DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Title:  The Naughty Prince of  Tennis >> Ch 3 Hamao Sensei
Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ)
Author: kuruma
Author's note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงบ้าง อะไรบ้าง อย่าซีเรียสนะคะ^^

  ++++++++++++++

 ++++++++++++++

เช้าวันรุ่งขึ้น  ด้วยความที่เป็นวันทำงานธรรมดาๆ คุณแม่ที่เป็นพนักงานบริษัท และ ซาสุเกะที่กำลังเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัยก็ออกจากบ้านไปตั้งแต่เช้า ส่วนหัวหน้าครอบครัวจะได้กลับบ้านสอง-สามอาทิตย์ต่อครั้ง เพราะว่าต้องไปคุมสาขาที่เมืองอื่น ดังนั้นทั้งเด็กหนุ่มและแขกของบ้านจึงเดินลงมาจากชั้นสองในช่วงสายๆ แต่ถึงแบบนั้น อาหารเช้าแบบฝรั่งห่อแรป  อย่างดี อย่างแซนวิช ไข่ดาว และแฮมก็ถูกจัดเอาไว้ให้ แถมด้วยนมแก้วโตให้ลูกชายคนเล็ก และหม้อต้มกาแฟที่ยังคงร้อนอยู่ ที่นั่งถูกจัดเอาไว้ฝั่งตรงข้ามกัน ไดสุเกะเทกาแฟร้อนๆลงในถ้วยกาแฟเซรามิคอย่างดีที่เจ้าของบ้านเตรียมเอาไว้ให้ ส่วนมาโอะก็แกะห่อพลาสติกแล้วงับแซนวิชเข้าไปคำโต แล้วยิ้มออกมาอย่างพอใจในรสชาติ ภาพแบบนี้คุ้นตาคนที่นั่งอยู่ตรงกันข้าม เขารู้ว่าเด็กคนนี้จะมีความสุขกับของกินเป็นพิเศษ ยิ่งถ้าเป็นของอร่อยที่ชอบแล้วล่ะก็ ดวงตากลมๆจะเปล่งประกายออกมาเลยทีเดียว

ในเมื่อคุณแม่ของบ้านหลังนี้ ทำอาหารอร่อยมากขนาดนี้ .. ลูกชายจะชอบทานก็แปลกนักหรอก

" ลืมไปเลย !  " หลังจากทานอาหารเช้าอิ่ม และแย่งเอาจานเปล่าจากไดสุเกะไปล้างจนหมดแล้ว เด็กหนุ่มที่สวมผ้ากันเปื้อนสีเขียวทับเสื้อยืดกับกางเกงขาสามส่วนก็อุทานออกมา พลางทำตาโตอีกรอบ

" มีอะไรเหรอ?" เสียงทุ้มเอ่ยถาม พลางเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนปริ้นออฟเทนนิสที่อ่านค้างเอาไว้

" ผมลืมบอก แม่ว่าวันนี้เราจะไปตีเทนนิสกัน แล้วข้าวกลางวัน..." เสียงนั้นแผ่วเบาอย่างรู้สึกผิด ไหล่ลู่ลงเล็กๆ

" หากินเอาข้างนอกก็ได้นี่ "  ไดสุเกะตอบกลับมาง่ายๆ แล้วเปลี่ยนเล่มใหม่มาอ่านอีก วันนี้เขาเหอมเอาเล่มที่ยังไม่ได้อ่านอีกสิบกว่าเล่มออกมาจากห้องของมาโอะด้วย

" ไม่เอาอะ .. ไดจังอ่านรอไปก่อนนะ ผมจะไปเปิดตู้เย็นดูว่าทำอะไรไปกินได้มั่ง"

พูดจบก็เดินกลับเข้าไปในครัวแล้วเปิดตู้เย็น รื้ออะไรยุกยิกๆอยู่ไม่นานก็ยิ้มร่ากับสิ่งที่หามาได้ มือเรียวจัดแจง กับเนื้อวัวด้วยการเปิดตู้เอาเครื่องบดอเนกประสงค์ออกมาแล้วใส่เนื้อวัวลงไปบดอย่างคล่องแคล่ว เสียงของเครื่องบดที่ได้ยินทำให้ไดสุเกะเละสายตาจากภาพและตัวหนังสือ หันไปสนใจสิ่งที่มาโอะกำลังทำอยู่อย่างตั้งใจ จานั้นจึงหันไปสนใจหัวหอม มือเรียวจับหอมหัวใหญ่ลูกโตออกมาแบ่งเป้ฯสี่ส่วน แล้วใช้เพียงแค่ส่วนเดียวด้วยการซอยให้ละเอียด ... แต่แล้ว

" ฮึก..ฮัดชิ้ววว " พ่อครัวคนเก่งกลับต้องจามออกมาแถมยังน้ำตาไหลอีกเพราะกลิ่นหอมหัวใจเริ่มโจมตีเขาแล้ว ไดสุเกะส่ายหน้าไปมาแล้วลุกขึ้นตามเข้าไปในครัว

"ไหวไหมเนี่ย ...มา เดี๋ยวทำให้" มือใหญ่ฉวยเอามีดในมือของเด็กหนุ่มมาแล้วซอยหอมหัวใหญ่จนละเอียดได้อย่างรวดเร็ว

" โห..เก่งจัง .. งั้นเอาไปผัดให้ด้วยนะครับ ผมจะได้ทำอย่างอื่นต่อ " พอเห็นคนทำคล่องกว่า พ่อครัวเลยวานให้แขกช่วยทำเสียเลย แล้วก็ไม่สนใจคำตอบเสียด้วย เด็กหนุ่มหันไปจัดการตีไข่ไก่ผสมกับนมสดและขนมปังป่น แล้วจึงไปหุงข้าว และทำสลัดผัก

กลิ่นหัวหอมที่ผัดจนได้กลิ่นไปทั่วบ้าน ด้วยฝีมือของไดสุเกะ ถูกเทลงในชามผสม มาโอะนำเนื้อบดกับส่วนผสมของไข่ นมสด และขนมปังป่นไปผสม ปรุงรสด้วยพริกไทยและเกลืออ่อนๆ  แล้วจึงปั้นส่วนผสมเป็นก้อนใหญ่ๆสองก้อน  แล้วยื่นมันให้กับชายหนุ่ม

" ไดจัง ทอดให้หน่อย "  ดวงตากลมโตมองหน้าอีกฝ่ายวิบวับ เป็นการขอแกมบังคับอีกรอบ สุดท้ายไดสุเกะก็ต้องเป็นคนทอดเนื้อแฮมเบิร์กสองก้อนนั้นด้วยวิธีการที่เด็กหนุ่มที่กำลังทำซอสราดบอก

อาหารกลางวันของวันนี้ จึงกลายเป็นเนื้อแฮมเบิร์ก กับข้าว และซอสสูตรพิเศษจากมาโอะ สลัดผักเพื่อสุขภาพ ทุกสิ่งถูกเตรียมใส่กล่องและใส่ในถุงเก็บความร้อนอีกครั้ง  ก่อนเจ้าของบ้านจะวิ่งขึ้นไปที่ชั้นสองของบ้านเพื่อเตรียมชุดและอุปกรณ์เทนนิสโดยถือวิสาสะเข้าไปรื้อไม้แรคเก็ตของพี่ชายถึงในห้อง เพื่อเอาแรคเก็ตนั้นให้ไดสุเกะไว้ฝึกซ้อม

 ++++++++++++++

สนามเทนนิสขนาดสองคอร์ทกลางแจ้งอยู่ในสปอร์ตคลับภายในหมู่บ้าน มีทั้งฟิตเนสเซนเตอร์ และสระว่ายน้ำครบวงจร ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเด็กหนุ่มมากนัก โชคดีที่ในวันนี้เป็นวันที่คนทั่วไปออกไปทำงานกัน ที่นี่จึงมีเพียงเขาสองคนที่มาใช้บริการ แต่ดูเหมือนพนักงานของสปอร์ตคลับจะจำไดสุเกะได้จากผลงานเรื่องอุลตร้าเมนเมื่อต้นปีที่ผ่านมา จึงขออนุญาตมาขอลายเซ็น ซึ่งชายหนุ่มก็เซ็นให้แต่โดยดี

" น่าอิจฉาจังเลยน้า .. มีคนจำผลงานไดจังได้ด้วยเนี่ย .. แต่ก็นะคุณออกจะเด่น ไม่เห็นเหมือนผมเลย " เด็กหนุ่มพูดขึ้นมาลอยๆ ขณะที่วิ่งวอร์มร่างกายไปรอบๆสนามเทนนิสพร้อมกับชายหนุ่ม หลังจากทั้งคู่เปลี่ยนชุดสำหรับเล่นเทนนิสเรียบร้อย

" ฮะ ฮะ ฮะ .. อีกหน่อยนายก็ดังกว่านี้น่า .. เพิ่งจะเข้าวงการมีกี่ปีกัน  " ไดสุเกะรีบบอก เขาไม่อยากให้เด็กคนนี้คิดมากเลยจริงๆ แต่ก็เหมือนเจ้าตัวจะไม่ได้คิดมากอย่างที่พูดเท่าไหร่

" นายน่ะต้องไปได้อีกไกลแน่ล่ะ ... หน้าตาก็ไม่ได้แย่นี่.. " ดวงตาคมสำรวจใบหน้าแดงๆเพราะว่าวิ่งจนเหนื่อยของอีกฝ่าย ส่วนอีกฝ่ายก็หันมาสบตาชายหนุ่ม ก่อนจะยิ้มกว้าง

"  ผมล้อเล่นหรอก~~ ใครจะไปอิจฉาคนแก่กันล่ะ ผมน่ะนะ ทั้งเด็กกว่า แถมยังเป็นคิคุมารุที่ตีเทนนิสเก่งกว่าเทสึกะ คนนี้อีก! " นิ้วเรียวชี้ไปที่อีกฝ่าย แล้วหยิบไม้แรกเก็ตของพี่ชายขึ้นมายื่นให้

" เอาล่ะ มาผึกกันดีกว่า ตั้งแต่เบสิกเลยนะ!! "

คนตัวเล็กกว่าดูจะมีความสุขกับการได้สอนอีกคนตั้งแต่ท่าจับไม้ ท่ายืน ท่าเสิร์ฟที่ถูกต้อง

++++++++++++++

" ไม่ใช่แบบนี้ .. Grip ต้องแบบนี้ แล้วนะ เทสึกะ ถนัดซ้าย ต้องแบบนี้  " มือเรียวจับมือของอีกฝ่ายที่กำลังจับไม้แรคเก็ตเอาไว้มั่น แล้วอ้อมตัวไปซ้อนด้านหลังคนตัวสูงกว่า แล้วออกแรงนำ เหมือนกับจับมือเด็กเขียนหนังสือ กลิ่นกายของอีกฝ่ายผสานกับกลิ่นน้ำหอมและบุหรี่ทำให้คนสอนรู้สึกแปลกๆ ดังนั้น เขาจึงผละออกมาเอง

" แล้วเสิร์ฟนะครับ เทสึกะน่ะ จะถนัดแบบนี้ โยนลูกขึ้น วาดมือขึ้นด้านบนแล้วตีลงมา ไม่ต้องออกแรงมากนะครับ "มาโอะสาธิตการเสิร์ฟลูกให้อีกฝ่ายดู โดยไม่ใช้ลูก พยายามดึงความสนใจตนเองจากแผ่นหลัง กับกลิ่นของชายหนุ่ม

" ลองทำดูนะครับ หนึ่ง .. สอง .. สาม  ฮึบ! " เสื้อกีฬาที่เลิกขึ้นจากการวาดมือขึ้นด้านบนแล้วเสิร์ฟลูกเผยเห็นเอวขาว  เด่นชัดในสายตาของไดสุเกะไม่น้อย  แต่ดวงตากลมใสที่มองมาในแบบของอาจารย์มองลูกศิษย์ พลางทำหน้าดุนิดๆก็ต้องทำให้ชายหนุ่มหัวเราะออกมาอย่างช่วยไม่ได้

" ฮะ ฮะ โอเค .. แบบนี้ใช่ไหม?" ว่าแล้วก็วาดมือขึ้นด้านบนแล้วทำท่าเสิร์ฟลูกได้อย่างสวยงาม ทั้งๆที่ไม่เคยเล่นเทนนิสมาก่อน จะว่าไปนี่คงเป็นพรสวรรค์ของเขาในด้านกีฬาที่สามารถเรียนรู้ได้อย่างรวดเร็ว และทำได้ดีมากในทุกๆอย่างที่สนใจด้วย

ท่าเสิร์ฟสวยๆของไดสุเกะทำให้อาจารย์วัย 16  ถึงกับยิ้มแก้มปริ แล้วชมไม่ขาดปากเลยทีเดียว...

 ++++++++++++++

ทั้งคู่ฝึกตีเทนนิสด้วยกันไปตลอดทั้งบ่าย โดยที่นั่งทานข้าวกับแฮมเบิร์กที่ทำด้วยกันที่ม้านั่งริมสนาม เสียงหัวเราะ พูดคุยกันอย่างถูกคอของสองหนุ่มต่างวัยนั้นมากขึ้นเรื่อยๆ .. มาโอะเป็นเด็กช่างพูด ต่างจากเวลาที่รวมกลุ่มกันซ้อมละครเวที ที่มักจะอยู่นอกกลุ่มกับโทโยดะและเพื่อนๆที่แสดงด้วยกันไม่กี่คนส่วนไดสุเกะ ..เวลาที่อยู่กับเด็กหนุ่มคนนี้ตามลำพังก็เลือกที่จะเป็นคนฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ และคอยสอนเรื่องต่างๆให้ ผิดกับตอนที่อยู่ในกลุ่มที่จะเป็นคนนำทีมสนุกสนานเสียมากกว่า ...

พระอาทิตย์ใกล้จะตกดินแล้ว สองหนุ่มที่ฝึกซ้อมท่าไม้ตายของเทสึกะกันอย่างเอาเป็นเอาตายถึงกับนั่งลงกับพื้นสนามเทนนิสอย่างหมดแรง

" เฮ้อ...เหนื่อยจัง " มือเรียวทำเป็นพัดโบกไปมาที่หน้าแดงๆของตัวเอง ดวงตากลมใสมองที่พื้นสนาม และขาที่มีแต่เหงื่อ

" ฮะ ฮะ แต่ก็สนุกดีนะ .. ไม่ได้ออกกำลังกายหนักๆแบบนี้มานานแล้ว " ไดสุเกะทิ้งตัวลงนอนกับพื้นสนามไปทั้งแบบนั้น ดวงตาคู่คมมองไปบนท้องฟ้า

" มาโอะ... "

" ครับ? "

" วันนี้ฟ้าสวยดีนะ ... ตรงขอบฟ้าที่เป็นสีส้ม แบบนี้ เดี๋ยวก็คงจะมืดแล้วสินะ "

เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองขึ้นไปข้างบนกว่าจะยิ้มกว้าง แล้ว ทิ้งตัวลงนอนข้างๆอีกฝ่าย หลังจากที่คุยกันมาตลอดบ่าย จึงได้รู้ว่าพวกเขาชอบท้องฟ้าเหมือนกัน

" อื้ม ..  นั่นสิ ... อยากถ่ายรูปจังเลยน้า "

" อืมม์  ก็ถ่ายสิ " ชายหนุ่มยังคงมองผืนสีฟ้าที่เริ่มกลายเป็นสีส้มช้าๆ  ก่อนจะหันไปมองคนที่ลุกขึ้นไปหยิบโทรศัพท์จากในกระเป๋าเป้แล้วกลับมานอนที่เดิม  มาโอะปรับโหมดถ่ายรูปของโทรศัพท์แล้วยื่นมันขึ้นไปด้านบน

-- แชะ --

เขายิ้มออกมาอย่างพอใจกับภาพที่ถ่ายได้ ก่อนจะหันอีกด้านของโทรศัพท์เข้าหาตัว .. ตรงบริเวณที่เขากับชายหนุ่มคนนี้นอนข้างๆกัน ...

" อะ..ไดจัง มองกล้อง! " ยังไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้เตรียมตัว เสียงชัตเตอร์ก็ดังขึ้นเสียก่อน ตามมาด้วยเสียงหัวเราะร่าของเด็กหนุ่ม  ที่รีบลุกขึ้นวิ่งหนีอย่างเร็ว

" ฮะ ฮะ ฮะ ..ไดจังทำหน้าตลกอะ "

" เฮ้ย หยุดเลย มาโอะ เอามา!" ไดสุเกะรีบลุกขึ้นวิ่งตามไปหมายจะเอาคืนให้ได้ แต่ก็ดูเหมือนขาที่สั้นกว่าจะวิ่งเร็วกกว่าเขาเสียแบบนั้น ในที่สุดก็ต้องทรุดตัวลงนั่งกับพื้นสนามอย่างหมดท่าจนได้ แต่ถึงจะเหนื่อยแบบนั้น แต่ริมฝีปากได้รูปกลับยิ้มให้กับคนที่อยู่อีกด้านของสนามที่โชว์โทรศัพท์ยั่วโมโหเขาอยู่แบบนั้น

.. ฝากไว้ก่อนเถอะ ไอ้ตัวแสบเอ๊ย ...

to be con ..in Ch4 >> Audition

talk : อ่านแล้ว เจ้าของบลอคอยากจะกินแฮมเบิร์กของมาโอะกับไดจัง ค่ะ   แล้วก็อยากให้อาจารย์ฮามาโอะสอนตีเทนนิสด้วยแหละ

edit @ 15 May 2011 16:44:15 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:12:35 by kuroikuruma