk : เป็นฟิคที่อยากแต่งให้ออกมาน่ารัก ๆ แต่ไม่ได้แต่งฟิคนานแล้วภาษาที่ใช้อาจจะป่วง ๆ ไปบ้างแต่ความตั้งใจเต็มร้อยนะ ลองอ่านดูละกันจ่ะ

+++++++++++++++++

ก๊อก ๆ เสียงเคาะประตูไม้เบา ๆ ดังเรียกสติของเด็กหนุ่มร่างบอบบางที่กำลังนั่งเหม่อบนเตียงนอนภายในห้องตัวเอง

"เคียวพี่เข้าไปนะ"

เสียงใสเอ่ยขออนุญาตจากเจ้าของห้องร่างบาง

"อ่ะ... ฮะพี่เข้ามาสิครับ"

ร่างบางกุลีกุจอรีบไปเปิดประตูรับพี่ชายหน้าหวานทันทีที่ได้ยินเสียง

"ทำอะไรอยู่เหรอ พี่เรียกตั้งนาน"

"เอ่อ... ผมกำลังเลือกเสื้อผ้าอยู่ฮะ คือพี่ช่วยดูให้หน่อยสิครับว่าผมควรจะใส่ชุดไหนดี"

เด็กหนุ่มหยิบชุดที่ตัวเองเลือกไว้สองชุดชูให้พี่ชายช่วยเลือก

"ใส่อย่างที่เคยใส่นั่นแหละ เคียวของพี่น่ารักอยู่แล้วแต่งอะไรก็ดูดี เชื่อพี่สิ" พี่ชายแซวน้องด้วยความเอ็นดู

"พี่ครับผมเป็นผู้ชายนะ จะไปน่ารักได้ยังไงล่ะฮะ"

เด็กหนุ่มตัดพ้อคนเป็นพี่พลางยกชุดในมือขึ้นมาพิจารณาก่อนที่จะตัดสินใจเลือกชุดสีขาวตัวโปรดกับหมวกใบเก่ง

ก่อนจะผลัดเปลี่ยนชุดที่ใส่อยู่เป็นชุดเสื้อเชิ้ตพอดีตัวสีขาวและยีนส์สีขาวล้วนเข้าชุดกัน

"แล้วไดซังจะมารับตอนกี่โมงล่ะเคียว"

พี่ชายเอ่ยปากถามถึงคนที่ทำให้ร่างบางต้องมารื้อตู้เสื้อผ้าออกมากองเพื่อหาชุดที่จะใส่ไปกินข้าวกับพระเอกหนุ่มที่แสดงหนังร่วมกัน

"อืม... น่าจะซักแปดโมงครึ่งมั่งครับ เห็นบอกว่าจะพาไปกินข้าวที่ริมทะเลอ่ะครับ"

มาโอะใช้นิ้วชี้จิ้มที่ปากพลางคิดคำตอบให้คำถามของพี่ชาย

"เคียว ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นให้โทรหาพี่เลยนะเข้าใจไหม?"

พี่ชายย้ำคำเตือนที่พร่ำเตือนน้องตั้งแต่เมื่อคืนอีกครั้ง

"ฮ่าฮ่า จะเกิดอะไรล่ะครับพี่ ผมเป็นผู้ชายนะฮะ แล้วไดซังก็เป็นผู้ชายเหมือนกันคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นหรอก พี่ทำอย่างกับผมเป็นเด็กผู้หญิงแหน่ะ"

เสียงหัวเราะสดใสดังลั่นห้องเมื่อเห็นว่าพี่ชายทำท่าเป็นห่วงตัวเองเสียมากมาย

"เป็นผู้ชายก็ไม่น่าไว้ใจนะ"

พี่ชายเอ่ยย้ำเสียงเบาเมื่อเห็นว่าน้องชายของตัวเองไม่อนาทรร้อนใจเลยทั้ง ๆ ที่เขาเป็นห่วงเป็นใยกลัวน้องจะพลาดท่าเสียทีให้กับรุ่นพี่หน้าหล่อที่ชักชวนกันไปทานข้าวไกลถึงชายทะเล

"พี่ไม่ต้องกังวลนะฮะ ไดซังเค้าคงไม่สนใจอะไรผู้ชายอย่างผมหรอกครับ เค้าออกจะฮอตในหมู่ผู้หญิงจะตาย แล้วอีกอย่างที่ไดซังพาผมไปเลี้ยงข้าวก็เพราะอยากจะตอบแทนผมแค่นั้นเองฮะ"

เสียงใสเอ่ยแผ่วเบาย้ำความคิดของตัวเองที่ว่าพระเอกรุ่นพี่ไม่ได้สนใจตัวเค้าในแบบที่พี่ชายคิด

"เอาเถอะ จะยังไงก็แล้วแต่ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นก็ให้โทรหาพี่นะเคียว ไม่ว่าจะอยู่ไหนพี่จะรีบไปหานายทันทีเลย"

พี่ชายยังคงกังวลไม่เลิก

"ก็ได้ฮะ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นผมสัญญาเลยว่าจะโทรหาพี่เป็นคนแรกเลยดีไหมครับ?"

เสียงใสรับปากเป็นหมั่นเป็นเหมาะให้พี่ชายหน้าหวานได้คลายใจ

"เคียวสุเกะ วาตานาเบ้ซังมารับแล้วลูก"

เสียงคุณแม่เรียกมาจากหน้าบ้านเมื่อหนุ่มหล่อรุ่นพี่นักแสดงของลูกชายมาถึง เด็กหนุ่มสองคนในห้องนอนชั้นบนมองสบตากันก่อนที่เด็กหนุ่มผู้เป็นน้องชายจะคว้ากระเป๋าของตัวเองมาถือ

"ผมไปนะครับพี่ แล้วจะซื้อปูมาฝาก"

ร่างบางเอ่ยคำลาพี่ชายพร้อมมอบรอยยิ้มน่ารักอันเป็นเอกลักษณ์ของตัวเองให้พี่ ก่อนจะรีบเดินลงไปข้างล่างเพื่อพบหน้าคนที่ใจดวงน้อยเฝ้าฝันถึง...

"มาโอะคุงวันนี้แต่งตัวน่ารักมากเลยนะรู้ตัวไหม?"

เมื่ออยู่ภายในรถกันเพียงลำพังแล้ว ชายหนุ่มจึงเอ่ยชมการแต่งตัวของเด็กหนุ่ม พลางยื่นมือไปหยิบเศษด้ายออกจากคอเสื้อของร่างบาง

"อ่ะ เอ่อ... ครับ"

ฮามาโอะทำได้แค่เพียงนั่งก้มหน้านิ่ง หน้าแดงหูแดงเสียยิ่งกว่าลูกตำลึงสุกซะอีก คำชมที่หลุดออกมาจากปากของคนที่ชอบทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระทึกจนกลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอกให้คนขับได้เห็นหน่ะสิ

อาการเขิลอายยามที่เขาเอ่ยชมการแต่งตัวหรือสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเด็กหนุ่มด้านข้างกลายเป็นสิ่งที่เค้าคิดว่ามันน่ารักมากกว่าผู้หญิงสวย ๆ บางคนซะอีก ไม่รู้ทำไมเวลาที่เห็นร่างบางหน้าแดงถึงได้ทำให้ใจเค้าเต้นแรงได้ขนาดนี้

เด็กคนนี้จะรู้ไหมนะ ว่าเป็นคนที่ทำให้เค้าอยากจะปกป้อง อยากจะหยอกล้อให้เง้างอนเพื่อที่ตัวเค้าจะได้งอนง้อ อยากจะโอบกอดให้ความอบอุ่นยามที่อากาศเหน็บหนาว

หรือแม้กระทั่งอยากจะสัมผัสร่างบอบบางนั้นด้วยความรู้สึกเสน่ห์หาอย่างที่ตัวเค้าเองก็ไม่เคยรู้สึกกับใครมาก่อน แม้ว่าจะมีผู้หญิงมากหน้าหลายตาผ่านเข้ามาในชีวิต

ก็ไม่เคยมีใครที่จะหยุดความรู้สึกของเค้าได้เหมือนกับเด็กหนุ่มที่ชื่อ "ฮามาโอะ เคียวสุเกะ" คนนี้เลย

วันนี้ที่เค้าตัดสินใจพาเด็กหนุ่มมาเลี้ยงข้าวก็เพื่ออยากจะคุยและบอกความรู้สึกของตัวเองให้คนตัวเล็กได้รับรู้ เพราะเขากลัวเหลือเกินว่าหากช้าไปอาจจะมีใครบางคนมาแย่งคนที่เค้าคิดว่าสำคัญที่สุดคนนี้ไป

"มาโอะคุงอยากจะกินอะไรล่ะ วันนี้ฉันเลี้ยงเต็มที่เลย"

เสียงทุ้มเอ่ยถามคนข้างกายที่ยังคงนั่งเงียบกุมมือตัวเองนิ่ง

"ไม่จำกัดงบใช่ไหมฮะ อ๋า... ผมอยากจะกินปู กินกุ้ง กินปลาหมึก เอาแบบที่ต้องย่างเองก็ดีนะครับไดซัง อ่ะ หรือว่าจะไปร้านที่บรรยากาศดี ๆ ก็ได้นะฮะ หรือว่าจะกินซาซิมิดีแต่ซูชิหน้าปลาหมึกผมก็อยากกินนะครับ อุตส่าห์ได้มาทะเลทั้งทีก็อยากจะกินอาหารทะเลสด ๆ อ่ะครับคงจะอร่อยน่าดู อืม... ผมเคยได้ยินมาว่ามีร้านที่มีตู้ปลาสดด้วยนี่ฮะแล้วก็ให้เราเลือกปลาในตู้ปลาได้ด้วย แต่คิดอีกทีร้านแบบนั้นก็ไม่ค่อยเห็นวิวของทะเลหน่ะสิ อืม..."

เมื่อถูกเอ่ยถามถึงเรื่องของกินฮามาโอะก็ลืมคำว่า "อาย" ไปได้เลยเมื่อคิดถึงของกินเด็กหนุ่มก็พูดอย่างมีความสุข พลางยิ้มแย้มคิดเมนูเสียงดังหงุงหงิงให้ชายหนุ่มคนขับพลอยอมยิ้มตามไปด้วยกับอาการชอบอาหารเกินหน้าเกินตาของเด็กหนุ่มร่างบอบบางคนนี้

"ร้านข้างหน้านี้บรรยากาศดีนะ มาโอะคุง เข้าร้านนี้ไหม?"

ไดสุเกะเอ่ยถามเมื่อมาถึงร้านที่เขาหมายตาเอาไว้ ร้านที่บรรยากาศดี อาหารอร่อยและให้ความเป็นส่วนตัวแก่ลูกค้าด้วยว่าทางร้านจัดโซนเป็นอย่างดีเหมาะแก่การพา "คนรัก" มานั่งทานอาหารกันเพียงลำพังมาก

ร่างบางมองร้านที่อยู่ข้างหน้าก็พยักหน้าหงึกหงักแสดงอาการตื่นเต้นเป็นเด็กประถมได้เข้าสวนสนุกอย่างไงอย่างนั้น ชายหนุ่มเลี้ยวรถเข้าร้านทันทีเมื่อเห็นอาการของคนน่ารักที่แสดงออกทางหน้าตาว่ามีความสุขมากที่กำลังจะได้กิน (ฮ่ะ ฮ่ะ แค่จิ้นก็น่ารักแล้ว : คนแต่ง)

"มาโอะคุง ถ้าทานข้าวเสร็จแล้วไปเดินเล่นตรงชายหาดกันไหม ชายหาดตรงโน้นสวยมาก ๆ เลยนะ"

เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพลางตักกุ้งใส่จานให้คนตรงหน้า ฮามาโอะพยักหน้าเพราะไม่สามารถพูดได้เมื่อมีกุ้งอยู่เต็มปาก

เด็กหนุ่มยิ้มให้จนแก้มบุ๋มเป็นลักยิ้มน่ารักรู้สึกสุขใจที่ได้มาทานข้าวกับไดสุเกะและอาหารตรงหน้าก็อร่อยจนแทบจะหยุดกินไม่ได้

ไดสุเกะยิ้มให้กิริยาน่ารักของร่างบางแล้วหยิบทิชชู่เช็ดแก้มให้เมื่อเห็นว่ามีคราบมันกุ้งติดอยู่ การแสดงออกของไดสุเกะในขณะนี้ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกหัวใจพองโตเพราะดูเหมือนว่าเค้าจะถูกปฏิบัติราวกับเป็นคนพิเศษของร่างสูงตรงหน้า

ฮามาโอะก้มหน้าก้มตากินต่อแต่กลับไม่รู้รสชาติของอาหารเลยซักนิดเมื่อความรู้สึกมันตีตื้นขึ้นมาที่ผิวหน้าแสดงให้เห็นว่าคนน่ารักกำลังเขิลอีกครั้ง...

+++++++++++++++++ 

พระอาทิตย์ยามพลบค่ำเป็นสีสดสวยและดวงโต แต่หาได้แผดเผาและร้อนแรงดั่งสีสันของมันไม่
เด็กหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายทั้งท้องฟ้าของทะเลและถ่ายดวงอาทิตย์เพื่อนำไปอัพบล๊อคของตัวเองให้แฟน ๆ
ได้เห็นความสวยงามของบรรยากาศอันงดงามที่โลกบรรจงสร้างขึ้นมาให้เชยชมหากเพียงแค่เงยหน้ามองฟ้าหรือว่าพักเรื่องต่าง ๆ เก็บไว้แล้วนิ่งดูความเป็นไปรอบตัว

ไดสุเกะเฝ้ามองความเป็นไปของคนตรงหน้าแล้วยิ่งรู้สึกว่าคน ๆ นี้สำคัญกับตัวเองจริง ๆ น่ารักทั้งนิสัยและหน้าตาเป็นเด็กหนุ่มที่สดใสเป็นคนที่เวลาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ ซุ้มเสียงของคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่งและความเงียบสงบช่างเป็นใจให้เค้าได้สารภาพความในใจกับร่างบางเสียเหลือเกิน

"มาโอะคุง"

สุ้มเสียงแผ่วเบาให้ความรู้สึกแตกต่างยามเรียกขานชื่อเขา

ร่างบอบบางหันมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม สีหน้าและท่าทางของไดสุเกะแปลกไปจากเดิมจนทำให้ใจของฮามาโอะเต้นรั่วยิ่งกว่าเก่า สายตาที่ส่งมาสะกดให้เค้าไม่สามารถก้มหลบดวงตาคมนั้นได้จำเป็นต้องจ้องเข้าไปในนั้น เพราะเค้ารู้สึกได้ถึงความรู้สึกมากมายที่ส่งผ่านทางสายตา

มือใหญ่ยื่นมาเกาะกุมมือเรียวบางของร่างเล็กเอาไว้ แล้วยกขึ้นแนบริมฝีปากของตัวเอง สายตาทั้งคู่ยังคงจับจ้องซึ่งกันและกัน เมื่อเห็นว่าฮามาโอะไม่ขยับหนีหรือสะบัดมือของตัวเองทิ้งร่างสูงจึงออกแรงดึงร่างบอบบางเข้ามา

กอด ริมฝีปากกดแนบที่ข้างแก้มก่อนจะไล้มาจนกะทั่งแนบสนิทกับริมฝีปากบางสวยของเด็กหนุ่ม ชายหนุ่มเพียงแค่แนบประทับไว้แค่นั้นไม่รุกล้ำเข้าไปภายในอย่างที่ใจต้องการ

"มาโอะคุงฉันรักเธอ"

เสียงทุ้มกระซิบติดริมหูสร้างความรู้สึกตื้นตันจนขอบตาร้อนผ่าว ร่างสูงกอดกระชับร่างบอบบางแน่นเมื่อรู้สึกถึงอาการสั่นไหวของคนในอ้อมแขน ฮามาโอะซุกหน้ากับอกกว้างของชายหนุ่มพลางตั้งต้นร้องไห้เบา ๆ ก่อนจะเอ่ยคำตอบที่ใจได้ค้นพบแล้วว่าทุกอย่างที่ได้เอ่ยออกมาคืนทุกสิ่งที่รอคอย

"ผมก็รักไดซังฮะ รักมานานแล้วด้วย"

เสียงอู้อี้เอ่ยคำรักกับอกกว้าง แขนบอบบางยกขึ้นกอดกระชับเอวของร่างสูงแน่น

ไดสุเกะลอบยิ้มด้วยความสุขใจเมื่อได้รู้ว่าคนที่ตนทั้งรักทั้งหลงก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากตัวเองเหมือนกัน

"เด็กขี้แย เลิกร้องได้แล้ว เดี๋ยวตาจะบวมเอานะ"

ร่างสูงดันคนตัวเล็กออกก่อนจะใช้มือซับน้ำตาที่แก้มให้อย่างอ่อนโยน รอยยิ้มที่มอบให้กันหวานล้ำมากกว่าทุกครั้งเมื่อได้เปิดเผยความรู้สึกที่มีให้แก่กันได้รับรู้

ชายหนุ่มก้มหน้าลงมอบจูบที่หวานล้ำให้แก่คนรักหมาด ๆ ของตัวเองอย่างที่อยากจะทำมาเนิ่นนาน
กวาดต้อนทุกความหวานที่มี

ทั้งสองคนต่างมอบจูบให้แก่กันและกันเปรียบเหมือนคำมั่นสัญญาที่มีพระอาทิตย์ลับขอบฟ้าและคลื่นของทะเลเป็นพยานว่าความรักนี้ที่เกิดขึ้นจะคงอยู่เหมือนที่ทะเลยังคงมีคลื่นและขอบฟ้ายังต้องพบกับพระอาทิตย์อยู่ร่ำไป...

แถมท้าย...

"กลับมาแล้วครับ..."

เสียงหวานดังเข้าบ้านก่อนที่ร่างบางจะเดินเข้ามาหาคนในครอบครัวของตัวเอง

"พี่ครับ แม่ครับนี่ปูของฝากฮะ"

มือเรียวยื่นถุงใส่ปูให้คนเป็นแม่พลางส่งยิ้มให้พี่ชายที่จ้องหน้าเขาตาไม่กระพริบ

"ทำไมไม่ชวนวาตานาเบ้ซังเข้ามาดื่มชาก่อนล่ะลูก"

คุณแม่คนสวยเอ่ยถามลูกชายคนเล็ก

"พรุ่งนี้ไดซังมีงานแต่เช้าฮะเลยรีบกลับอ่ะครับแม่"

เด็กหนุ่มตอบคำถามแม่พลางมองหน้าพี่ชายที่ยังคงจ้องหน้าเขาอยู่

"หน้าผมมีอะไรติดเหรอครับพี่"เอ่ยถามด้วยความสงสัย

"เคียวทำไมตาแดง ๆ ล่ะ" เริ่มแล้วรายการร้อยแปดคำถาม

"อ่ะ ลมทะเลมันแรงหน่ะสิตาก็เลยแดง" แก้ตัวได้หนึ่งข้อ

"แล้วทำไมปากเราถึงได้เจ่อ ๆ ล่ะเคียว" ยังไม่เลิกซัก กะเอาให้สะอาดเลยว่างั้น

มือเรียวยกขึ้นลูบปากตัวเองพลางหน้าแดงเมื่อหวนนึกถึงพายุจูบเมื่อตอนพลบค่ำ

"ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ทำไมวันนี้พี่ขี้สงสัยจังเลยอ่ะ"

ให้คำตอบไม่ได้เลยเริ่มโวยวายและเดินเลี่ยงขึ้นห้องตัวเอง แต่พี่ชายตัวดีที่ทำตัวเป็นตำรวจสอบสวนยังคงไม่หยุดสงสัยและลุกขึ้นตามน้องชายขึ้นไปบนห้อง

"เคียว เราตอบไม่ตรงคำถามพี่นะเปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ เราต้องคุยกันให้รู้เรื่องก่อนสิ เคียว"

เสียงเอะอะโวยวายของสองศรีพี่น้องหน้าหวานก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่องเมื่ออีกคนสงสัย แต่คนที่ตอบคำถามก็เฉไฉไปเรื่อย

~ก็ใครมันจะไปบอกได้ล่ะว่าที่ปากเจ่อกลับมาบ้านอย่างนี้เพราะว่าถูกพายุจูบกะหน่ำเอาเมื่อตอนเย็นอ่ะ ถึงเค้าจะเป็นนายเอกหนังวายก็อายเป็นเหมือนกันนะ พี่บ้านี่~ >///<

+++++++++++++++++ 

 talk : ไม่รู้จะบอกอะไรนอกจาก "หวานมากค่าาาาา"

me/ ฉีดยาไล่มด อิ อิ

รักน้อง อยากเขียนฟิกให้น้อง แต่ยังไม่มีที่ลง เชิญอ่านรายละเอียดนะคะ

edit @ 15 May 2011 16:48:31 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:16:05 by kuroikuruma