DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Title:  The Naughty Prince of  Tennis >> Ch2 ไปค้างบ้านมาโอะ
Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ)
Author: kuruma
Author's note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงบ้าง อะไรบ้าง อย่าซีเรียสนะคะ^^

+++++++++++

+++++++++++ 

" ผมขอไปค้างบ้านโทโมะ " 

หนุ่มฮิราตะยกขึ้นเป็นการเสนอตัวเองทันทีหลังจากที่หนุ่มๆทีมเซงาคุรุ่นที่สี่ ได้จัดโครงการเชื่อมความสัมพันธ์กันในกลุ่มด้วย กิจกรรม "ค้างบ้านเพื่อน" ทำเอาทุกคนต่างก็งงไปตามๆกัน รวมถึงคนที่ถูกกล่าวถึงด้วย เห็นได้จากดวงตากลมโตมองหน้าอีกคนแบบงงๆ

 " จะได้เรียนรู้เรื่องของไคโดจากนายไง "  

คำตอบง่ายๆ แต่มีเหตุผลที่สุดทำให้คู่แรกที่ต้องตัดออกไป คือ       ฮิราตะ กับ  โทโมะ  แล้วทั้งคู่ก็แยกตัวกันออกมา แล้วหายไปอย่างลึกลับ ทิ้งให้อีก 8 คนต้องรวมกันเป็นวงกลมแล้วมองหน้ากัน

" เอาไงดีล่ะ ไดจัง "

ฮิโรอากิ ชายหนุ่มรุ่นเดียวกับไดสุเกะ ที่รับบทเป็น คาวามูระ ถามขึ้นมา  พวกเขาค่อนข้างจะคุยกันถูกคออยู่แล้วเนื่องจากเกิดปีเดียว แถมยังเดือนเดียวกันอีก แต่ไดสุเกะ แก่กว่าไปแค่สามวันเอง

" งั้นจับฉลาก ดีไหม? "

 ผู้รับบทกัปตันทีมเซงาคุถามออกมา เขาต่างจากเทสึกะก็ตรงนี้แหละ ... ไม่เผด็จการแต่จะถามความเห็นของทุกคน และใจดีจนเด็กๆ อย่างโชโกะติดเสียยิ่งกว่าอะไร

" ผมจะไปนอนกับดะ..." น้องเล็กของกลุ่มพูดออกมา หากแต่โดนขัดเสียก่อน

" งั้นเดี๋ยวผมจะไปทำฉลากมาให้นะ ไปกันเถอะโทโยะคุง! "

มาโอะนั่นเองที่พูดขัดขึ้นมา ริมฝีปากได้รูปยิ้มแย้ม พลางดึงแขนคู่หู โกลเด้นแพร์ของเขาไปอีกมุมของสตูดิโอ วันนี้ซ้อมร้องเพลงกับเต้นมาหนักมากแล้ว เพราะเด็กหนุ่มรู้ดีว่าโทโยดะทำตามที่เขาบอกได้ทุกครั้งนั่นแหละ ไม่เคยจะมีเลยซักที่จะปฏิเสธเลย

" งั้นให้พวกมาโอะไปทำฉลากันก่อนดีไหม เดี๋ยวอีกสิบนาทีเราค่อยมาจับฉลากกัน "

หนุ่มร่างสูงมองตามหลังของคนที่หลบมุมไปทำฉลากอีกด้าน แล้วหันมาเจอกับสายตาของหนุ่มหน้าสวยแต่ตัวไม่เล็กที่ต้องเข้าฉากด้วยกันบ่อยๆ

" มีอะไรเหรอ ยูตะคุง ? " ไดสุเกะถามขึ้นมา เพราะสายตาที่มองมาแบบเลศนัยแบบนั้น

" มองเพลินเชียวนะครับ ไดจัง... " ริมฝีปากบางยิ้มแล้วมองตามสายตาของชายหนุ่ม

"  หืมม์...มองอะไร ก็ปกตินี่ ... เดี๋ยวไปสูบบุหรี่แป๊บนะ  "

ว่าแล้วก็เดินหนีออกนอกห้องซ้อมไป  ทำเอายูตะต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เขาชอบจริงๆเลยที่ได้แกล้งคนแบบนี้น่ะ

....ชอบแบบนี้ล่ะสิเนี่ย...

แต่พอคิดอะไรเพลินๆอยู่ตรงๆนี้ จู่ๆสัมผัสที่สะกิดแขนก็ทำให้หนุ่มหน้าสวยต้องหันไปตามแรงสะกิดทันที

" ว่าไงครับ ? " ริมฝีปากบางยิ้มออกมาทันทีเมื่อพบว่าเด็กหนุ่มที่รับบทเรียวมะนั่นเองเป็นคนสะกิดแขนเขา

"  ที่พี่ยูตะบอกว่าที่บ้านมีห้องซ้อมดนตรีด้วยจริงรึเปล่าฮะ?  " ดวงตากลมโตของโชโงะมองคนที่ตัวสูงกว่าเยอะตาแป๋ว

" อื้ม มีสิ ทำไมเหรอ? " มือเรียวลูบผมของเด็กหนุ่ม...อย่างเอ็นดู

"  ผมอยากเห็นมั่ง ไปได้รึเปล่าอะครับ?  "

โชโงะถามขึ้นมา พลางยิ้ม .. เขาชอบเล่นกีตาร์ที่สุด ถึงได้ดีใจมากเมื่อเจอคนที่ชอบดนตรีเหมือนกัน ... เพราะเมื่อบ่ายนี้ได้ยินหนุ่มหน้าสวยคนนี้คุยโทรศัพท์กับเพื่อนเรื่องแต่งเพลง แล้วก็ได้ยินว่ามีห้องซ้อมที่บ้านนี่แหละ

 " เหรอ~~~ " ยูตะลากเสียงยาว ดวงตาคู่สวยมองไปบนเพดาน แล้วกรอกตาเล็กน้อย

" แล้วเมื่อกี้ใครกันน้า..บอกว่าอยากไปนอนบ้านไดจัง.. "

" ผมเปลี่ยนใจแล้วนี่ .. โอเคนะฮะ เดี๋ยวผมไปบอกมาโอะคุงก่อนนะ "

พูดจบก็วิ่งไปหาคนที่ทำฉลากทันที ทิ้งให้ยูตะต้องยิ้มกับความน่ารักนั้น

" แล้วมันจะจับฉลากกันไปทำไมวะเนี่ย เล่นลอบบี้กันแบบนี้ ฮะฮะ " เขาพูดกับตัวเองเบาๆพลางส่ายหน้าไปมา

 +++++++++++ 

แล้วผลการจับฉลาก ก็สมใจใคร(??)หลายๆคน เพราะไปๆมาๆก็ลอบบี้กันจนเต็มไปหมด แต่ทุกคนก็ทำเป็นเหมือนว่าไม่ได้ไปทำอะไรแบบนั้น .จึงทำให้ไดสุเกะที่ไปสูบบุหรี่ด้านนอกไม่รู้ว่ามีการลอบบี้กันในเรื่องการจับฉลากด้วย และสุดท้าย...

" เดี๋ยวผมกลับกับพี่ยูตะเลยก็ได้ครับ "

โชโงะคุงทำท่าดีใจจนออกนอกหน้า ราวกับว่าเขาไม่ได้ไปลอบบี้ผลการจับฉลากอะไรแบบนั้น

" เออ .. งั้นก็ไว้เจอกัน ไปเถอะโทโมะ " ฮิราตะยักไหล่เล็กน้อยแล้วเดินนำเจ้าของบทเดียวกับเขาออกไปจากสตูดิโอก่อนคนอื่น

" งั้นวันมะรืนเจอกันนะทุกคน .. เฮ้ย รอผมด้วยดี่ ฮิราตะซัง~ " ว่าแล้วก็วิ่งตามออกไปแทบไม่ทัน

 +++++++++++ 

ทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับกันเป็นคู่ๆ ตอนนี้ก็เหลือเพียง ...

" ปกติกลับบ้านยังไงล่ะนั่น? "

เสียงทุ้มของไดสุเกะถามขึ้นมาในความเงียบ ขณะที่เด็กหนุ่มเจ้าของบทคิคุมารุกำลังเก็บของใส่กระเป๋าเป้

" นั่งรถไฟกลับน่ะครับ .. ตอนที่มาสตูดิโอผมก็นั่งรถไฟมาออกจะบ่อยไป "

มาโอะว่าพลางเก็บของไปด้วย ไม่นานก็เรียบร้อย กระเป๋าเป้ถูกยกขึ้นสะพายไหล่ข้างหนึ่ง

" กลับกันเถอะฮะ ไดจัง " รอยยิ้มสวยปรากฏขึ้นบนใบหน้า แล้วเดินนำคนอายุมากกว่าออกไปก่อน ทำเอาคนตัวโตกว่าต้องมองตามหลังนั้นไปแล้วยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ ... เขาเป็นแบบนี้ทุกที เวลาเห็นเด็กคนนี้ยิ้มก็จะยิ้มตามได้ตลอดเลย..

 +++++++++++ 

บ้านเดี่ยวหลังใหญ่อยู่บนเนิน ดูเด่นกว่าหลังอื่น ในย่านที่พักอาศัยที่เงียบสงบชานเมืองโตเกียว  ราวกับรู้เวลา ประตูในบ้านถูกเปิดออกทันทีที่ทั้งคู่ไปถึง

"  มาแล้วเหรอ เคียวสุเกะ? "

 เสียงของเด็กหนุ่มวัยไล่เลี่ยกันดังขึ้น ดูจากหน้าตาแล้วถอดแบบเดียวกับคนที่เพิ่งมาถึงบ้านเลยทีเดียวเพียงแต่ตัวสูงและดูแข็งแรงกว่าเท่านั้น

" อือ ..  เออ พี่ .. แม่ทำกับข้าวเสร็จยัง หิวจะแย่แล้วอะ "

 มาโอะเดินนำหน้าไดสุเกะเข้าไปในบ้าน แต่ถึงจะคุยกับพี่ชายแต่ดวงตากลมโตนั้นกลับมองเข้าในในครัว

" กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ  เคียวจัง "

น้ำเสียงใจดีของผู้เป็นแม่ดังขึ้นมาจากในครัว ก่อนจะตามมาด้วยร่างเล็กที่ถือถาดใส่

เกี๊ยวซ่าจนใหญ่มาวางบนโต๊ะ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ผู้ที่มาใหม่

"  วาตานาเบะซัง .. สินะจ๊ะเนี่ย .. เคียวจังคงไปรบกวนไว้มากต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ "

หล่อนโค้งให้ชายหนุ่มอย่างมีมารยาท ทำเอาไดสุเกะต้องโค้งตอบแทบไม่ทัน

" ทางนี้ต่างหากครับที่ต้องรบกวน..วันนี้ คงต้องรบกวนด้วยนะครับ "

ท่าทางมีมารยาทของทั้งคู่ทำเอามาโอะหันไปมองหน้าพี่ชายอย่างเซ็งๆด้วยสายตาที่เป็นอันรู้กัน

 +++++++++++ 

" ไดสุเกะคุง ทานเยอะๆนะจ๊ะ เกี๊ยวซ่านี่แม่ทำเตรียมเอาไว้ให้เลยนะ "

 มือเล็กๆคีบอาหารใส่จานของแขกจนเต็มไปหมด ส่วนไดสุเกะก็ได้แต่ขอบคุณกับการต้อนรับอย่างดี

ทั้งสองคนคุยกันเป็นส่วนมากบนโต๊ะอาหาร ดูเหมือนไดสุเกะจะเข้าใจวิธีการพูดจากับผู้ใหญ่เป็นอย่างดี จนทำให้คุณแม่ของมาโอะชอบเขาอยู่ไม่น้อย แถมยังพูดไม่ขาดปากว่า ฝากดูแลน้องด้วย

 +++++++++++ 

" โอย..อิ่มมมม  "

เจ้าของห้องแทบจะทิ้งตัวลงกับเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีเขียวอ่อน ห้องของเขาตกแต่งด้วยสีเขียวดูสบายตา .. แต่ที่โดดเด่นกว่าอย่างอื่นก็คงจะเป็นเครื่องเสียงรูปร่างแปลกตาวางอยู่บนชั้นวางของที่ติดกับผนัง

" เฮ้ย แล้วนี่ไม่มีฟูกเหรอ? "

ไดสุเกะมองไปรอบๆ แล้วก็ต้องแปลกใจ เพราะดูเหมือนเด็กหนุ่มจะไม่ได้เตรียมอะไรเอาไว้รับแขกเลยทั้งๆที่ทุกคนก็รู้อยู่แล้วว่าจะมีกิจกรรมค้างบ้านเพื่อนมาตั้งแต่สัปดาห์ที่แล้ว

" ไม่เห็นต้องใช้เลยนี่ .. นอนด้วยกันบนเตียงที่แหละ ง่ายดี "

 เด็กหนุ่มลุกขึ้นจากที่นอน แล้วเก็บของให้เรียบร้อย ส่วนไดสุเกะก็วางกระเป๋าลงบนโต๊ะของอีกฝ่าย ดวงตาคมเหลือบเห็นรูปถ่ายที่หนีบกับราวเล็กๆดูแปลกตา  ไดสุเกะเดินไปดูแต่ละภาพอย่างสนใจ เขาเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กดวงตากลมใส กำลังใส่ชุดนักกีฬา สะพายกระเป๋าใบใหญ่เกือบเท่าตัวเอง รูปตอนได้รางวัล การแข่งขันกีฬาเทนนิส .. ตอนมัธยมต้น .. ไม้แรคเก็ตของโยเน็ค ยังคงแขวนเอาไว้อย่างดีที่ข้างตู้เสื้อผ้าแบบเปลือย รวมถึงเหรียญและด้วยรางวัล

.... รางวัลชนะเลิศการแข่งขันเทนนิสระดับมัธยมต้นชาย โตเกียว ปี 2xxx...

แต่อีกด้านของห้องกลับมีกระดานโต้คลื่นเด่นอยู่ข้างๆประตูห้องน้ำส่วนตัว .. ไดสุเกะยังเห็น wetsuit สีน้ำเงินเขียวแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าอยู่เลย

" เฮ้ นายเล่นเทนนิสด้วยเหรอ? "

" ก็เล่นมาตั้งแต่เด็กๆน่ะครับ แค่พอเข้าวงการก็เลยต้องเลิกไป .. แต่ผมดีใจมากเลยนะ ที่แคสบทคิคุมารุได้น่ะ "

ไดสุเกะได้ยินเสียงใสๆร่าเริงนั้นใกล้เข้ามาเรื่อยๆ  จนชายหนุ่มต้องหันไปมอง เจ้าของห้องที่เดินมาหา

" ทำไมถึงดีใจขนาดนั้นล่ะ? "

ไดสุเกะมองหน้าอีกฝ่ายนิ่ง แววตาสดใส ดวงตากลมโตที่กำลังสบตาเขาอยู่ ราวกับถูกสะกดเอาไว้กับความน่ารักนั้น

" ก็ผมเป็นแฟนการ์ตูนเรื่องนี้น่ะสิ .. ถึงได้อยากได้บทนี้มากเลยไง เอ้อ นี่ผมว่าจะถามนานละ .. ว่าไดจังคิดยังไงมาแคสบทเทสึกะ อะครับ? "

พอหาเรื่องคุยได้ เจ้าหนูก็หาเรื่องมาคุยกับอีกฝ่ายได้ทันที ที่จริงบรรยากาศเมื่อครู่ดูอึดอัดไปหน่อย เจ้าของห้องเองก็กำลังคิดอยู่ว่าจะชวนไดสุเกะคุยเรื่องอะไรดี

" ก็ไม่ยังไงนี่ ... บริษัทส่งมา ก็มีข้อมูลนิดหน่อยว่ามาจากการ์ตูน แล้วเทสึกะเป็นคนแบบไหน ยังไง ประมาณนั้นล่ะ "

ชายหนุ่มว่าพลางถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงนุ่มของอีกฝ่าย

" ผมได้ยินพวกสต๊าฟบอกว่า ไดจังเก่งมากเลยล่ะ .. แบบว่า เหมือนเทสึกะเปี๊ยบเลยอะ "

 เจ้าหนูช่างพูดนั่งลงข้างๆ แต่ก่อนจะได้พูดอะไรกันต่อ

--ก๊อกๆๆ-

" เคียวสุเกะ แม่ให้เอาขนมมาให้ เปิดเลยนะแก จะลอคทำไมวะ? "

เสียงโวยวายอย่างร้อนใจดังขึ้นหน้าห้อง ทำเอาเด็กหนุ่มต้องทำหน้ามุ่ยก่อนจะเดินไปเปิดประตูห้อง

" รู้แล้วๆ ไม่เห็นต้องเสียงดังเลย " เขาบ่นพลางเปิดประตู

" แล้วลอคห้องทำไมล่ะ? "

ดวงตากลมโตแบบเดียวกับน้องชายหันมาสบตาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนเตียงน้องเล็กน้อย แล้วหันไปสวดน้องชายต่อ

" อะ .. เอาไป .. แล้วคืนนี้ไม่ต้องลอคห้องนะ เอ้อ ถ้าให้ดีไม่ต้องปิดประตูด้วย เข้าใจไหม? "

มาโอะรับเอาจานนั้นมา แล้วปิดประตูลอคกลอนแทนคำตอบ

" เฮ้ยเคียวสุเกะ บอกแล้วไงว่าห้ามลอค! "

" หนวกหูน่า .. พี่น่ะ จะสอบแล้วก็ไปอ่านหนังสือซี่  " ริมฝีปากบางยิ้มเล็กๆเมื่อได้แกล้ง..พี่ชาย

" อะไรกันจ๊ะ ซาสุเกะ .. อย่าแกล้งน้องสิลูก ไปๆกลับห้องๆ "

เสียงห้ามปรามเบาๆจากคุณแม่ที่เดินมาห้ามทัพทำให้คนเป้นพี่ต้องเดินกลับห้องไปอย่างไม่สบอารมณ์ .. เสียงที่เงียบลงทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกโล่งใจ..

" หนวกหูหน่อยนะครับ พี่ชายผมก็แบบนี้แหละ  "

 เขาหันมาบอกผู้มาเยือน ที่เงียบไปพักหนึ่งแล้ว แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อเห็นชายหนุ่มเจ้าของบทเทสึกะกำลังอ่านการ์ตูนเรื่องนี้ของเขาอยู่เลย

" สนิทกันก็ดีแล้วนี่.. "

ไดสุเกะว่า โดยที่ยังคงตั้งอกตั้งใจอ่าน ท่าทางแบบนั้นทำให้คนที่ทำท่าจะชวนคุยต่อรู้สึกว่าไม่อยากรบกวนเท่าไหร่

" งั้น ผมไปอาบน้ำก่อนนะฮะ " พูดจบก็คว้าผ้าเช็ดตัวเข้าไปอาบน้ำในห้องน้ำ

เสียงประตูห้องน้ำที่ปิดลงทำให้ไดสุเกะละสายตาจากหนังสือการ์ตูนตรงหน้า ริมฝีปากได้รูปยิ้มออกมาเล็กๆ

...เป็นเด็กที่ร่าเริงดีนะ..

+++++++++++  

นานพอสมควรกว่าเด็กหนุ่มจะออกมาจากห้องน้ำ เห็นได้จากกองหนังสือการ์ตูนบนเตียงที่เพิ่มขึ้น ดูเหมือนไดสุเกะจะสนใจกับเรื่องที่อ่านเป็นพิเศษ บางครั้งก็ต้องนั่งขมวดคิ้วกับท่าไม้ตายพิสดารของแต่ละคน .. รวมถึงเทสึกะ ด้วย ..

จนกระทั่ง ชายหนุ่มได้กลิ่นแชมพูหอมๆ อาฟเตอร์เชพกลิ่นสดชื่นของ CK ลอยออกมาจากห้องน้ำเมื่อมีคนเปิดประตู หนุ่มน้อยมาโอะนุ่งผ้าเช็ดตัวผืนหนึ่ง ส่วนอีกผืนโปะอยู่บนศีรษะที่เปียกจากการสระผม มือเรียวเช็ดผมตัวเอง จึงทำให้มองไม่เห็นถึงสายตาของอีกคน

" งั้น .. อาบต่อนะ "

 ร่างสูงของชายหนุ่มเดินเฉียดคนที่เช็ดผมอยู่ที่หน้าตู้เสื้อผ้า เขาได้กลิ่นหอมๆนั่นชัดเจนขึ้นไปอีก ไดสุเกะรู้สึกแปลกกับสิ่งที่เกิดขึ้นในใจของตัวเอง เขาส่ายหน้าไปมาเล็กน้อย ก่อนจะปิดประตูห้องน้ำไป

...และทันทีที่ประตูห้องน้ำถูกปิด ...

เด็กหนุ่มเจ้าของห้องก็ดึงผ้าขนหนูที่เช็ดผมตัวเองออก ริมฝีปากบางยิ้มให้กับประตูห้องน้ำ แล้วเปิดตู้เสื้อผ้าออกเพื่อแต่งตัว

  +++++++++++ 

" ไดจัง .. พรุ่งนี้เล่นเทนนิสกันไหมฮะ? "

 จู่ๆมาโอะที่นอนกลิ้งไปมากับหมอนข้างใบโปรดก็ชวนคนที่นั่งอ่านหนังสือการ์ตูนจนเต็มเตียงคนนั้น  เด็กหนุ่มดูออกได้ไม่ยากว่าคนตรงหน้ากังวลกับการตีเทนนิสขนาดไหน แล้วทำไมแชมป์เยาวชนจังหวัดอย่างเขาจะช่วยไม่ได้ล่ะ

...ดีซะอีก .. จะได้ใกล้ไปอีกนิดนึง...

" นะฮะ จะได้ฝึกท่าตีกันด้วยไง .. เดี๋ยวผมจะสอนท่าไม้ตายของ เทสึกะให้ด้วยนะ อย่างท่า Zero-Shiki Drop Shot Tezuka Zone   No-Touce Ace Serve  Tezuka Phantom   Hyaku Ren Jitoku no Kiwami  แล้วก็ท่า Saiki Kanpatsu no Kiwami ด้วย"

ว่าไปก็ลุกขึ้นมาทำท่าที่ว่าบนเตียงด้วยความเร็วขั้นเทพเป็นการยืนยัน แต่คงลืมไปแล้วล่ะว่าเตียงไม่ได้กว้าง แถมตอนนี้อยู่กันสองคนอีก

" เหวอ~~~ " เสียงอุทานของเจ้าของห้องดังขึ้นเมื่อเสียงหลักทำท่าจะล้มลงไป หาไม่ได้มือใหญ่โอบเอวบางนั้นเอาไว้

" ระวังหน่อยสิ นายน่ะ.." เสียงดุดังขึ้นเบาๆ

ในตอนนี้ไดสุเกะกำลังนอนคร่อมร่างบางที่เขาโอบเอวเอาไว้

ส่วนคนที่เพิ่งโชว์ท่าไม้ตายของเทสึกะไปหมาดๆก็ได้แต่มองหน้าคนที่อยู่บนตัว พลางทำตาโตอย่างตกใจ แล้วพอตั้งสติได้ก็พยักหน้าแรงๆ

" อะ..อื้อ .. ขอโทษครับ "

ไดสุเกะถอนหายใจเล็กน้อย แล้วผละออกจากร่างนั้น มือแกร่งเอื้อมไปเก็บกองการ์ตูนที่เขาหยิบออกมา เรียงใส่ชั้นให้เรียบร้อย

"นอนกันเถอะ ดึกแล้ว .. พรุ่งนี้ต้องเล่นเทนนิสกันอีกไม่ใช่เหรอ? " เขาว่าพลางลุกขึ้นไปปิดไฟที่อีกด้านของห้อง

คำตอบของคำชวนเมื่อครูทำให้มาโอะยิ้มอย่างเก็บอาการไว้ไม่อยู่ แต่โชคดีที่ไฟในห้องได้ถูกปิดลงแล้ว เด็กหนุ่มขยับที่นอนข้างๆให้แขกผู้มาเยือน แล้วล้มตัวลงนอน  แล้วก็ต้องยิ้มอีกรอบเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักข้างๆตัว

" งั้นราตรีสวัสดิ์นะฮะ ไดจัง "

" อืมม์... "

  +++++++++++ 

to be con ..in Ch3 >> Hamao Sensei

talk : อาจจะทิ้งช่วงนานไปหน่อยสำหรับตอนแรกของซีรี่ส์นี้ค่ะ ยังไงก็ฝากตอนต่อของเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ

edit @ 15 May 2011 16:45:32 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:13:32 by kuroikuruma