DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story   >>      It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Author   >>    PPK

Vol .4     >>    การเอาคืนเล็กๆของมาโอะ

คำแนะนำในการอ่าน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ

+++++++++++++ 

                ... ฉันเข้าใจเรื่องทุกอย่างดีแล้ว ..

                ..  ทำไมนายไม่บอกมาตรงๆว่าเปลี่ยนใจจากฉันแล้ว ..

                ... ถ้านายเห็นโมริตะคุงดีกว่า   ก็บอกมาตรงๆแล้วไปขอคบกับเขาสิ ..

                " ...... "

                เสียงท่องบทที่เงียบหายไปทำให้คนที่นั่งฟังอยู่ลืมตาขึ้น  แล้วก็ต้องสะดุ้งเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาท่องบทของตนอยู่ห่างๆเมื่อครู่กลับยื่นหน้ามามองขาระยะประชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

                เฮ้ย!!

                ชายหนุ่มเจ้าของบทนำของเรื่องแทบจะถอยกรูดด้วยความตกใจที่จู่ๆ   เจ้าเด็กแสบตาใสก็เอาหน้ามาใกล้ได้ขนาดนี้  .. มาตอนไหนเนี่ย

                " ไดจัง " 

                น้ำเสียงอ้อน  ตากลมจ้องเป๋งมาแบบไม่หลบสายตา  ทำเอาไดสุเกะถอนหายใจเฮือก  พลางยันกายลุกขึ้นนั่ง   ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเจ้าหนูจำไมประจำกองถ่ายเริ่มสงสัยอะไรอีกแล้วแน่ๆ ไม่ก็จะเอาอะไรสักอย่าง ตาใสๆคู่นั้นน่ะ เคยปิดอะไรเสียที่ไหน  คราวนี้อะไรอีกล่ะ 

                " มาต่อบทด้วยกันหน่อยสิ  ท่องคนเดียวมันแปลกๆ "  ไม่พูดเปล่ามือยังกระตุกๆแขนเสื้อเขาอีกต่างหาก ให้มันได้อย่างนี้สิมาโอะเอ๊ย

                " ไหนล่ะ  ก็ไม่มีอะไรมากแล้วนี่  เพราะจากตรงนี้กีก็จะพยายามอธิบายแต่ทาคุมิก็ยังไม่ยอมฟัง แล้ว ... "  ไดสึเกะดึงบทมาดูพร้อมกับอธิบาย  แต่แล้วก็มาหยุดตรงฉากต่อไป  เงยหน้าขึ้นมองเด็กหนุ่มตรงหน้า 

                " อยากซ้อมว่างั้น "  เลิกคิ้วถาม  มาโอะคงกลัวจะพลาดสินะ นั่นสิ ใครจะไปอยากให้มันหลายเทคล่ะ

                มาโอะพยักหน้าลงด้วยสีหน้าขอร้อง  เขาไม่อยากให้ผิดคิวบ่อยๆ  เกรงใจทีมงาน  อีกอย่างจะให้ไป .. กับไดจังกลางแจ้งบ่อยๆ ??  มันก็เขินเหมือนกันนะ

                " เฮ้อ มาโอะ ฉันรู้ว่านายกังวลเรื่องเทค  ไม่ต้องห่วงหรอก  นายท่องบทตัวเองให้ดี  ให้ได้อารมณ์ตามที่ตัวละครเป็นก็พอ  ขืนให้รู้คิวมาก  ก็จะกลายเป็นเกร็งรอรับไปเหมือนคราวก่อน  ทีนี้ได้หลายเทคกว่าเดิมนะ "  ขู่เล็กน้อยเพื่อสวัสดิภาพของตัวเอง

                " แต่ว่า .." มาโอะที่ยังดูเหมือนจะยังกังวลไม่เลิกอ้อมแอ้มแล้วก็ผงะเมื่อจู่ๆ  ใบหน้าคมของอีกฝ่ายก็ยื่นเข้ามาประชิด  ร่างเล็กที่นั่งคุกเข่าข้างร่างสูงที่จู่ๆก็ขยับเข้าใกล้ถึงกับตัวแข็งทื่อตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ

                ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของเด็กน้อยตรงหน้า  ไม่ได้ระวังตัวจริงๆด้วย มีอย่างที่ไหนมาขอต่อบทที่จะต้องมีฉากจูบ  บ้านไหนเมืองไหนเขาทำกันบ้าง  เจ้าหนู  

                คิดได้ดังนั้นความอยากแกล้งก็เริ่มขึ้น  ด้วยการขยับหน้าตัวเองเข้าไปใกล้อีกนิด  ตาคมสบตาใสไว้เป็นการคุมเชิงไม่ให้ถอยหนีราวกับเสือร้ายที่จ้องสะกดกวางน้อยโอชะเอาไว้ไม่ให้ขยับหนี 

                ระยะห่างระหว่างกันเริ่มหดหายไปเรื่อยๆ จนกระทั่งสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน  ริมฝีปากบางสีชมพูเรื่อเผยอเล็กน้อยเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา  แก้มขาวเริ่มเจือสีชมพูอาจจะเพราะความหนาว  ไดสุเกะใช้เวลาเสี้ยววินาทีในการสำรวจโครงหน้าของมาโอะที่กำลังนิ่งงันอย่างนึกสนุก  และสุดท้าย

                กึก !!

                เสียงกึกดังชัดเมื่อหน้าผากสัมผัสหน้าผาก ทำเอาคนโดนโขกหน้าผากแบบไม่ทันตั้งตัวร้องลั่น  สองมือกุมหน้าผากตัวเอง  ตาโตๆตวัดมองคนที่ทำร้ายตัวเองแล้วหัวเราะถูกใจที่แกล้งเด็กได้แล้วชิงเดินลุกหนีออกไปแล้วด้วยความแค้นปนงอนที่โดนแกล้ง

                " ไดจัง  เจ็บนะ "  โวยวายตามหลังพร้อมกับลุกขึ้นคว้าบทของตัวเองวิ่งตามมา  

                " ไดจัง  ผมแค่อยากซ้อมจะได้ไม่เทค  ข้างนอกมันหนาวนะ จะได้เสร็จเร็วๆ "  ยัง  ยังไม่ละความพยายาม  ปากเล็กๆจ้อข้างๆพร้อมกับไออุ่นจากร่างกายที่ลอยกรุ่นออกมาจากปาก  บ่งบอกได้ว่าอากาศรอบกายนั้นหนาวเย็นเพียงใด 

                " มาโอะ "  ร่างสูงที่เดินนำลิ่วๆ  จู่ๆก็หยุดเดินแล้วกวักมือเรียกเด็กขยันเข้าไปมา  มือใหญ่ยกขึ้นลูบผมนิ่มขยุ้มไปมาเหมือนจะปลอบไม่ใช่การกลั่นแกล้งเหมือนทุกครั้งซึ่งมาโอะก็เข้าใจอาการนั้นดีจึงยืนนิ่งให้อีกฝ่ายเล่นแต่โดยดี

                " อย่างที่บอกเมื่อกี้ นายท่องบทที่จำเป็นไป ส่วนที่เหลือฉันจะจัดการเอง ไม่ต้องห่วงหรอก " เสียงทุ้มบอกจริงจังให้คลายกังวล  ใช่ว่าจะมีแต่มาโอะที่กังวลแต่เขาเอาก็ใช่ว่าจะไม่คิด

                .. ถ่ายฉากแบบนี้กลางแจ้ง  มันง่ายเสียทีไหน  ...      

                " ว่าไง  เข้าใจหรือเปล่า " 

                " ฮื่อ "  พยักหน้าอย่างว่าง่าย แล้วยิ้มกว้าง   ก็นะ  มีไดจังอยู่ทั้งคน  ไม่เป็นไรหรอก

                " แต่ว่านะมาโอะ  อย่าอึ้งจนลืมบทแล้วกัน  ไม่งั้นได้ยืนเทคกันยาว  หนาวตายกันทั้งทีมแน่ๆ " 

                เมื่อเห็นว่าสบายใจแล้วต่อมคนชอบแกล้งก็ทำงานอีกครั้งก่อนจะหัวเราะจากไปทิ้งให้ปลาทองน้อยแก้มป่องเป่าลมอมฮอลล์ตาวาววับอยู่ข้างหลัง   พร้อมกับคาดโทษ ' ผู้ใหญ่ '  ที่ชอบแกล้งเด็ก

                " คอยดูนะ  ผมจะทำให้ไดจังพูดไม่ออกให้ได้  "

                มาโอะต้องทำให้ได้  สู้ๆ ..

+++++++++++++

                " โหย  หนาวอ๊า "  เสียงร้องโวยวายแง๊วๆ ทันทีที่เสื้อกันหนาวตัวหนาถูกถอดออกไปเพื่อเตรียมตัวเข้าฉาก  แก้มขาวเมื่อครู่เริ่มเจือสีเลือดฝาดอีกครั้ง  มาโอะพยายามขยับตัวกระโดดไปมาเพื่อเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย

                " ไดสุเกะ หันมาทางนี้หน่อยสิจ๊ะ  ฉันเติมแป้งไม่ได้ " ช่างแต่งหน้าสาวร้องท้วงเมื่อเห็นว่าพระเอกยังทำท่าเหมือนมองอะไรอยู่ไม่หันมาให้เธอแตะแป้งเพิ่มสักที

                " อ่ะ  ขอโทษครับ "  ไดสุเกะที่เผลอมองตามอาการวิ่งบ้างกระโดดบ้างเหมือนกระต่ายของเด็กหนุ่มคู่รักตามบทรีบหันกลับมาอย่างรวดเร็วพร้อมกับกล่าวขอโทษขอโพย   พักหลังเขามักจะถูกอาการร่าเริง  และรอยยิ้มสดใสของมาโอะแย่งความสนใจและสมาธิในการทำงานไปเสมอๆ  จนบางครั้งก็นึกแปลกใจตัวเอง

                " โอเค  เสร็จแล้วจ้ะ รีบไปเถอะก่อนที่มาโอะจะแข็งตายก่อน  นู่น "  ทีมงานสาวบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เด็กหนุ่มที่กระโดดโลดเต้นไปมา  แม้จะกลับไปใส่เสื้อตัวหนาแล้ว  แต่ก็ดุเหมือนไม่ช่วยอะไรมากนัก  สองมือประกบกันรับลมอุ่นจากปากเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นแต่ก็ยังรู้สึกเย็นอยู่ดี

                " เดี๋ยววิ่งสัก 2 - 3 รอบ ก็ดีแล้วล่ะครับ "  ไดสุเกะบอกยิ้มๆ  ระยะวิ่งในฉากแม้จะไม่ยาวนัก  แต่หากต้องการมุมกล้องสวยๆก็คงวิ่งหลายรอบกันหน่อย  จากที่บ่นว่า  หนาว  หนาว   ก็จะได้เลิกบ่นกันล่ะ

                ... ทาคุมิ ...

                เสียงเรียกจากกี  ไม่ได้ทำให้ทาคุมิที่กำลังสับสนและเจ็บปวดจากความคิดที่ว่ากีกำลังหมดรักตนแล้วลดฝีเท้าลงเลย  เด็กหนุ่มยังคงวิ่งต่อไปตามทางเดินในสวนต่อไป   แต่สุดท้ายร่างเล็กนั้นก็ถูกกระชากให้หยุดจนได้

                .. ฟังก่อนสิ ..

                ... ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น ..

                ... ฉันเข้าใจเรื่องทุกอย่างดีแล้ว ..

                ..  ทำไมนายไม่บอกมาตรงๆว่าเปลี่ยนใจจากฉันแล้ว ..

                ... ถ้านายเห็นโมริตะคุงดีกว่า   ก็บอกมาตรงๆแล้วไปขอคบกับเขาสิ ..

                ...

                ทุกอย่างเงียบสงบลงทันทีที่สัมผัสอบอุ่นประทับลงมา  แม้จะไม่ถูกกอดรัดจากอีกฝ่าย  หากแต่ความอบอุ่นที่ถูกถ่ายทอดมากับริมฝีปากที่คุ้นเคยก็ทำให้ความสับสน  ความรุ่มร้อน  และความกังวลทั้งหลายหายไปได้อย่างง่ายดาย

                .. ช่วยฟังสิ่งที่ฉันอยากจะเล่าสักนิดเถอะนะ ...

                เสียงทุ้มอ้อนวอน  ดวงตาคมออดอ้อนให้เห็นใจ  ขี้โกงที่สุด   กีขี้โกงที่สุด  แต่ ..  ก็รักที่สุดเหมือนกัน

                คัท!!

                เสียงสั่งทำให้นักแสดงทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วก่อนที่ทีมงานจะเอาเสื้อมาให้สวม  มาโอะรับเสื้อมาสวมอย่างรวดเร็วด้วยรู้สึกว่าอากาศวันนี้หนาวเย็นไปหน่อยสำหรับเขา  แก้มยังแดงเรื่อเพราะยังปรับสภาพร่างกายไม่ได้

                " โอเค  พักก่อน   เดี๋ยวซีนต่อไปย้ายไปที่ .... "  ผู้กำกับหนุ่มใหญ่ยังคงมุ่งมั่นทำงานต่อไป  พร้อมกับทีมงานที่มีหน้าที่ขนย้ายเริ่มจัดการโยกย้ายข้าวของ  แต่ละฝ่ายทำงานอย่างแข็งขัน 

                " มาโอะคุง  ไดสุเกะคุง  มาทางนี้จะ  จะย้ายไปด้านโน้นของสวน "  เสียงเรียกทำให้ทั้งสองที่กำลังพยายามทำให้ตัวเองอบอุ่นต้องรีบเร่งฝีเท้าตามไปทันที โดยมีเสียงมาโอะที่หาเรื่องมาคุยกับคนตัวสูงข้างกาย

                " กีอ่ะ  ขี้โกง "  มาโอะบ่นกอดอกไล่ความหนาว 

                " หือ  ยังไง "  ไดสุเกะ เลิกคิ้วมอง  คิดอะไรอยู่ล่ะเนี่ย

                " ก็กีน่ะ  ทำให้ทาคุมิรัก  ทำให้ทาคุมิชินกับที่จะมีตัวเองใช่ไหมล่ะ  แต่เวลาตัวเองจะทำอะไรก็ไม่อธิบายให้ชัดเจน  ไม่สงสารทาคุมิบ้างเล้ย "  โวยวายออกมาจนคนฟังอึ้ง  เออ  คิดไปได้ไงเจ้านี่

                " อ้าว  ก็เขาทำเพื่อเพื่อน "  คนสวมบททาคุมิโวยวายแบบนี้   คนที่รับบทกีก็ต้องอธิบายสินะ

                " ก็น่าจะบอกตั้งแต่แรกสิ  แล้วคิดดูนะ  ปล่อยให้ทาคุมิไม่สบายใจขนาดนี้  แต่กลับใช้วิธีขี้โกงมาปรับความเข้าใจ "

                " ฮะ "   งง  วิธีขี้โกงเหรอ

                " ก็จูบไง  กีขี้โกง  ก็ทาคุมิน่ะ รักกีจะตาย  มาทำแบบนี้ยังไงทาคุมิก็ไปไหนไม่รอดสิ  ขี้โกง  กีขี้โกง  ไดจังห้ามไปทำแบบนี้กับแฟนนะ "  หันกลับมาสั่งหน้าตาเฉย   เอ่อ .. มาโอะ  มันเกี่ยวกันด้วยเหรอนั่น

                " ฉัน ... "  ไดสุเกะ  ทำหน้างงๆ  ชี้หน้าตัวเองเป็นเชิงถามเพื่อให้แน่ใจ   มาโอะทำตาวาวจริงจังพยักหน้า

                " ใช่  ไดจังห้ามใช้วิธีขี้โกงแบบนี้กับแฟนนะ "

                " ฮ่าๆๆ  โอเคๆ  จะไม่ใช้วิธีนี้ ฮ่าๆ "   ไดสุเกะระเบิดหัวเราะออกมาอย่างสุดกลั้น  คิดอะไรได้หลุดโลกจริงๆ  เด็กคนนี้  แล้วดูทำหน้าจริงจังอย่างกับเป็นแฟนเขาเสียเองงั้นแหละ

                วิธีขี้โกงเหรอ  อืม  . ไม่ใช้ก็ได้  ยังมีวิธีอื่นอีกตั้งเยอะ  อย่างมาโอะน่ะ  ไม่รู้หรอก  ...

                " โอเค   วันนี้เลิกกองได้ " 

                เสียงสวรรค์สั่งจนได้  สองนักแสดงนำแทบจะวิ่งไปหาทีมงานที่กางเสื้อตัวหนารออยู่โดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่ทำท่าวิ่งกางแขนเข้าใส่ทีมงานสาวราวกับได้เจอคนรักก็ไม่ปาน

                " หนาวจังเลยๆ "  มาโอะส่งเสียงออดอ้อนพี่สาวทีมงานอย่างน่ารักแล้วก็ได้ชาอุ่นๆมาจิบแก้หนาว  โดยไม่ลืมที่จะขอมาเผื่ออีกคนที่เดินตามมาด้วย

                " ไดจัง  ชาร้อน  พี่ๆให้มา "  มาโอะประคองถ้วยชาอุ่นส่งให้ส่วนตัวเองก็นั่งจิบชาของตนอยู่ข้างๆ

                " ขอบใจ  ว่าแต่ทำไมหน้าแดงๆ " ไดสุเกะที่สังเกตเห็นถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างถึงมาโอะจะผิวบางแต่ก็เหมือนเด็กหนุ่มทั่วไป  ไม่ใช่สาวน้อย  จะมาแก้มแดงเรื่อตลอดคงแปลก  แต่ตอนนี้แก้มเนียนนั้นกลับแดงเรื่อ  ไหนจะอาการหายใจหอบๆนั่นอีก  ไม่สบายหรือเปล่า

                ไวเท่าความคิด  มือใหญ่ก็ยกขึ้นแตะหน้าผากมนทันทีแล้วก็สะดุ้งเมื่อรู้สึกถึงความอุ่นจัด  เป็นไข้แน่แล้ว

                " มีอะไรเหรอไดจัง "  คนที่เริ่มจะป่วยแต่กลับไม่รู้ตัวหันมาถาม

                " ไม่รู้ตัวหรือไงว่ามีไข้ " คนถามส่ายหน้าไปมา  เมื่อเห็นว่าอาการไข้เริ่มออกอาการมากขึ้น  วันนี้กลับยังไงนะ

                " อืม  จะว่าไปหัวก็ตื้อๆนะ  แย่จัง "  มาโอะบ่น พอโดนทักก็เลยเริ่มรู้ตัว  ร่างเล็กลุกขึ้นเพื่อจะเปลี่ยนเสื้อแต่แล้วกลับทรงตัวไม่ได้เสียเฉยๆ

                ว๊าย !!

                เสียงกรีดร้องของทีมงานสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ลุกขึ้นยืนแล้วทรุดลงไป  ทำให้ทุกคนหันไปมองและก็ทันได้เห็นมาโอะที่ทรุดลงไปโดยมีไดสุเกะผวารับร่างที่ล้มลงไว้ทันก่อนที่จะฟาดลงไปกับพื้น

                " เกิดอะไรขึ้น "

                " ท่าทางจะไข้ขึ้นครับ  พอลุกขึ้นก็วูบเลย "  ไดสุเกะหันไปรายงานผู้กำกับที่วิ่งมาทันทีตามเสียงร้อง  เสียงจ้อกแจ้กเริ่มดังขึ้นเมื่อเห็นอาการของเด็กหนุ่ม

                " ขอโทษครับ "  มาโอะพยายามทรงตัวลุกมือเหนี่ยวรั้งคอเสื้อของคนที่ประคองตัวเองไว้แน่นจนกระทั่งรู้สึกได้ว่าปลายเล็บของตนไปข่วนกับต้นคอของอีกฝ่ายอย่างจังรู้สึกได้ชัดจากการที่ร่างสูงชะงักไปเมื่อครู่

                " แย่หน่อยนะ  อากาศเปลี่ยน  ไหวหรือเปล่า วันนี้พี่ชายมารับนี่  เดี๋ยวนายกลับก่อนเลย  ไปหาหมอ  พักก่อนพรุ่งนี้ไม่ต้องมา  คนอื่นๆด้วยนะ  พรุ่งนี้หยุด รู้สึกว่าทางนู้นก็เห็นมีคนไอเหมือนกัน จะได้พักกันทุกคน " 

                " ไดสุเกะ  พยุงมาโอะไปทางโน้นไป  เฮ้อ เมื่อกี้ยังวิ่งเล่นได้อยู่เลยนะ "  ผู้กำกับบ่นแต่ก็ยังมีรอยยิ้ม  เข้าใจหรอก  ความเครียดของเด็กที่ถ่ายทำบทแบบนี้  ไหนจะอากาศอีก  พักสักวันก็ดีเหมือนกัน

                " ไดจัง "  มาโอะที่นึกอะไรออก  แม้ไข้เริ่มขึ้น  แต่ก็ยังจำได้ว่าตัวเองตั้งใจอะไรไว้

                " อะไร "

                " เมื่อกี้เล็บผมข่วนเข้าที่คอใช่ไหม  ขอดูหน่อย " 

                " ไม่มากหรอก  ก็แค่  ถะ ...... "

                ความเงียบชนิดป่าช้าเรียกพี่เข้าครอบงำทั้งกองถ่ายทันทีเมื่อทุกคนได้เห็นภาพกีฬามันส์ๆ   .. ( ไม่ใช่ละ ) .. ได้เห็นปรากฏการณ์ช็อคโลกของกองถ่าย  เมื่อมาโอะที่ยืนโงนเงนในวงแขนของไดสุเกะ  ขยับเข้าไปใกล้  แล้วยืดตัวขึ้นซุกหน้าเข้ากับซอกคอของคนที่ประคองตัวเองไว้อย่างรวดเร็วสองแขนกอดเอวหนาไว้แน่นเพื่อประคองตัวเองเพราะตอนนี้วงแขนแกร่งนั้นแข็งค้างลืมประคองตัวเองไปแล้ว

 " แผลเล็กๆ  ไม่ต้องใช้ยาก็ได้  เลียเอาละกันนะไดจัง แต่แผลที่คอไดจังเลียไม่ถึง  ผมเลียให้ " 

คนป่วยตัวแสบยิ้มตาเชื่อมเพราะพิษไข้   รู้บ้างไหมว่าทำให้คนที่เห็นมันใจกระตุกไปไหนแล้ว

                อึ้ง .. เงียบ ..  ภาพเหตุการณ์ย้อนหลังเมื่อครั้งสอนการรักษาแผลคราวก่อนไหลย้อนกลับมาสู่สมองสุดหล่ออย่างวะตะนาเบะ  ไดสุเกะ ราวกับท่อประปาแตก

                พลาด!!   เขาพลาดไปแล้ว  ไม่น่าสอนเลย  คราวก่อนก็กระดุม  รอบนี้ก็เลียแผล  เขาพลาดไปแล้ว

                " ไดสุเกะจ๊ะ "

                เสียงเรียกแบบไม่ค่อยอยากเรียก  ทำให้ร่างสูงที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกลับบ้านหันมาด้วยความสงสัย

                " มีอะไรครับ "

                " คือ  ที่สอนมาโอะคุงเรื่องแผลน่ะ  ไปสอนอะไรเพิ่มหรือเปล่า " 

                " หา "   

                " นี่จ้ะ "  ยื่นกระจกให้ พลางชี้ไปที่แผลเล็กๆที่คอซึ่งตอนนี้เหมือนจะเป็นปื้นสีช้ำเล็กๆอยู่ด้วย

                และเมื่อผู้เป็นเจ้าของแผลได้เห็นรอยช้ำนั้นชัดๆก็แทบทิ้งกระจกในมือ  นี่มันรอย ....  มาโอะ  นี่มันไม่ใช่เลียอย่างเดียวแล้วเจ้าเด็กนี่ 

                " คราวหน้าสอนอะไรเด็ก  ระวังมันจะแอดวานซ์นะ   ฮ่าๆ "  ผู้กำกับที่เดินมาสมทบและเห็นเหตุการณ์เข้าพอดีตบไหล่กว้างดังป๊าบใหญ่ๆก่อนจะหัวเราะออกไป  ทิ้งให้ ' คุณครู '  นั่งทำหน้าเซ็งจิตกับความอัจฉริยะของลูกศิษย์ที่สอนหนึ่งดันได้สองพร้อมกับเข่นเขี้ยวในใจ

                ... คราวหน้า  จะไม่สอนอะไรอีกแล้ว  คอยดู .....

 +++++++++++++

แถมอีกนิด...

                " เคียวสุเกะ  ไหวไหม  แล้วทำไมนอนยิ้มไปด้วยเป็นอะไรมากหรือเปล่า  "  พี่ชายที่เริมเป็นห่วงน้องว่าไข้จะทำให้ประสาทกลับเอ่ยถาม  มีอย่างที่ไหนไข้ขึ้นไม่สบายแต่ดันนอนยิ้มมาตลอดทาง

                " ไม่มีอะไรหรอก  แค่เอาคืนคนแก่ได้นิดหน่อย คิๆ "  มาโอะหัวเราะคิกๆ  ในที่สุดก็ทำให้ไดจังอึ้งได้แล้ว  เย้

                " หือ  คนแก่อะไร  "

                " ก็แค่ทำแผลแหละฮะ  ไม่มีอะไรหรอก ผมนอนก่อนนะ ถึงบ้านปลุกด้วย "

                ทำแผล .. ทำแผลยังไงถึงเอาคืนคนแก่ได้ล่ะ  ....

                พี่ชายได้แต่สงสัย  แต่ก็ทำอะไรไม่ได้  เพราะน้องหลับไปแล้ว  หลับไปทั้งยิ้มๆ  ไม่เข้าใจจริงๆแฮะ 

 +++++++++++++

TBC    Vol.5

Talk : ในที่สุดก็ได้เวลาอัพตอนที่ 4 ค่ะ อ่านแล้ว ... มาโอะ Advance ไปแล้วสินะ เรียนรู้ไวจริงๆ เด็กคนนี้

อนึ่ง เจ้าของบลอคขออัพเป็นการฉลองวันเกิดให้พี่ PPK นะคะ ขอให้มีความสุขมากๆ เริงร่ากับไดและน้องไปอีกนานๆๆๆๆๆ ...แปะการ์ดซะหน่อย ...

edit @ 15 May 2011 16:46:42 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:14:38 by kuroikuruma