DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story   >>    It's making  ไม่จริงหรอกมั้ง ??

Author   >>    PPK

Vol .9  >>   ของนายคนเดียว    ( จบซีรีย์ ของ  ทาคุมิ 2 )

คำแนะนำในการอ่าน  >>  อย่าคิดมาก   มันคือ  Fiction  ฮ่าๆๆ 

 ++++++++++++++++

 ++++++++++++++++

" แม่ครับ  พรุ่งนี้ผมพาโรคุไปกองถ่ายด้วยนะ " 

ผู้เป็นแม่ทำหน้าแปลกใจเมื่อจู่ ๆ ลูกชายคนเล็กของเธอก็เอ่ยปากขอพาสัตว์เลี้ยงแสนรักของตนไปทำงานด้วย    ทำให้เด็กหนุ่มที่กำลังช่วยแม่หั่นผักอธิบายเพิ่มด้วยน้ำเสียงสดใส

" พรุ่งนี้ถ่ายทำวันสุดท้ายแล้วครับ  ผมก็เลยกะว่าจะพาโรคุไปลาสักหน่อย  คราวก่อนที่พาไปด้วย  ทุกคนก็ดูแลโรคุอย่างดีเลยนะ บอกว่าถ้ามีโอกาสให้พาไปอีก  ก็เลยกะว่าจะพาไปด้วย  แล้วก็เย็นๆจะมีเลี้ยงกันนิดหน่อย  แม่ไม่ต้องรอผมทานข้าวนะครับ " 

เสียงใสบอกยืดยาวพร้อมกับส่งผักที่หั่นเสร็จแล้วให้มารดา  ร่างเพรียวนั้นเข้าไปกอดมารดาจากด้านหลังอย่างออดอ้อน  ใบหน้าเรียวซุกลงกับไหล่บางของมารดาพร้อมกับโยกตัวไปมา

" อ้าวๆ มาอ้อนอะไรจ๊ะเนี่ย  หือ " 

ผู้เป็นแม่หัวเราะเสียงใส  มือที่ว่างยกขึ้นลูบผมนิ่มของลูกชายอย่างแสนรัก  คงใจหายสินะ  เคียวสุเกะ  ..

" ถึงจะทำงานด้วยกันวันสุดท้าย  แต่ว่าต่อไปก็ยังเจอกันข้างนอกได้ไม่ใช่หรือไงลูก "

เสียงนุ่มบอกลูกชายอย่างนั้น  ลูกชายตัวน้อยที่ตอนนี้ตัวโตขึ้นมาก  หากแต่นิสัยที่อ่อนโยนก็ทำให้เด็กหนุ่มมักจะอ่อนไหวกับการจากลา   แต่ด้วยความดื้อรั้นส่วนตัวจึงไม่ค่อยชอบที่จะแสดงออกให้ใครเห็น  แต่ก็มักจะแสดงออกด้วยอาการบางอย่างทุกครั้งและคนที่จะรับรู้ความรู้สึกเหล่านี้ได้ก็มีเพียงเธอและพี่ชายของเด็กหนุ่มเท่านั้น

" แต่ว่าเจอกันข้างนอกก็ไม่เหมือนเจอกันที่เดิมนี่ครับแม่ " เด็กหนุ่มท้วงเสียงเบา  สองแขนโอบรั้งผู้เป็นแม่แน่นขึ้น 

" กลับมาแล้วครับ อ้าว  เคียวสุเกะ  อ้อนอะไรแม่อีกล่ะ "  เสียงทักจากด้านหลังทำให้สองแขนที่โอบรั้งมารดาไว้คลายออก  พร้อมกับหันไปโวยเล็กๆ

" ไม่ต้องมาว่าเลย  ทำไมวันนี้กลับค่ำล่ะ " ว่าไปแบบนั้นแต่ก็เดินเข้าไปรับของจากมือพี่ชายอยู่ดี  และนั่นก็เป็นจังหวะให้แขนของอีกฝ่ายตวัดรั้งร่างที่เล็กกว่าเข้าสู่อ้อมกอดทันที

" ไม่มีงานเลี้ยงไหนที่ไม่มีวันเลิกราหรอก  เคียวสุเกะ ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้น  และก็จะจบลง  แต่ก็จะมีงานใหม่เริ่มขึ้นอีก "  เสียงทุ้มนุ่มหูบอก  สองแขนแกร่งโอบรัดน้องชายไว้แน่น   เพราะเคียวสุเกะเอาแต่หันหลังให้กับประตูห้องครัวจึงไม่รู้ว่าเขามาถึงนานแล้ว  และได้ยินทุกอย่าง

ร่างเล็กๆที่ดิ้นรนในอ้อมกอดของพี่ชายหยุดชะงัก  สองแขนที่พยายามดันให้คนขี้แกล้งปล่อยเปลี่ยนเป็นอ้อมแขนหลวมๆที่กอดตอบพี่ชายเช่นกัน  ความรู้สึกใจหาย  และความเหงาที่พุ่งเข้ามาครอบงำจิตใจ มันมากมายจนเขาไม่อยากที่จะอยู่เพียงลำพัง  อยากมีใครสักคนมากอดประคองไว้  ให้เขาได้ยืนอยู่ต่อไป

" ทำงานตั้งหลายครั้งยังไม่ชินหรือไง "  พี่ชายยังคงถามไถ่  อดนึกขำกับอาการอ้อนของน้องชายไม่ได้

" ............. "  ไร้ซึ่งเสียงตอบ  มีเพียงการส่ายหน้าไปมาเป็นคำตอบทำให้พี่ชายหันไปยิ้มกับผู้เป็นแม่ที่ยืนมองมาไม่ได้  เคียวสุเกะ  เด็กน้อยของบ้านก็ยังคงเป็นเด็กน้อยอยู่เหมือนเดิม

ก็เข้าใจหรอกว่า  ไม่ว่าอะไรก็ตามเมื่อเริ่มต้นก็ต้องจบลง   และยิ่งทำงานในวงการบันเทิง  งานทุกอย่างย่อมเริ่มขึ้นและจบลงเร็วกว่างานอื่นๆ  แต่ว่าสิ่งที่ได้รับในคราวนี้ทำให้อยากจะยืดเวลาออกไปอีกนิด  ทั้งความอบอุ่นของทีมงาน  และความสนุกยามได้ทำงานกับทุกคน  รวมทั้งการได้เรียนรู้สิ่งต่างๆกับคน ๆ นั้น

  ++++++++++++++++

" ไง ไดสุเกะ  มาเร็วเชียวนะวันนี้ "

" ครับ  ก็วันสุดท้ายแล้วเลยอยากทำอะไรให้พิเศษหน่อย  ว่าแต่ว่าเย็นนี้เอาจริงเหรอครับเนี่ย "  ไดสุเกะที่มาถึงกองถ่ายเมื่อทักทายทุกคนเสร็จแล้วก็เดินไปหาผู้กำกับผู้กำลังหมกมุ่นและมุ่งมั่นกับของในมืออยู่

" แน่นอน  ไหนๆก็ไปปิดกองที่ชายทะเลทั้งที  มันก็ต้องบาร์บีคิวกันหน่อย  เมื่อกี้เห็นถุงดอกไม้ไฟด้วยล่ะ  มาโอะต้องถูกใจแน่เลย  ฮ่าๆๆ "  ผู้กำกับหัวเราะถูกใจในขณะที่ชายหนุ่มได้แต่ทำหน้าหน่ายๆ   ลูกรักจริงๆนะเจ้าเด็กแสบนั่น   ท่าทางจะถูกใจเพราะเจ้าตัวดีทำเขาหัวปั่นได้แหงๆเลย

" ผมว่าผมไปเตรียมตัวก่อนดีกว่า  ว่าแต่ยังไม่มาหรือครับ " ถามหาคนที่ควรจะได้เห็นหน้า

" โทรมาบอกว่าพี่ชายจะมาส่งน่ะ  เป็นพี่น้องที่สนิทกันดีจริงๆ "

ไดสุเกะพยักหน้ารับทราบก่อนจะขอตัวไปจัดการตนเอง  ไม่นานหนุ่มน้อยขวัญใจกองถ่ายก็มาถึง  พร้อมกับสิ่งมีชีวิตขนนิ่มที่เคยมาโชว์ตัวเรียกคะแนนไว้สูงลิ่วคราวก่อน  ทำให้กองถ่ายมีชีวิตชีวาขึ้นอีกโข

" ต๊าย  โรคุ คิดถึงจังเลย  "  เสียงทีมงานสาวทักพร้อมกับเขามารับเจ้าเหมียวที่ถูกปล่อยออกจากกระเป๋าเดินทางน้องแมว

" พอดีเห็นว่าวันสุดท้าย  เลยพามาลาครับ "  มาโอะบอกยิ้มๆ   แต่ก็อดหมั่นไส้เจ้าแมวตัวดีของตัวเองไม่ได้  หนอยกระดิกหางริกๆเชียวนะเห็นสาวๆนี่ไม่ได้เลย  จำไว้เลยนะ  โรคุ

" แหม  รู้ใจจัง  จริงๆแล้ววันนี้ตั้งใจว่าจะฝากของเล่นไปให้โรคุด้วยล่ะ  อ๊ะ  แต่งตัวเลยนะจ๊ะ  ส่วนโรคุ  พวกเราจะดูแลเอง "  เธอว่าอย่างนั้น  จากนั้นเจ้าเหมียวตัวดีก็หายไปจากวิถีสายตาของผู้เป็นเจ้าของและคงไม่ได้กลับมาง่ายๆ

" ว่าแต่ว่าวันนี้ลมคงแรงน่าดูเลยนะเนี่ย   เอ้าเสร็จแล้วจ้า หล่อแล้ว ไปได้ "  น้ำเสียงล้อเลียนเด็กหนุ่มที่ยิ้มแป้นรับคำชมก่อนจะขอตัวออกไปเพื่อเตรียมทำงาน  ท่าทางร่าเริงนั้นทำให้ทุกคนที่ได้เห็นอดยิ้มไม่ได้    จากวันนี้ไปก็ไม่เห็นรอยยิ้มแบบนี้แล้วสินะ  คงคิดถึงน่าดู

" วันนี้จะถ่ายฉากที่ไปเยี่ยมซูสึกินะ  ว่าแต่ดอกไม้อยู่ไหนเนี่ย " 

" โห  สวยจังเลย "  มาโอะ  ทำตาโตมองช่อดอกไม้ในอ้อมแขน  ลิลลี่แมกโนเลียสีขาวช่อใหญ่ดูช่างสวยงามและน่าทะนุถนอมนัก

" อย่าให้ช้ำนะ มาโอะ  ท่าจะแพง "  ไดสุเกะ ยื่นหน้ามากระซิบด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม  แล้วเดินจากไป 

" ไดจังอย่ากดดันเซ่ "  เสียงโวยวายตามหลังทำให้คนขี้แกล้งต้องกลั้นหัวเราะ   วันสุดท้ายก็ยังไม่วายแกล้งเด็กสิน่า 

และแล้ว  การถ่ายทำวันสุดท้ายก็สิ้นสุดลง  พร้อมกับสายลมที่พัดผ่าน  แต่นั่นก็ยังไม่จบสำหรับวันนี้

" เอ้า  เย้  ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักนะ  เอ้า  ทีนี้ก็เตรียมปาร์ตี้ได้แล้ว "  ผู้กำกับผู้ปลดปล่อยตัวเองจากภาระอันหนักอึ้งหัวเราะร่า   บรรดาทีมงานที่เก็บของเสร็จก็เริ่มลำเลียงอุปกรณ์ทำบาร์บีคิว  และเครื่องดื่มมาตั้ง   ปาร์ตี้ริมชายหาด  เริ่มแล้ว

 ++++++++++++++++

เสียงหัวเราะ  เสียงพูดคุย   ดังไปทั่วบริเวณ   มาโอะยิ้มกับเจ้าแมวตัวโตที่ดูเหมือนวันนี้จะอิ่มเป็นพิเศษ  เพราะใครๆต่างก็เอาขนมและของกินมาให้จนกินไม่ไหว  เด็กหนุ่มแยกตัวออกมานั่งที่หาดทรายแล้วมองบรรดาทีมงานที่กำลังคุยและเล่นกันอย่างสนุกสนาน   มองเพื่อที่จะได้เก็บความทรงจำเหล่านี้เอาไว้เป็นสมบัติล้ำค่าอีกชิ้นในหัวใจของเขา

" หาตั้งนาน  ทำไมมานั่งตรงนี้ "

" ไดจัง "

ร่างสูงยิ้มรับพร้อมกับนั่งลงข้างๆ  ในมือมีจานบาร์บีคิวจานใหญ่พร้อมกับแก้วน้ำ   มาโอะยิ้มรับพร้อมกับขอบคุณเมืออีกฝ่ายส่งบาร์บีคิวหอมกรุ่นให้  หากแต่ก็ไม่ยอมรับมาถือเอง  โดยอ้างว่า

" อุ้มโรคุอยู่  ไดจังป้อนหน่อยสิ "  และด้วยน้ำเสียงและแววตาออดอ้อนนั้น  มีหรือที่ชายหนุ่มใจดีอย่างวาตานาเบะ  ไดสุเกะจะปฏิเสธ ... แม้ว่าจะอยากก็เถอะ  อยู่ดีๆให้นั่งป้อนบาร์บีคิวเด็กผู้ชายเนี่ยนะ  แต่สุดท้าย  เพื่อเจ้าแมวน้อยที่นอนนิ่งในอ้อมกอดของเจ้านายจะได้หลับสบายจึงต้องยอม

" เฮ้อ  นายนี่นะ  เอ้า "  ยื่นบาร์บีคิวไปใกล้ปาก  มาโอะยิ้มกว้างแล้วก็งับเนื้อเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆอย่างเอร็ดอร่อย   ไม่นานบาร์บีคิวจานใหญ่ก็หมดลงพร้อมกับเสียงมาโอะที่บอกว่า

" ฮ๊า   อิ่มมม "  แหง  ไม่อิ่มได้ไง  ตั้ง 10 ไม้ เชื่อกระเพาะเจ้าเด็กนี่เลย

" ว่าแต่ไดจังไม่เห็นกินเลย  เอาแต่ป้อนผม "  มาโอะช้อนตามอง  ไม่ใช่ว่าเอาแต่ป้อนเขาจนลืมกินหรอกนะ

" กินตั้งแต่ตะกี้ต่างหาก  นายเอาแต่มานั่งกินลมชมวิวเลยไม่เห็นน่ะสิ  ว่าแต่มานั่งตรงนี้  เหงาหรือไง หือ "  ไดสุเกะบ่นพลางเปลี่ยนเรื่องคุย  เขาสังเกตตั้งแต่เริ่มงานแล้ว  มาโอะ  พยายามทำตัวร่าเริง  แต่สุดท้ายก็แยกตัวออกมา จนอดห่วงไม่ได้

" ไดจังรู้เหรอ "

" ไม่รู้ก็แปลก  ตอนที่เล่นมิวสิคัล   ดรีมไลฟ์ นายก็เป็นแบบนี้  เวลาที่คนอยู่รวมกัน  ก็ดันออกมาดูอยู่ข้างนอก  แล้วไหนจะชอบซ่อนความรู้สึกเอาไว้อีก เป็นเด็กเป็นเล็ก  เวลาจะอ้อนน่ะ มันต้องอ้อนให้ถึงที่สุด รู้หรือเปล่า "  ไดสุเกะหัวเราะร่วมเมื่อเห็นปลาทองมาโอะพองลมอีกครั้ง  มือใหญ่ขยี้ผมนุ่มไปมาจนมาโอะต้องโยกตัวตามแรงมือนั้น  

" ก็ผมไม่ได้เป็นเด็กอย่างโชโกะนี่นา "  มาโอะบ่นงอนๆ  ในทีมมิวสิคัลคนที่เด็กที่สุดก็คือ โชโกะ  ดังนั้นเวลาจะอ้อนจะทำอะไรพี่ๆจึงค่อนข้างตามใจ

" แต่ที่นี่น่ะ  คนที่เด็กที่สุดคือนายนะ "  

ไดสุเกะบอก  เขาพอเข้าใจความเป็นน้องเล็กของบ้านดี   ดูจากการไปเยี่ยมไข้คราวก่อนก็พอรู้ว่ามาโอะได้รับการดูแลอย่างดีแค่ไหน  และที่สำคัญ  เด็กหนุ่มตรงหน้าเขาอารมณ์อ่อนไหวเพียงใด 

" ถ้าหากว่าวันนี้เราต้องจากกับใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย  สิ่งที่เราทำได้ไม่ใช่การที่จะหนีมานั่งเก็บภาพความทรงจำหรอกนะ  มาโอะ  มันต้องเข้าไปร่วมสนุกด้วยกันต่างหาก   แล้วก็นะ  ถึงจะต้องแยกกับทีมงานนี้  แต่สำหรับเรา  เดี๋ยวก็ต้องไปเจอกันอีกทีไม่ใช่หรือไง  ดรีมไลฟ์ 6 ก็จะเริ่มซ้อมอีกไม่นานนี้แล้ว "

" ฮื่อ  แต่ว่า  พอถึงตอนนั้น  ไดจังก็จะกลายเป็น  เทสึกะของทุกคน... ส่วนผมก็จะเป็นคิคุมารุ  " 

มาโอะยิ้มรับ  ใช่  เขาทั้งคู่จะกลายเป็นอีกคน  เป็นอีกความสัมพันธ์  และไดจังของเขา  ก็จะกลายเป็นไดจังของทุกคน

แววตาเหมือนเด็กน้อยที่กำลังจะสูญเสียของรัก  ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกใจหาย  ' เหงา '  สินะ   มือใหญ่วางบนผมนิ่ม  ทำให้อีกคนเงยหน้าขึ้น  และเมื่อได้เห็นแววตาอบอุ่นนั้น  ก็เงียบเสียงที่เตรียมโวยวายลง

" ถึงต่อไป  ฉันจะเป็นไดสุเกะของทุกคน   เป็นเทสึกะของทุกคน   แต่ไม่ว่ายังไง  ฉัน  ก็เป็น   กี  ของนายคนเดียวนี่ "    

พูดเพียงแค่นั้นก็ลุกขึ้น  เขามั่นใจว่ามาโอะจะต้องตามมาแน่นอนจึงไม่คิดจะเหลียวไปมอง  หากแต่ก็รอฟังเสียงฝีเท้าอยู่  ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มเมื่อได้ยินเสียงรองเท้าที่เหยียบย่ำทรายตามหลังเขามา  และเมื่อไปถึงกลุ่มทีมงานที่กำลังเตรียมของเล่นชิ้นสุดท้ายของคืนนี้

ดอกไม้ไฟ

แสงสีสวยงาม  สว่างวาบแล้วก็จางหาย  กลิ่นกำมะถันและดินปืน  คลุ้งไปทั่ว   เสียงหัวเราะดังลั่นคละเคล้าเสียงคลื่นและเสียงลมทะเล   ทุกคนยิ้ม  ทุกคนหัวเราะ  แต่สุดท้าย  ทุกคนก็ต้องจากลา

มาโอะจ้องมองแสงสุดท้ายของไฟเย็นในมือ  ที่มอดดับลง  แล้วยิ้ม ..... จบแล้ว

งานคราวนี้จบแล้ว  แต่ความสัมพันธ์ที่ดีกับทีมงานทุกคนยังอยู่  และ  กับคนๆนั้น  ที่บอกกับเขา

..................  แต่ไม่ว่ายังไง  ฉัน  ก็เป็น   กี  ของนายคนเดียว  ................

น่าแปลก  พอได้ยินแบบนั้น  หัวใจที่เคยรู้สึกว่าเบาโหวง  เงียบเหงาและหนาวเย็นกลับเต็มตื้นและอบอุ่นขึ้นมาทันที 

นั่นสินะ  ไดจังน่ะ  จะเป็นไดสุเกะของใครอีกมากมาย 

หรือจะกลับไปเป็นเทสึกะของเซงาคุและคนอื่นๆ  

แต่ว่า   กี น่ะ  เป็นของเขาคนเดียว  เป็นของ  ทาคุมิ  คนนี้เท่านั้น

กี .. ของเขาคนเดียว           

  -  THE   END  -

Talk : จบแล้วล่ะค่ะ สำหรับซีรี่ส์นี้ .. พี่ PPK ได้บอกเอาไว้ว่าเป็นการจบกับสำหรับซีรี่ส์ทาคุมิ 2 นะคะ ส่วนจะมีภาค 3 หรือไม่นั้นต้องติดตามกันต่อไปค่ะ! แล้วก็นะ .. เจ้าของบลอคชอบมากค่ะ กีคนนี้เป็นของทาคุมิคนนี้เท่านั้น .. จริงๆด้วยสิคะ ..รู้สึกเป้นอะไรที่หนักแน่น มั่นคงมาก (และก็เล่นคู่กันมาเป็นหนังไตรภาคเลยทีเดียว )