DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story   >>   Take  Me

Rate    >>   NC18

Author  >>   Dark ~ PPK

                " เฮ้ย  มันไปทางนั้นแล้ว รีบจับไว้สิวะ "   เสียงสั่งดังลั่นไปทั้งซอยแคบ  กลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มใหญ่เร่งฝีเท้าวิ่งผ่านไปตามทางทุกสายตากวาดมองไปทั่วบริเวณเพื่อตามหาคนที่พวกตนตามล่า  แต่ก็ผิดหวังเมื่อไม่เห็นแม้เพียงการเคลื่อนไหวของสิ่งใดบริเวณนั้น

                " ลูกพี่  ผมว่ามันคงไปทางอื่นแล้วล่ะ  ทางนี้ถ้าตรงไปก็เป็นทางตันแล้วด้วย อีกอย่างที่นั่นมันถิ่นของ ..."  หนึ่งในลูกน้องคนสนิทท้วงเมื่อเริ่มรู้สึกว่ากำลังจะเข้าสู่เขตอันตราย

                " หือ แกหมายความว่าไง "  น้ำเสียงไม่พอใจดังขึ้นด้วยยังไม่สำเหนียกถึงกาลควรไม่ควร

                " ก็หมายความว่าพวกแกกำลังล้ำเส้นนะสิ " เสียงทุ้มแต่แฝงด้วยอำนาจเต็มเปี่ยมดังมาจากเงามืด  พร้อมกับร่างสูงที่เดินออกมาพร้อมกับจูงใครสักคนออกมาด้วยแม้อีกฝ่ายจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็มิอาจสะบัดหลุดจากการเกาะกุมจากมือใหญ่ได้  ใบหน้าเรียวของเชลยซีดเผือดเมื่อถูกลากออกมา

                " ก็ไม่อยากล้ำเส้น  แต่พอดีกำลังตามหาของ   หึ  เจอสักที  ส่งมาสิ " มือหยาบยื่นออกไปหวังจะได้ ' ของ '  ที่ตนต้องการกลับมาในมือ 

                ร่างสูงรู้สึกได้ถึงแรงกระตุกและอาการเกร็งจากข้อมือเล็กที่เขาเกาะกุมไว้มั่น  ดวงตาคมปรายดูร่างเล็กที่ยืนตัวสั่นข้างกายเขา  แม้ไม่สะอื้นไห้วอนขอ  แต่ก็เบียดกายเข้าหาเขาแน่นราวกับแมวน้อยหลงทางที่ต้องการที่พึ่ง   มือใหญ่กระชับข้อมือเล็กแน่นขึ้นอาการสั่นสะท้านด้วยความกลัวและแววตาหวาดผวาที่ได้เห็นเมื่อครู่ทำให้เขาตัดสินใจทำในสิ่งที่ไม่เคยทำ

                " คงไม่ได้ ของที่ถูกเก็บได้  ก็ต้องเป็นของของคนที่เก็บได้ " ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มดึงร่างเล็กนั้นเข้ามาโอบประคองไว้ มุมปากขยับยิ้มเพียงนิดเมื่อรู้สึกถึงอาการนิ่งสงบขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เขาพูด  ' เลือก '  เขาสินะ

                " พูดบ้าๆอะไรวะ  " เสียงห้าวโวย ตั้งท่าจะขยับหากแต่ก็ต้องชะงักแค่นั้นเมื่อเสียงทรงอำนาจกว่าตวาดคืน

                " ถ้าอย่างนั้นก็ให้คนกลางเป็นคนเลือก ถ้าเขาก้าวไปหาแกแม้แต่ก้าวเดียว  ก็เอาไป  แต่ถ้าไม่  ก็กลับไปซะ "

                ชายผู้เป็นหัวหน้ากลุ่มทำท่าฮึดฮัด  เพราะไม่อาจขัดได้  แม้อีกฝ่ายจะมีเพียงคนเดียว  แต่ในถิ่นนี้เขามิอาจทำสิ่งใดได้หรือต่อให้ทำก็ไม่อาจต่อกรกับคนตรงหน้าได้เลย

                ร่างสูงก้มลงกระซิบบางอย่างกับร่างในอ้อมแขนก่อนจะค่อยๆคลายวงแขนที่โอบรัดไว้แน่นเมื่อครู่ออก  แต่เพียงแค่เขาขยับถอยร่างเล็กนั้นก็ผวากอดเขาแน่นและนั่นก็คือคำตอบที่ดีสำหรับผู้บุกรุก 

                " เขาเลือกแล้ว  แกคงไม่ว่า "  ชายหนุ่มร่างสูงว่าพลางโอบเอวเล็กไว้อีกครั้งเพื่อปลอบโยนให้คลายกังวล  เสียงครางแผ่วงึมงำด้วยความกลัวดังมา

                .. อย่าทิ้งผมนะ  ช่วยผมด้วย  ...

                ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้ม 

                ไม่ทิ้งหรอก   แต่   เรื่องช่วยนี่  เขาไม่แน่ใจว่าเป็นการช่วยหรือเปล่า  เพราะสิ่งที่จะเกิดกับร่างบางในอ้อมกอดนี้ไม่ว่าจะอยู่ในมือใคร  ก็คงไม่พ้นชะตากรรมเดียวกัน

                " เข้ามาสิ  "

                คำสั่งไม่บางบอกอารมณ์ของผู้เป็นเจ้าของดังใกล้ราวกระซิบแต่หนักแน่นจนไม่อาจขัด   ร่างเล็กค่อยๆก้าวเข้าไปในห้องที่มืดสนิท  กลิ่นฉุนของบุหรี่และแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งราวกับทั้งห้องถูกอบร่ำด้วยควันและราดรดด้วยน้ำเมา  ทำเอาไม่อยากเข้าไปแต่จะถอยก็ติดกับอกกว้างของผู้เป็นเจ้าของที่ยืนประกอบหลังแนบสนิทอยู่  เป็นการบังคับกลายๆให้เดินเข้าไปแต่โดยดี

                ' เลือก ' แล้วไม่ใช่หรือไรว่าจะอยู่กับใคร

                ...  ถ้าไม่เข้าก็ออกไป ...

                ร่างเล็กแทบวิ่งเข้าสู่ความมืดของห้องและบรรยากาศอับชื้นนั้น  ต่อให้เบื้องหน้าน่ากลัวเพียงใดเขาก็ไม่ยอมถอย  เพราะมันคงน้อยกว่าที่จะต้องไปอยู่ในมือกลุ่มคนที่เขาดิ้นรนหนีแทบตายเมื่อครู่  อย่างน้อยสัมผัสอบอุ่นที่ข้อมือของตนก็ยังพอบอกได้ว่าเขา ' เลือก ' ไม่ผิด

                เปลือกตาบางปิดแน่นทั้งร่างถอยกรูดไปติดผนังเมื่อแสงสว่างเพียงหนึ่งเดียวในห้องถูกใช้งาน  แต่ก็เพียงสลัวให้เห็นเงาใบหน้าคมนั้น  ร่างสูงหัวเราะเมื่อเห็นกิริยานั้น  ดูราวกับแมวน้อยที่กำลังตื่นกลัวต่อทุกสิ่ง  แสงสว่างสีนวลขับผิวขาวที่โผล่พ้นเสื้อคอกว้างให้เห็นจนนึกอยากรู้ว่าจะขาวเนียนไปทั้งตัวหรือเปล่า

                " อ๊ะ "

                เร็วเท่าที่สมองคิด  มือใหญ่กระชากแมวน้อยที่ยังซุกตัวอยู่กับมุมห้องเข้าหา  ร่างเล็กเบิกตามองคนที่กระชากตนออกจากมุมมืดด้วยความตกใจ  ดวงตาสองคู่มองสบกันด้วยอารมณ์ที่แตกต่างราวฟ้ากับเหว  คู่หนึ่งตื่นกลัวหวาดหวั่น  แต่อีกคู่  เยือกเย็นราวกับน้ำในทะเลสาป  หากแต่ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกนั้นเป็นเช่นไร

talk : มาแบบเงียบๆึค่ะ อัพคราวนี้ ยังไงก็เป็น rate NC-18 (ความเป็นจริงของโลกนี้ 555 ) เป็นบุคลิกอีกแบบหนึ่งของ ได กับ น้องนะคะ อยากรู้ว่าเป็นแบบไหน อะไร ยังไง ก็ทิ้ง E-mail ไว้ที่ช่อง comment ด้านล่างพร้อมกับข้อความเป็นกำลังใจแก่ผู้เขียนนะคะ แล้วทางเราจะ Mail เนื้องเรื่องที่ถูกตัดนี้กลับไปสู่ E-mail ของคุณค่ะแต่โปรดระลึกไว้เสมอนะคะ ว่าการจัดเรทนี้ขึ้นมานั้น มีไว้สำหรับคนที่อายุเหมาะสมเท่านั้น ก็คือ 18 ปีขึ้นไปนะคะ!

ปล. ทางเราจะส่งไฟล์เป็น PDF นะคะ และขอสงวนสิทธิ์ไม่ให้ผู้ที่ได้ัรับแล้วเผยแพร่ต่อค่ะ 

ปล.2 อันนี้สำคัญมาก สำหรับคนที่ได้รับไฟล์แล้วกลับมา comment กรุณาใช้ชื่อเดิมที่โพสต์ขอไฟล์พร้อมทิ้ง E-Mail ไว้ในช่อง comment ประกอบข้อความ comment หลังอ่าน จะได้ทราบว่าใครกลับมา comment กันบ้าง นะคะ เช่น

เรียน ผู้อ่านทุกท่าน

         หลังจากที่ได้โพสต์เรื่องนี้ตั้งแต่วันที่ 21 กรกฎาคม 2553 ที่ผ่านมา ได้รับการตอบรับจากผู้อ่านทั้งที่ทำตามคำขอ(ขอเรียกว่าคำขอนะคะ ไม่ใช่กติกา) และผู้ที่รับไปแต่ไม่ได้ทำตามคำขอที่แนบไปค่ะ ต้องขอขอบคุณมากค่ะ

        ดังนั้นจึงขอประกาศให้ผู้อ่านทราบว่า เราจะปิดรับการขอ ไฟล์ในวันที่ 21 กันยายน 2553 เวลา 24.00 น. (ดูจากวัน-เวลาที่โพสต์ขอนะคะ) เพราะถือว่าได้เปิดให้มีการขอเป็นเวลา 2 เดือนแล้วค่ะ 

        แต่ในอนาคตอาจมีการเปิดให้ขอไฟล์อีกครั้งหนึ่งนะคะ

DaiMao Fan-fiction

16 กันยายน 2553

edit @ 6 Sep 2010 13:03:55 by kuroikuruma

edit @ 6 Sep 2010 13:09:38 by kuroikuruma

edit @ 16 Sep 2010 21:44:17 by kuroikuruma

edit @ 16 Sep 2010 22:17:32 by kuroikuruma

edit @ 20 Sep 2010 21:42:26 by kuroikuruma

edit @ 3 Oct 2010 22:03:04 by kuroikuruma

edit @ 6 Oct 2010 21:23:04 by kuroikuruma

edit @ 15 May 2011 16:47:21 by kuroikuruma

edit @ 7 Jul 2011 11:35:02 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:15:13 by kuroikuruma