DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story   >>    It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Author   >>    PPK

Vol .5  >>   ไม่สบาย

คำแนะนำในการอ่าน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ

                ทั้งที่คิดว่าพักแค่วันเดียวก็พอ  แต่ก็ปรากฏว่าอาการกลับไม่ดีขึ้นมาโอะ หรือ ฮามาโอะ  เคียวสึเกะ  หนึ่งในดารานำของกองถ่ายก็ต้องพักยาวถึงสามวันกว่าจะฟื้นตัวกลับมาทำงานได้ในวันที่สี่  แต่อย่างน้อยก็ไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรมากเพราะกองถ่ายเองก็พักกองไปสองวันเช่นกัน   มาโอะจึงเหมือนขาดงานไปแค่วันเดียว  แต่ในช่วงพักนี่สิ  ลำบากเหมือนกัน เพราะที่บ้านไม่มีใครอยู่ มาโอะจึงต้องนอนแกร่วอยู่คนเดียวในวันแรก  แต่วันที่สองฟ้าก็เมตตาส่งบุรุษพยาบาลมาอยู่เป็นเพื่อนคนป่วยไม่ให้ต้องเฉาตายได้

                " รบกวนด้วยนะครับ "

                ร่างสูงโค้งให้มารดาของเด็กหนุ่มที่เขารับอาสาจากเพื่อนร่วมงานทุกคนมาเยี่ยม  โชคดีที่เขาเคยพบเธอมาแล้วเมื่อครั้งเวียนกันนอนบ้านของสมาชิกนักแสดงมิวสิคัล

                " จ้ะ  ไม่ได้เจอกันนานเลยนะจ๊ะ  ต้องขอโทษด้วยนะจ๊ะ  แม่ต้องออกไปทำงาน  เท็ตสึยะก็ออกไปเรียนด้วย  ถ้ายังไงแม่ฝากดูเคียวจังด้วยนะจ๊ะ "

                ผู้เป็นแม่ยิ้มแย้มฝากฝังลูกชายคนเล็กกับแขกและเพื่อนรุ่นพี่ของลูกก่อนจะรีบเร่งออกไปหลังจากที่พบว่าชายหนุ่มมายืนเคาะประตูแต่เช้าเพื่อมาเยี่ยม  แต่ปรากฏว่าทั้งเธอและลูกชายคนโตต้องมีธุระออกจากบ้านอีกแล้ว   แต่เมื่อไดสุเกะขันอาสาดูแลคนป่วยให้ความกังวลของคนเป็นแม่ก็หมดไป  อย่างน้อยเธอก็เคยเจอหน้าชายหนุ่มคนนี้มาแล้ว

                " ไม่เป็นไรครับ  วันนี้กองถ่ายหยุดผมเองก็ตั้งใจมาเยี่ยมฮามาโอะด้วย "

                ร่างสูงโค้งส่งพร้อมกับรับกุญแจบ้านมาถือไว้  เมื่อลับตามารดาเด็กหนุ่มที่เขามาเยี่ยมไข้แล้วก็ก้มมองกุญแจในมือแล้วยิ้ม

                " นี่เราท่าทางไม่มีพิษมีภัยขนาดนั้นเลยเหรอเนี่ย " ว่าพลางนึกขำและเมื่อเปิดประตูบ้านเข้าไป  เขาก็พบกับบรรยากาศอบอุ่นน่ารักของบ้าน   คงเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก  รูปถ่ายครอบครัวติดอยู่ที่ผนังด้านหนึ่ง  ตามโต๊ะ  ตู้ก็มีรูปถ่ายสมาชิกประดับไว้  และที่เตะตาที่สุดก็คงเป็นรูปถ่ายเด็กหนุ่มที่ยิ้มกว้างสดใสที่มุมห้อง

                " ตอนยิ้มเฉยๆก็น่ารักดีหรอกนะ ว่าแต่คงนอนอยู่บนห้องล่ะสิ  อืม  คุณแม่บอกว่าถ้าลุกแล้วฝากให้ข้าวด้วย  อืม  ครัวอยู่ทางไหนเนี่ย "  ร่างสูงเริ่มปฏิบัติหน้าที่ตามคอร้องขอของคุณแม่ทันที  อย่างน้อยก็สำรวจดูก่อนว่าอะไรอยู่ทางไหน  แต่ยังไม่ทันจะได้เดินหาห้องครัว  เสียงไอโขลกจากด้านบนก็ดังขึ้นเรียกความสนใจจากเขาไปเสียก่อน

                แค่กๆ  แม่ฮะ  แม่   แค่กๆ

                เสียงแหบแห้งเรียกหามารดาเมื่อตื่นขึ้นมา  แม้จะเริ่มมีแรงมาบ้างแต่ก็ยังเดินไปไหนลำบากอยู่ดี  แต่ดูเหมือนว่าวันนี้เขาจะตื่นสายทุกคนก็เลยออกบ้านไปแล้ว  แบบนี้คงต้องช่วยตัวเอง

                คนป่วยพยายามพยุงตัวเองลุกขึ้นแต่พอเท้าแตะพื้นเท่านั้นก็ทำท่าโงนเงนจะล้มจนต้องหลับตาด้วยความกลัว  หากแต่ก็ไม่ได้ล้มลงไปเมื่อทั้งร่างถูกรวบไว้โดยวงแขนที่คุ้นเคย

                " ไม่สบายยังจะลุกไปไหนอีก "  เสียงทุ้มดุเบาแต่ก็ไม่จริงจังนัก

                " เป็นอะไร "  ขมวดคิ้วถามเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยังมองหน้าตัวเองไม่เลิก 

                " ไดจัง " 

                มาโอะได้แต่เรียกชื่อเท่านั้นเพราะไม่รู้จะพูดอะไร   ความรู้สึกดีใจมันพุ่งพล่านไปทั้งกาย  กว่าจะรู้ตัวก็โผเข้ากอดร่างสูงนั้นแล้ว  อาจจะเพราะอาการไข้ทำให้จิตใจไม่มั่นคง  พอมีคนอยู่เป็นเพื่อนเลยดีใจยิ่งกว่าเดิม

                " ไง เหงาเหรอ  ไม่ต้องห่วง  ฉันจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคุณแม่จะกลับ น่าจะบ่ายๆ  เอาล่ะ มานั่งก่อน จะเอาอะไร "  ไดสุเกะบอกพลางประคองมาโอะที่เกาะเขาเป็นลูกลิงให้นั่งลง  

                " ผมเหงา "  มาโอะบอกเสียงอ่อย  พอลืมตาขึ้นไม่เจอใครก็ใจหาย  เวลาป่วยเขามักจะมีแม่หรือพี่ชายอยู่ใกล้ๆเสมอแต่คราวนี้ทั้งแม่ทั้งพี่ต่างก็ยุ่ง  เขาจึงต้องอดทน

                " เอาเถอะ   หิวหรือเปล่า  เดี่ยวจะไปอุ่นข้าวต้มให้  ไปล้างหน้าก่อนนะ "  ว่าพลางประคองคนป่วยให้ลุกขึ้นไปจัดการธุระส่วนตัว  เสร็จแล้วก็ประคองกลับมานั่งที่เตียงอีกครั้ง

                " ไดจัง " มือเล็กดึงรั้งชายเสื้อไว้เมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกไป  แต่ก็ยิ้มออกมาได้เมื่อได้รับรอยยิ้มอบอุ่นพร้อมกับมือใหญ่ที่ลูบผมตัวเองไปมา

                " ไปอุ่นข้าวต้มให้  ไม่ไปไหนหรอกน่า  บอกแล้วไงว่าจะอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าคุณแม่จะกลับ  รอเดี๋ยวนะ "

                ไม่นานข้าวต้มชามโตหอมกรุ่นก็ถูกนำเข้ามา  มาโอะประคองตัวเองนั่งพิงหัวเตียงไว้แต่ก็ไม่ยังไม่ยอมกินเองอยู่ดีพร้อมกับให้เหตุผลว่า  แขนยังไม่มีแรงกินเองเดี๋ยวหก  สุดท้ายไดสุเกะจึงต้องป้อนอย่างเลี่ยงไม่ได้

                " กินดีๆสิ  เลอะหมดแล้ว " 

                " กินไปแค่ครึ่งเดียว  จะหายได้ไง  กินให้หมดนะ "

                " มาโอะ  จะกินดีๆหรือจะให้จับกรอก "

                ช่างเป็นการป้อนข้าวคนป่วยที่แสนจะทรหดเสียจริงๆ  เพราะอาการไข้ทำให้เด็กหนุ่มไม่อยากอาหารเท่าไหร่  จึงพยายามเลี่ยงข้าวต้มร้อนๆจากมือชายหนุ่มที่ทั้งขู่ทั้งปลอบจนกระทั่งหมดชาม

                " นายนี่นะ  เวลาแข็งแรงก็ว่าง่ายดีหรอก  แต่พอไม่สบายก็งอแงใหญ่เลย  อ้าวๆ  ห้ามนอนเลยนะ  กินยาก่อน "  บุรุษพยาบาลจำเป็นหันมาคว้าคนป่วยที่ทำท่าเกเรไม่ยอมกินยาหลังอาหารทำเนียนจะลงไปนอนเสียอย่างนั้น

                " ก็ผมง่วงอ่ะ  ไดจัง  คนป่วย  ก็ต้องนอนพักไม่ใช่เหรอ "  ยังพยายามสรรหาข้ออ้าง

                " นอนได้  แต่ต้องกินยา  เอ้า "  ยื่นยาสามเม็ดลงบนฝ่ามือนิ่มที่ยังอุ่นด้วยเนื้อไข้   มาโอะทำหน้าปุเลี่ยนเมื่อเห็นยา  ก็ถูกโรคกันเสียที่ไหนล่ะ 

                " ไม่กินไม่ได้เหรอ  ไดจัง "  ตากลมใสช้อนมองออดอ้อน  เพิ่มพลังเพาเวอร์อัพร้อยเท่าเพื่อจุดประสงค์เดียว   ' ไม่อยากกินยา '  แต่อย่าหวังว่าจะได้ผลกับคนอย่างวาตานาเบะ  ไดสุเกะ  ที่มีภูมิต้านทานแล้ว

                " ไม่ได้  กินเข้าไป  อย่าให้จับกรอกปากนะ "   พูดดีไม่ได้ก็ต้องขู่กันหน่อยล่ะ

                " ใจร้าย " คนป่วยหน้างอแต่ก็ยอมส่งยาเข้าปากแต่โดยดี  โดยมีมือใหญ่ยื่นน้ำดื่มแก้วโตให้ แต่แล้วริมฝีปากได้รูปก็คลี่ยิ้ม  หึ!!  คิดตบตาเหรอ  ฝีมือยังห่างไกลเจ้าหนู

                " อื๊ออออออออ " 

                เสียงโวยในลำคอเมื่อโดนจับให้เงยหน้าบังคับให้กลืนทั้งน้ำและยาที่ซ่อนไว้ใต้ลิ้นกะจะบ้วนออกทีหลังจนสำลักหน้าดำหน้าแดง

                " แค่กๆ  ไดจังใจร้าย "  โวยวายหน้าแดงก่ำ   แต่อีกฝ่ายหาสนใจไม่  บทโหดไดสุเกะก็ทำได้นะขอบอก

                " ช่วยไม่ได้  ในเมื่อไม่รู้จักรักษาตัวก็ต้องใช้วิธีนี้  อย่าบ่นมากมาโอะ  ถ้านายไม่หาย  ที่บ้านก็ลำบาก  กองถ่ายก็ลำบาก  อย่าเอาแต่ใจให้มากนัก "  ไดสุเกะทำเสียงจริงจัง 

                " ขอโทษครับ "  มาโอะที่ดูเหมือนจะแพ้ด้วยประการทั้งปวงพยักหน้าหงอยๆ  ไม่นานร่างเล็กก็โดนประคองให้นอนลงอีกครั้งและหลับไปในเวลาเพียงไม่นาน

                " หลับสักที  ดื้อจริงๆ  แต่เอ๊ะ .."  สายตาคมเหลือบไปเห็นเม็ดยาสีเหลืองที่เขายัดใส่มือคนป่วยไปเมื่อครู่  นี่แสดงว่าแกล้งทำตกใช่ไหม

                " แสบนักนะ  เอาไงดี  หลับไปแล้ว  จะปลุกมากินยาก็คงงอแงอีก  "  มองยาในมือกับหน้าคนป่วยที่ทำท่าว่าหลับลึกไปแล้วอย่างชั่งใจ  จะปลุกมากินยาก็คงไม่ไหว  แต่จะไม่กินก็กลัวไม่หาย

                " เหลือทางเดียว  ทำไงได้  หวังว่าจะไม่ตื่นนะ "  ถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะประคองร่างเล็กที่นอนหลับสนิทราวกับหุ่นยนต์ปิดสวิตซ์  มือใหญ่ประคองปลายคางเล็กไว้ก่อนจะเชิดคางมนด้วยปลายนิ้วขึ้นพร้อมกับใช้มืออีกข้างที่บีบปากบางให้เผยอออกแล้วส่งเม็ดยาเข้าไปตามด้วยน้ำที่คราวแรกเขาตั้งใจจะใช้วิธีเทช้าๆจากแก้วเข้าปาก  แต่ดูเหมือนจะไม่ได้  เพราะอาจทำให้สำลัก  สุดท้ายจึงต้องใช้วิธีแบบโบราณ

                " โทษทีนะ  แต่มีวิธีนี้วิธีเดียว "  ว่าพลางยกแก้วน้ำจรดริมฝีปากแล้วค่อยส่งน้ำเข้าปากคนป่วยไปช้าๆ  ซึ่งดูเหมือนจะได้ผล  ร่างเล็กที่แม้จะหลับแต่ด้วยสัญชาตญาณทำให้กลืนน้ำและยาลงไปโดยอัตโนมัติอย่างปลอดภัย

                " ถ้าฉันติดหวัดล่ะก็  น่าดูแน่มาโอะ "  คนป้อนยาบ่นงึมงำพยายามวางร่างบางที่ยังคงหลับลึกลงบนเตียงห่มผ้าให้เรียบร้อยก่อนจะยกชามข้าวต้มและแก้วน้ำลงไปชั้นล่าง

+++++++++++++

                เวลายังคงเดินไปเรื่อยๆ  จากวินาทีเป็นนาที  จากนาทีเป็นหลายนาที  แต่น่าแปลกที่ผู้ชายตัวโตๆอย่างเขา  วาตานาเบะ  ไดสุเกะ  กลับนั่งนิ่งกวาดสายตามองรอบห้องนอนขนาดพอดีของเด็กหนุ่มที่นอนหลับบนเตียงอย่างไม่รู้จักเบื่อ  หลายอย่างในห้องบ่งบอกความชอบและนิสัยส่วนตัวของเด็กหนุ่มได้เป็นอย่างดี  ทั้งเสื้อผ้า  ของตกแต่ง  และที่สำคัญ  สิ่งมีชีวิตที่เขาพึ่งสังเกตว่ามันมีตัวตนอยู่

                เมี๊ยว

                เจ้าเหมียวตัวโตส่งเสียงพลางเอียงคอมองเขา  แต่เมื่อชายหนุมอุ้มขึ้นมาบนตักมันก็กลับยอมอยู่นิ่งโดยดี  หากแต่มันก็มองไปที่เด็กหนุ่มที่นอนอยู่พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองคนที่อุ้มตนอยู่ราวกับจะถาม

                " อย่าไปกวนเขาล่ะ  ไม่สบายให้นอนพักมากๆ  เข้าใจไหม "  ไดสุเกะบอกยิ้มๆราวกับว่าคุยกันรู้เรื่อง  แต่ก็ราวกับรู้เรื่องจริงๆ  เพราะเจ้าเหมียวก็ไม่ได้ป่วนอะไร  กลับนอนหมอบนิ่งบนตักของเขาและเฝ้ามองเด็กหนุ่มเป็นเพื่อนกัน 

                อืออ  ~

                ร่างสูงขยับทันทีเมื่อเห็นคนป่วยขยับตัวส่งเสียงครางราวกับทรมาน  มือใหญ่แตะลงบนหน้าผาก  แล้วก็ยิ้มออกเมื่อไข้ไม่มีแล้ว  ท่าทางจะฝันร้ายเสียมากกว่า

                " มาโอะ  มาโอะ "  เมื่อเห็นว่าคนนอนหลับเริ่มกระวนกระวายจึงตัดสินใจเรียกให้ตื่น

                " ไดจัง  ไดจัง "  เสียงครางแผ่วเรียกหาฟังชัดเจนว่าเป็นเขา   เป็นอะไร  ฝันอะไรกัน

                " ว่าไงตัวแสบ  เรียกทำไม  ฉันอยู่นี่ "  โน้มตัวลงกระซิบข้างหู 

                " ไม่เอา  อย่าไปนะ  รอผมด้วย "  เสียงครางเครือราวเด็กน้อยที่กำลังโดนทอดทิ้ง  ทำให้ต้องรีบกุมมืออุ่นไว้มั่น

                " ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย  อยู่นี่  ลืมตาสิ  ลืมตาก็เห็นแล้ว "  ร่างสูงตัดสินใจทิ้งกายลงบนเตียงนุ่ม  โอบดึงร่างอุ่นที่กระสับกระส่ายนั้นไว้ในอ้อมแขนทำให้อาการดิ้นรนนั้นหายไปในเวลาไม่นานจนกระทั่งนิ่งสนิท

                "  หยุดสักที  ว่าแต่เวลาไม่สบายนี่  อ้อนได้โล่ห์เลยนะ  "  ชายหนุ่มบ่นยิ้มๆ  นึกในใจว่าจะทำยังไงเพราะตอนนี้กลายเป็นว่าเขาลงไปนอนบนเตียงคนป่วยเรียบร้อยแล้วโดยมีร่างอุ่นจัดของเจ้าของเตียงนอนซบอยู่  แถมยังเกาะเขาแน่นเป็นลูกลิงติดแม่เสียอีก

                " ไดจัง " เสียงแผ่วดังแนบอก  ลมหายใจเริ่มเป็นจังหวะ  เสียงตึกๆของหัวใจที่อยู่ใต้แผ่นอกกว้างดังราวเพลงกล่อมเด็กทำให้เด็กน้อยหลับลงอย่างสบายใจอีกครั้ง 

                " เอาเถอะ  เฉพาะตอนนี้หรอกนะ  เห็นไม่สบายหรอก  หายเมื่อไหร่นายโดนคิดบัญชีแน่ๆ " 

                ร่างสูงถอนใจพร้อมกับปลงตัวเองที่คงต้องกลายเป็นเตียงให้เจ้าหนูบนอกนี่เสียแล้ว  หวังว่าแม่เขากลับมาจะไม่คิดว่าเขาทำมิดีมิร้ายลูกชายสุดที่รักหรอกนะ  ไหนจะพี่ชายที่แสนจะหวงน้องอีกคนล่ะ  แม้จะเคยเห็นกันแต่ก็ยังไม่ได้ทักทายกันจริงจัง   เกิดกลับมาเห็นสภาพนี้  เขาจะโดนฆ่าไหมเนี่ย

                นอนคิดไป  ฟุ้งซ่านไป  สุดท้ายก็หลับตามไปจนได้  แต่โชคก็ยังเข้าข้างชายหนุ่มอยู่  เมื่อเขาสะดุ้งตื่นก่อนที่แม่และพี่ชายของลิงน้อยจะกลับมา  จึงพยายามแกะตัวเองออกจากคนป่วยขี้อ้อนได้ก่อนที่ใครจะมาเห็นภาพชวนให้เข้าใจผิดได้  ฟู่ .. รอด

 +++++++++++++

                " มาโอะคุง  มาโอะคุง  เหม่ออะไรจ๊ะ " 

                " อ๊ะ  ขอโทษครับ "

                มาโอะหลุดจากภวังค์ก่อนจะรีบหันไปให้ทีมงานสาวแต่งตัวแต่งหน้าให้  วันนี้จะต้องถ่ายฉากสำคัญอีกฉากแล้ว  พอกลับกองมาก็เจอฉากยากเลยแฮะ

                " มีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ "

                " ป้อนยาเวลาคนหลับทำยังไงครับ "  จู่ๆก็ถามแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ทำเอาไดรเป่าผมแทบหลุดจากมือ

                " ฮะ  อะไรนะจ๊ะ " 

                " ก็ถ้าจะป้อนยาคนที่หลับอยู่ต้องทำไง " ตากลมโตมองจ้องสงสัย  จนคนโดนถามเริ่มประมวลความคิดว่าทำไมต้องถาม แล้วก็เริ่มปะติดปะต่อได้

                " เอ  ไปรู้มาจากไหนจ๊ะ " 

                " แม่บอกครับ  ว่าวันที่ผมไม่สบายไดจังไปเยี่ยมแล้วก็ช่วยป้อนยาด้วย  ผมจำได้ว่าผมซ่อนยาไว้  แต่พอตื่นมาไดจังก็กลับแล้ว  แถมยาเม็ดนั้นก็หายไป  แล้วก็มันรู้สึกขมๆในคอ   แสดงว่าไดจังต้องป้อนยาผมตอนหลับแน่ๆเลยอ่ะ  แต่ผมคิดไม่ออกว่าทำยังไง "  มาโอะเล่าเป็นฉากๆชนิดไม่มีกั๊ก  ทำเอาบรรดาสาวๆที่ได้ยินอ้าปากค้างไปตามๆกัน

                " .......................... "

                เงียบ  ไร้คำตอบจากสวรรค์และนรก   ใครจะไปตอบได้  ต่อให้รู้ก็ตอบไม่ได้หรอก 

                " ว่าไงฮะ "  เด็กช่างถามซักชนิดเอาให้ขาว

                " ไปถามไดจังง่ายกว่าไหมจ๊ะ  เผื่อว่าจะได้ความรู้ใหม่ไง "  เยส  หาทางออกได้งดงามมาก

                " จริงด้วย  งั้นแต่งตัวเสร็จแล้ว ผมไปหาไดจังดีกว่า ไปนะครับ "  ว่าแล้วก็เผ่นออกจากห้องแต่งตัวมุ่งไปหาเป้าหมายทันที  โดยที่ด้านหลังมีสาวๆโบกมือเชียร์ให้  ไม่รู้ว่าเชียร์ใคร 

                ...  โชคดีนะจ๊ะ  ไดสุเกะคุง  ระวังนะ  ถ้าตอบไม่ดีจะเจอแอดวานซ์เหมือนตอนรักษาแผล .....

                " ไดจัง ~~  ผมมีเรื่องจะถาม "

 TBC .. Vol.6

+++++++++++++

talk :  น้องไม่สบายค่ะ อ้อนมากมาย .. เจ้าของบลอคแอบอิจฉาไดจังนะนี่ ได้ป้อนยา ได้พยาบาลน้องด้วย แล้วก็อิจฉาโรคุที่ได้นั่งตักไดด้วยล่ะ

edit @ 15 May 2011 16:44:53 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:13:08 by kuroikuruma