DaiMao ~Gii & Takumi forever~

ขอฉลองให้ฮิต 10,000 ของ DaiMao

  ด้วยการ..อัพฟิกตอนใหม่ที่ทุกคนรอคอย(??)

+++++++++++++++

Story   >>    It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Author   >>    PPK

Vol .7  >>   ถ่ายซ่อม - กลิ่นหอมของมาโอะ

คำแนะนำในการอ่าน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ 

ผู้ช่วยให้ข้อมูล  >>   kuruma

 +++++++++++++++

  +++++++++++++++

                ท่ามกลางผู้คนที่เดินขวักไขว่ไปมาเพื่อซื้อหาสิ่งของที่ต้องการรวมทั้งการเดินเที่ยวชมสินค้ามากมายในห้างสรรพสินค้าขนาดใหญ่เด็กหนุ่มคนหนึ่งในชุดกางเกงยีนส์เสื้อเชิ๊ตแขนสั้นง่ายๆ  กับแจ๊คเก็ตตัวเก่งกับเป้ใบโปรดกำลังเร่งฝีเท้าไปตามทางเดินไปยังโซนสินค้าที่ตนต้องการ

                " เอ..อยู่ไหนนะ  โซนน้ำหอม  อ๊ะ  เจอละ " 

                ดวงตากลมสดใสเปล่งประกายเมื่อได้เห็นพื้นที่สินค้าที่ตนหามานาน  และเพียงก้าวเข้าสู่บริเวณ  บรรยากาศและกลิ่นรอบข้างก็เปลี่ยนไป  แม้จะเป็นการรวมตัวของมุมน้ำหอมชื่อดังหลากยี่ห้อ  แต่ด้วยการจัดพื้นที่ที่ไม่คับแคบและการระบายอากาศที่ดีจึงทำให้บริเวณนั้นไม่ฉุนไปด้วยกลิ่นของน้ำหอมหลายชนิดจนอาจกลายเป็นกลิ่นเหม็นไป

                " อืม  D&G  อยู่ไหนน๊า "

                แล้วก็เป็นอีกครั้งของวันที่หนุ่มน้อยฮามาโอะฉีกยิ้มกว้างให้ตัวเองด้วยความดีใจเมื่อได้เจอกับบู๊ตน้ำหอมที่ตนต้องการในมุมหนึ่ง  และไม่รอช้าที่จะเข้าไปทันที

                " ยินดีต้อนรับค่ะ  ไม่ทราบว่าต้องการน้ำหอมแบบไหนคะ " 

                พนักงานสาวกล่าวต้อนรับพร้อมกับเชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มนั่งด้วยรอยยิ้ม  พร้อมกับสอบถามความต้องการของลูกค้า

                " ผมอยากได้น้ำหอม D&G Light Blue ครับ " 

                 มาโอะมองไปที่เคาท์เตอร์กระจกเพื่อมองหาน้ำหอมที่ตนต้องการ  แม้ว่าจะลองหาข้อมูลจาก  Internet  มาบ้างแล้ว  แต่พอมาเจอน้ำหอมมากมายแบบนี้ก็พาลลืมไปเหมือนกันว่า  น้ำหอมที่ตนต้องการนั้นรูปร่างเป็นอย่างไร

                " ใส่เองหรือเปล่าคะ หรือว่าเป็นของฝาก " 

               พนักงานสาวรับทราบข้อมูล  หากแต่เพื่อความแน่ใจจึงต้องสอบถามอีกเล็กน้อย   ขณะเดียวกันก็เริ่มเปิดตู้สินค้าเพื่อนำสิ่งที่เด็กหนุ่มต้องการออกมาให้

                " ใช้เองครับ "  มาโอะบอกยิ้มๆ  เขาลองสูดกลิ่นหอมจากกระดาษทดลองที่พนักงานส่งให้  แต่ก็ทำหนน้านิ่วทุกครั้ง  เพราะกี่กลิ่นก็ไม่เหมือนกับกลิ่นที่เขาได้กลิ่นจากคนนั้นเลยสักที .

                " มีอะไรหรือเปล่าคะ " 

                " อ่า เปล่าครับ  พอดีว่าผมไม่แน่ใจเรื่องกลิ่นนะ  มันคุ้นๆว่าใช่  แต่ก็ไม่เหมือนทีเดียว " 

                มาโอะยิ้มกร่อยๆ  รู้สึกเกรงใจพนักงานเหมือนกัน  แต่ว่าเขาอยากได้กลิ่นที่หอมแต่ก็ทำให้เย็นใจเหมือนกับตอนนั้นนี่นา

                " เอ  ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าได้กลิ่นจากตัวทดสอบ  หรือได้กลิ่นจากตัวคนที่ใส่คะ "  พนักงานสาวถามเพราะเริ่มเอะใจ

                " เออ  จากคนที่ใส่ครับ " มาโอะทำท่าคิด  และนั่นก็ทำให้เธอยิ้มออกมาได้

                " อ๋อ  นั่นคงเพราะว่ากลิ่นน้ำหอมคงผสมกับกลิ่นตัวของคนที่ใส่น่ะค่ะ ไม่ทราบว่าตอนได้กลิ่นรู้สึกแบบไหนคะ "

                " หอมเย็นๆ รู้สึกสดชื่น  แต่ก็ทำให้ใจสงบมาก ๆ เลยล่ะครับ "             

                มาโอะพยายามอธิบายความรู้สึกที่ได้กลิ่นในตอนนั้น  ใช่ ในเวลาที่รู้สึกตื่นเต้นกับการเข้าฉากเลิฟซีนจนหัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ  ทั้งที่ตอนนั้นกำลังรู้สึกขนาดนั้นแท้ๆ  แต่พอได้กลิ่นหอมจางๆจากคนๆนั้นเขากลับรู้สึกนิ่งสงบลงอย่างไม่น่าเชื่อ

                " ถ้าอย่างนั้นลองกลิ่นนี้ไหมคะ "  เธอยื่นกระดาษลองกลิ่นหอมให้อีกครั้ง

                " กลิ่นนี้ลองดมเมื่อกี้นี่ครับ " 

                 มาโอะทำหน้าคุ้นกลิ่น  ซึ่งทำให้พนักงานสาวยิ้มกับความน่ารักนั้น  เด็กผู้ชายที่ทำท่าตั้งใจเลือกน้ำหอมนี่ดูดีจริงๆ

                " ค่ะ กลิ่นแอปเปิ้ลให้ความหอมสดชื่น  กลิ่นบางๆของมันทำให้นึกถึงบรรยากาศยามเช้าในทุ่งหญ้า  ดิฉันคิดว่าคนที่คุณได้กลิ่นน่าจะใช้ตัวนี้  แต่ความรู้สึกที่เพิ่มขึ้นมา น่าจะเพราะกลิ่นไปผสมกับกลิ่นเฉพาะตัวของคนที่ใส่ค่ะ รวมทั้งบรรยากาศรอบตัวในตอนนั้นก็น่าจะทำให้เกิดความรู้สึกนั้นได้ " 

                เสียงอธิบายเจื้อยแจ้วของพนักงานสาวเข้าหูบ้างไม่เข้าหูบ้าง  เพราะมาโอะยังคงตั้งหน้าตั้งตาสูดกลิ่นจากกระดาษทดลองเพื่อให้แน่ใจว่าใช่  และเมื่อลองดมแล้วใช้ความรู้สึกที่ยังจำได้เขาก็ยิ้มออก   แม้จะไม่เหมือนหากแต่กลิ่นพื้นที่ให้ความรู้สึกสดชื่นนั้น  ไม่แตกต่างเลย

                " กลิ่นหอมจางๆมากเลยนะครับ " มาโอะว่า

                " ค่ะ  เพราะเป็นกลิ่นหอมจางๆ  ไม่ฉุน  ทำให้เหมาะกับผู้ใช้ที่เป็นผู้ชายค่ะ  ไม่ทราบว่าจะรับเลยหรือเปล่าคะ " 

                " ครับ ผมเอาขวดนี้ "

                " ถ้าอย่างนั้นรอสักครู่ค่ะ "

                ไม่นานมาโอะก็เดินออกจากบู๊ตน้ำหอมของ  D&G  พร้อมกับถุงกระดาษบรรจุน้ำหอมที่ต้องการ  โดยมีพนักงานสาวโค้งขอบคุณให้ตามธรรมเนียม

+++++++++++++++  

                 เมื่อเด็กหนุ่มลูกค้าหน้าใหม่ลับหลังไป  พนักงานสาวอีกคนที่คอยดูมาตั้งแต่เมื่อครู่ก็ถลามาหาเพื่อนทันที 

                " นี่เธอ  เป็นไงบ้าง "  เสียงกระซิบกระซาบอย่างตื่นเต้น

                " ใช่ฮามาโอะคุง หรือเปล่า  ที่เล่นมิวสิคัลน่ะ "  อีกคนถามต่อ  ก็นะ พวกเธอน่ะไปดูตั้งหลายรอบ  ก็เพราะหลงเสน่ห์รอยยิ้มของคิคุมารุนี่ล่ะ

                " ฮื่อ  ฉันต้องควบคุมตัวเองแทบตายเลยนะเธอ  น่ารักชะมัดเลย ยิ้มทีนะ  โลกสว่างจ้าเลย  โอ้ย  ฉันจะหัวใจวาย "  พนักงานสาวผู้โชคดียิ้มกว้าง  ดวงตาเหม่อลอย

                " นี่ๆ  ตกลงเขาซื้อขวดไหนไปเหรอ "

                " D&G Light Blue ตัวที่เป็นกลิ่นแอปเปิ้ลน่ะ  เห็นบอกว่าไปได้กลิ่นจากคนที่ใส่ก็เลยถามมา "

                " หา  ได้กลิ่นจากคนที่ใส่เหรอ   แต่ D&G Light Blue  กลิ่นบางมากนะ  ถ้าไม่เข้าประชิดก็คงไม่ได้กลิ่นนี่นา  แล้วฮามาโอะคุงไปได้กลิ่นจากคนที่ใส่  ก็แสดงว่า ... "  หนึ่งในสามสาวทำตาโต แล้วจากนั้น

                " อ๊ายยยย  ไม่จริง  ฮามาโอะคุงไปได้กลิ่นแบบประชิดจากใครเนี่ย   อ๊าย  ใครกันๆ "  แล้วสามสาวก็สติกระเจิงเมื่อพยายามคิดว่า  ใครกันหนอที่ใส่น้ำหอมกลิ้นนี้  และใครกันหนอที่โชคดีได้ใกล้ชิดกับฮามาโอะคุงจนกลิ่นน้ำหอมที่ใส่ไปเตะจมูกเด็กหนุ่มจนถูกใจแบบนี้เข้า  

                กลิ่นหอมจางๆแบบนี้   ใช่ว่าจะได้กลิ่นกันง่ายๆนะ  มันต้องชนิดเอาหน้าเข้าไปจ่อด้วยซ้ำ  อ๊ายย   พี่สาวอิจฉา ....

+++++++++++++++

                เย็นนั้นที่บ้านฮามาโอะ

                " เท็ตจัง  ไปเรียกน้องมาทานข้าวหน่อยสิจ๊ะ ทำไมขึ้นไปอาบน้ำนานจัง " 

                ผู้เป็นแม่บอกพี่ชายที่กำลังไล่กดรีโมททีวีดูรายการบันเทิงเพื่อคลายความเครียดจากการคร่ำเคร่งอ่านหนังสือสอบ 

                " ครับแม่ "  ร่างสูงรับคำก่อนจะลุกไป  เมื่อไปถึงก็เคาะประตูตามปกติ  แต่สิ่งที่ไม่ปกติก็คือ  น้องชายไม่ส่งเสียงตอบรับเหมือนทุกครั้ง  ทำให้เขาตัดสินใจเปิดห้องเข้าไปเอง 

                " เคียวสุเกะ  ทำไมอาบน้ำนานล่ะ  พึ่งหายไข้เดี๋ยวได้ไม่สบายอีกรอบหรอกนะ "

                เท็ตสึยะบ่นพลางเดินเข้าไปในห้อง  แต่แล้วก็ต้องยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าบนเตียงนุ่มๆของน้องชายนั้นมิได้ว่างเปล่าอย่างที่ควรเป็น  แต่กลับมีเจ้าตัวแสบของเขานอนคว่ำหน้าซบหมอนใบนิ่มสุดโปรดหลับตาพริ้มอยู่โดยมีเจ้าเหมียวคู่บุญนอนหมอบอยู่ใกล้ๆ

                " ไง โรคุ  ทำไมวันนี้อ้อนขนาดนี้ล่ะ  ถึงขนาดมานอนเฝ้าเลยหรือไง " 

                ชายหนุ่มทักทายเจ้าเหมียวแสนรักของน้องชายที่ปกติก็ติดน้องเขาอยู่แล้ว  แต่วันนี้ดูเหมือนเจ้าเหมียวตัวดีจะอยากใกล้ชิดเด็กหนุ่มเป็นพิเศษ

                เหมียว...

                เสียงตอบรับของแมวตัวโตพร้อมกับขยับตัวเข้าใกล้เด็กหนุมที่หลับสนิทอยู่อีกครั้ง   ทำให้เท็ตสึยะอดยิ้มไม่ได้  เออหนอ  น้องชายเขาไปตะลอนเที่ยวเสียทั้งวันกลับมาถึงก็บอกจะอาบน้ำก่อนค่อยลงมาทานข้าว  ทีไหนได้  มานอนอุตุเสียอย่างนั้นเที่ยวจนหมดแรงเลยหรือไง

                " เคียวสุเกะ   เคียวสุเกะ  ตื่นเถอะ  ไปกินข้าวก่อน  เดี่ยวค่อยมานอนต่อ " 

                " อือ  อีกนิดไม่ได้เหรอ   "  เสียงงัวเงียครางแผ่ว  ร่างที่นอนคว่ำอยู่เริ่มพลิกตัวหนีมือที่เขย่าตัวเองไปมา

                " ไม่ได้  แม่รออยู่นะ  ไปกินข้าว  แล้วมาอาบน้ำค่อยนอน  เอ้าลุก " 

                พี่ชายผู้เคร่งครัดไม่ยอมให้น้องชายเกเรต่อ  มือใหญ่ดึงมือน้องชายให้ลุกขึ้นจนได้  ร่างเล็กกว่าของมาโอะถูกดึงขึ้นนั่งแม้ตาจะยังไม่ลืมดี  ทำให้เท็ตสึยะที่ต้องก้มตัวลงไปดึงน้องทำจมูกฟุดฟิดเมื่อได้กลิ่นแปลกๆ  และนั่นก็ทำให้เขาก้มหน้าลงไปซุกที่ไหล่ของน้องชายทันที 

                " หือ  มีอะไรอ่ะ  "  มาโอะที่รู้สึกตัวตื่นถามงัวเงียเมื่อรับรู้ถึงลมหายใจของพี่ชายที่ไหล่และซอกคอ

                " กลิ่นอะไร   ใส่น้ำหอมใหม่หรือไง "  พี่ชายทำหน้านิ่ว  แม้ปกติกลิ่นน้ำหอมของน้องชายจะเป็นกลิ่นอ่อนๆตามแบบผู้ชาย  แต่กลิ่นนี้เขาพึ่งได้กลิ่นและเมื่อครู่แม้จะอยู่ใกล้ก็ยังไม่รู้สึก  จนกระทั่งเข้ามาชิดกันขนาดนี้จึงจะรู้สึก  แสดงว่า เจ้าตัวดีคงจะไปซื้อน้ำหอมใหม่มาแน่ๆ

                " พี่ได้กลิ่นเหรอ  อื้อ ไปซื้อมาวันนี้  แล้วก็ลองใส่ล่ะ  หอมหรือเปล่า ชอบไหม "  เจ้าของน้ำหอมทำหน้าตื่นเต้น

                " ก็หอมนะ  หอมสดชื่น  ได้กลิ่นแล้วเหมือนยืนอยู่กลางทุ่งหญ้าเลย  ว่าแต่กลิ่นบางมากนะ  ถ้าไม่เข้าใกล้แบบเอาหน้ามาจ่อก็คงไม่ได้กลิ่นเท่าไหร่นักหรอก "  พี่ชายว่าพลางถอยมานั่งข้างๆ 

                " เหรอ  เหมือนที่พี่พนักงานบอกเลย ว่าแต่พี่รู้สึกสดชื่นอย่างเดียวเหรอ " 

                " ก็ฮื่อ  ทำไม "  พี่ชายถามย้อนเพราะดูเหมือนว่าน้องชายยังคาใจอะไรอยู่

                " งั้นที่บอกว่ากลิ่นน้ำหอมจะผสมกับกลิ่นของคนที่ใส่ก็คงจะจริงสิเนอะ "

                มาโอะเอียงคอไปมา   ยิ่งทำให้เท็ตสึยะยิ่งไม่เข้าใจ

                " ก็ตอนที่ได้กลิ่นจากไดจังนะ  นอกจากจะสดชื่นแล้วยังรู้สึกสงบมากเลยล่ะ  คงเพราะกลิ่นตัวของไดจังไปผสมกับกลิ่นน้ำหอมแน่ๆเลย ก็ไดจังน่ะมีกลิ่นไอของผู้ใหญ่นี่นา  ฮ้า หิวละ  ไปกินข้าวกันเถอะพี่  โรคุไปเถอะ " 

                เหมียววว

                ทั้งน้องชายและทั้งแมว  ก็ลงไปแล้ว  แต่  คนมาปลุกยังนั่งค้างอยู่

                ..  กลิ่นของไดจัง  ผสมกับกลิ่นน้ำหอม   พอได้กลิ่นแล้วรู้สึกหอมสดชื่นและ  สงบ ...

                น้ำหอมกลิ่นนี้เหรอ  มันจางมากนะ  แทบจะต้องเอาหน้าไปซุกกับเจ้าตัวอยู่แล้วถึงได้กลิ่นชัด  แล้วน้องของเขาไปได้กลิ่นจาก  ' ไดจัง '  แล้วชอบขนาดไปหาซื้อนี่  มันไปดมกันอีท่าไหนล่ะ

                .. เคียวสุเกะ น้องพี่ ......

+++++++++++++++

                และวันถ่ายซ่อมฉากเลิฟซีนก็มาถึง

                " อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน "

                หนุ่มน้อยฮามาโอะวิ่งถลาลงจากรถไปทักทายทีมงานอย่างร่าเริง  เด็กหนุ่มรีบไปแต่งตัวเพื่อเข้าฉาก  และแน่นอนไม่ลืมที่จะลองเช็คกลิ่นน้ำหอมที่ตัวเองบรรจงแตะมาสุดชีวิต  เพียงเพื่อจะมาอวดใครคนหนึ่ง

                " ว่าไงจ๊ะ มาโอะคุง  ไปซื้อน้ำหอมมาหรือยัง "  ทีมงานสาวทักทาย 

                " ซื้อมาแล้วครับ  วันนี้ใส่มาด้วยนะ "

                มาโอะบอกยิ้มๆ  พลางทำท่าเหมือนจะให้พิสูจน์กลิ่น  แต่อีกฝ่ายก็หัวเราะพร้อมกับบอกว่า

                " จ้าๆ  เชื่อแล้ว  แต่ว่านะ  ไปให้ต้นแบบเขาพิสูจน์ดีกว่าไหมว่า  หอมเหมือนของตัวเองหรือเปล่า  นั่นไง มาโน่นแล้ว "  ชี้ไปที่ร่างสูงที่เดินเข้ามา  ทำให้ไดสุเกะที่พึ่งแต่งตัวเสร็จทำหน้าเหรอหราไม่รู้เรื่อง 

                " ไดจัง "

                เด็กแสบแอดวานซ์ของไดสุเกะ  กระโดดดึ๋งๆเข้าไปหาอย่างอารมณ์ดี  จนชายหนุ่มนึกสงสัยว่า  จะมีวันไหนบ้างที่มาโอะจะไม่กระโดดไปมาเป็นกระต่ายแบบนี้  นอกเหนือจากวันที่ไม่สบาย

                " ว่าไง "

                " ผมไปซื้อน้ำหอมมาแล้วนะ  วันนี้ก็ใส่มาด้วย "  เสียงอวดเจื้อยแจ้วอารมณ์ดี  แต่คนฟังกลับรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนเชือด

                " เอ่อ  อืม  ถูกใจหรือเปล่าล่ะ " 

                " ฮื่อ  ชอบมากเลยล่ะ นี่ลองดมดูสิ  ว่าเหมือนไดจังหรือเปล่า " เข้าไปนั่งประชิดทันทีทำเอาร่างสูงขยับหนีแทบไม่ทัน  หวิดตกเก้าอี้  พอเหลือบตาดูก็พบว่าบรรดาทีมงานที่มองมากำลังเอามือปิดปากกลั้นหัวเราะเต็มที่ ... เอาเข้าไป

                " มันก็เหมือนกันแหละน่า ไปได้แล้วผู้กำกับรอ " 

               ไดสุเกะขยี้ผมนิ่มเพื่อเบี่ยงประเด็นความสนใจ  ซึ่งก็ได้ผล  เด็กหนุ่มโวยลั่นพร้อมกับพยายามจัดผมใหม่

                " ไดจัง  อีกแล้วนะ " เจ้าตัวโวยวายพร้อมกับเดินตามร่างสูงที่นำหน้าไปก่อนแล้ว  ใบหน้าเรียวขมวดมุ่ยอย่างขัดใจในขณะที่คนที่เดินนำทำหน้าปลงชีวิต 

+++++++++++++++ 

                และไม่นาน  การถ่ายซ่อมฉากเลิฟซีนก็เริ่มขึ้น  บทบาทเดิม  นักแสดงคนเดิม  หากแต่มีบางอย่างเปลี่ยนไป

                ปลายจมูกโด่งที่ซุกลงกับซอกคอตามบทบาทชะงักเมื่อได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ  จากคนที่อยู่ในอ้อมกอดทำให้สติชักจะเลือน  ความที่สมาธิไม่นิ่งทำให้เขาลืมตัวสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด  ทำให้เผลอตัวที่จะซุกไซร้ดมกลิ่นหอมที่ราวกับยาเสพติดกลิ่นหอมที่แสนสดชื่นจนมิอาจจะถอนตัวออกมาจนกระทั่งรับรู้ถึงเสียงลมหายใจและอาการเกร็งขืนของร่างในอ้อมกอดทำให้เขารู้สึกตัว  หากแต่นั่นก็ทำให้การแสดงสมบทบาทและถูกใจผู้กำกับที่ตั้งใจมองผ่านมอนิเตอร์อยู่

                " คัท!! โอเค  เยี่ยมมาก "

                เสียงห้าวบอกอารมณ์ว่ากำลังดีเป็นพิเศษเพราะไม่ต้องถ่ายซ่อมมากอย่างที่คิด ทำให้สองร่างที่ก่ายกอดกันกันอยู่บนเตียงผละออกจากกันกันเกือบจะทันทีเหมือนทุกครั้ง  หากถ้าสังเกตให้ดี  จะพบว่าชายหนุ่มที่รับบทกี ดูเหมือนจะโล่งใจมากกว่าเด็กหนุ่มที่รับบททาคุมิเสียอีก

                " ฮ๊า  เสร็จแล้ว ดีจัง เนอะ  ไดจัง "  มาโอะหันมายิ้มให้ไดสุเกะที่พึ่งจะเรียกสติตัวเองกลับมาได้

                " หา  อื้อ  ไปใส่เสื้อไป เดี๋ยวไม่สบาย " 

                  ไดสุเกะบอกก่อนที่ร่างสูงจะลุกไปรับเสื้อจากทีมงานมาใส่  โดยที่มาโอะเองก็หันไปรับเสื้อจากอีกด้านเช่นกัน  และเมื่อเด็กหนุ่มขยับตัวนั่นเอง  สายตาของทีมงานทั้งห้องที่มองมาที่ร่างขาวนั้นก็เขม้นมองไปที่ต้นแขนขาวนั้นอย่างพร้อมเพรียง  ทำเอาเด็กหนุ่มที่กำลังจะสวมเสื้อชะงัก

                " มีอะไรครับ "  ตากลมโตมองไปยังบรรดาผู้ใหญ่ทั้งหลายที่มองมาที่ตน

                " ไม่มีอะไรหรอก  รีบใส่เสื้อเถอะ "  ไดสุเกะที่ไวกว่าทุกคนว่าพลางดึงเสื้อของเด็กหนุ่มให้เข้าที่  พร้อมกับช่วยติดกระดุมให้อย่างรวดเร็วชนิดน่าจะเร็วกว่าตอนถอดในฉากเจ้าปัญหาด้วยซ้ำ

                " เอ๋  อะไร  ไดจัง รีบไปไหน "  มาโอะทำหน้าไม่เข้าใจเมื่อโดนดึงให้ลุกขึ้นจากเตียงพร้อมกับถูกรุนหลังให้ออกจากห้องไปยังห้องแต่งตัวด้านข้าง

                " ช่างเถอะน่ะ  ไปเปลี่ยนชุด  เดี๋ยวจะย้ายที่ "  ไดสุเกะบอกเสียงเข้ม  รุนหลังเล็กนั่นออกไปจนได้

 +++++++++++++++

                ร่างสูงถอนหายใจเฮือกอย่างโล่งอก  ในขณะที่ทุกคนที่อยู่ในห้องก็ปล่อยเสียงหัวเราะออกมาหลังจากที่ต้องกลั้นมานาน

                " ฮ่าๆๆ "

                " เฮ้อ  "  ได้แต่ถอนหายใจกันทีเดียวสำหรับวาตานาเบะ  ไดสุเกะ  แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือกเมื่อมือใหญ่ของผู้กำกับตบผลัวะลงมาที่ไหล่กว้างพร้อมกับคำถามปวดตับ

                " ท่าทางน้ำหอมกลิ่นใหม่ของมาโอะจะหอมมากเลยนะ  ไดสุเกะ  ว่าแต่ว่า  รอยที่แขนนี่  อีกกี่วันจะหาย  ยิ่งขาวๆแบบนั้น  เห็นชัดนะ ไม่ค่อยระวังตัวเสียด้วย   ฮ่าๆๆๆ  "

                แล้วก็จากไป  จะจุดประเด็นทำไมเนี่ย  เฮ้อ  ทำไมมองรอบตัวแล้วมันเห็นอะไรเป็นตารางๆ  อยู่วะเนี่ย

                แต่ว่านะ  กลิ่นหอมเมื่อครู่น่ะ  มันหอมและดึงดูดให้เข้าหาจนไม่อาจถอนตัวจริงๆนะ  หอมสดชื่นจนไม่อยากจะถอยห่างเลย   ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มเมื่อคิดถึงร่างเล็กที่หอมจรุงด้วยกลิ่นพิเศษ

                ...  หวังว่าจะไม่ใส่กลิ่นนี้แล้วไปอยู่ใกล้ใครแบบนี้นะ  มาโอะ  สำหรับกลิ่นนี้  ใช้เป็นเฉพาะเวลาที่พิเศษได้หรือเปล่า   .....

TBC .. Vol.8

กลิ่นน้ำหอม~~ .. กลิ่นนี้เป็นกลิ่นที่ทั้งไดจังและมาโอะใช้จริงๆค่ะ ไปพิสูจนกลิ่นมาแล้ว เจ้าของบลอคขอให้ข้อมูลเพิ่มเติมของน้ำหอมชุดนี้นะคะ..จากประสบการณ์(ดม)มานะคะ

D&G Light Blue เป็นน้ำหอมกลิ่นสดชื่นสำหรับหน้าร้อน หรือกลางวันที่แสนสบายๆ มีสองแบบด้วยกันคือ

Light Blue pour homme เป็นน้ำหอมสำหรับผู้ชาย กลิ่นหอม เย็น ของทุ่งหญ้ายามเช้า ได้กลิ่นแล้วทำให้รู้สึกสงบค่ะ

Light Blue for woman  เป็นน้ำหอมสำหรับผู้หญิง กลิ่น หอมหวาน เปรี้ยวนิดๆ แบบกลิ่นแอปเปิ้ล และองุ่น

แต่โดยพื้นของกลิ่นทั้งสองเป็นกลิ่นทุ่งหญ้ายามเช้าเลยล่ะค่ะ ... หอม อ่อนๆจางๆ น่าสูดดมเป็นที่สุดค่ะ ^^

ปล. ไม่ได้ค่าโฆษณานะ แต่ของเค้าดีจริงๆค่ะ .. เพิ่มยอดให้เขาสุดฤทธิ์ค่ะ! 

edit @ 24 Apr 2011 22:32:27 by kuroikuruma

edit @ 24 Apr 2011 22:34:08 by kuroikuruma

edit @ 15 May 2011 16:42:44 by kuroikuruma

edit @ 7 Sep 2011 22:11:32 by kuroikuruma