DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Title:  The Naughty Prince of  Tennis  EP.4>> Audition
Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ)
Author: kuruma
Author’s note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงบ้าง อะไรบ้าง อย่าซีเรียสนะคะ^^

  ++++++++++++++

++++++++++++++

“ นี่ .. โทโมะคุง ..ตอนที่แสดงเป็น ทาคุมิ น่ะเป็นยังไงเหรอ?  ” เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลแดงถามขึ้นมาขณะที่นั่งเล่นเกมส์เครื่องมาริโอ้ใน Wii  ที่อพาร์ตเมนต์ของเพื่อนร่วมทีมเซงาคุ เจ้าของบทไคโดของแคสที่แล้ว ส่วนคนที่ถูกถามก็หันมามองอีกฝ่ายตาโต

                “ ก็ดีนี่ .. ว่าแต่ถามทำไมอะ? ” เขารีบไถตัวเองเข้ามาใกล้ ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนมองมาโอะอย่างอยากรู้อยากเห็น

                “ ก็ .. บริษัทน่ะสิ บอกให้ผมไปแคสบท ฮายามะ ทาคุมิ ที่คุณเคยเล่นน่ะ ” ดวงตากลมๆไม่ต่างกันมองหน้าของโทโมะอย่างสงสัย เพราะเขาทำงานเยอะ พอมีเวลาว่างก็วุ่นวายกับเรื่องของตัวเอง แถมยังนอนเร็วเพื่อสุขภาพเลยไม่ค่อยได้สนใจผลงานของเพื่อนร่วมงานเท่าไหร่ การที่มาถามโทโมะแบบนี้ ก็เหมือนกันว่าเขาไม่ได้สนใจงานของอีกฝ่ายเลย ..

                “ ก็เป็นเด็กมัธยมปลายธรรมดา .. มีปมในใจอะนะ .. ถ้านายอยากลองเล่นดราม่า ฉันว่าบทนี้ก็น่าลองอยู่นะ ” ทาคุมิคุงคนเก่าว่าพลางกลิ้งตัวไปมาบนเตียงข้างๆคนที่นั่งเล่นเกมส์อยู่บนเตียงเดียวกัน ก่อนจะถามขึ้นมา

                “ ว่าแต่นายรู้รึเปล่าว่ามันเป็น Boy’s love? ”

                “ ฮะ? อะไรนะฮะ?! ” มาโอะหยุดเล่นเกมส์ทันที เขาหันมามองคนที่พูดถึงคำนี้หน้าตาเฉย อย่างตกใจ

                “ ก็ทาคุมิน่ะ .. เค้ามีแฟนชื่อกีย์ .. เป็นหนุ่มหล่อเชียวล่ะ ฮะ ฮะ ” เมื่อเห็นมาโอะทำหน้าแบบนั้นก็ยิ่งอยากจะแกล้ง  ..

                “ มีแฟน...ด้วยเหรอ? ”  เด็กหนุ่มถามเสียงแผ่ว ท่าทางกังวลอย่างมาก  ทำเอาคนช่างแกล้งต้องหัวเราะลั่นห้อง แล้วตบบ่าของหนุ่มรุ่นน้องอย่างแรง แล้วปลอบใจไม่ให้ต้องกังวล

                “ ก็มีน่ะสิ .. เฮ้ยไม่ต้องห่วง ไม่มีอะไรเหรอก อย่างนายน่ะ สบายมาก ”

                โทโมะพูดไปแบบนั้นแล้วแกล้งปั้นหน้าจริงจังใส่ ทั้งๆที่อยากจะหัวเราะออกมาดังๆ อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นเนี่ย  ในเมื่อมีคนมาถามเขาถึงเรื่องเกี่ยวกับผลงานที่แสดงมาแล้ว ถึงสามคน ... ที่สำคัญ สองในสามคนนั้น ถามถึงบทที่ต้องเล่นเป็นคู่รักกันเสียด้วย ..... แค่คิดก็สนุกแล้วล่ะ!!...

                “ รบกวนด้วยนะครับ ” เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดเดินเข้าไปในห้องออดิชั่นบทของภาพยนตร์ภาคต่อ เรื่อง Takumi-kun Series ซึ่งนี่เป็นภาคสองของเรื่อง คือภาค กระจกสีรุ้ง ....

                “ ฮามาโอะ ซัง .. นี่บทนะคะ เดี๋ยวจะออดิชั่นกันอีกครึ่งชั่วโมงค่ะ ” พนักงานยื่นบทที่จะใช้ในวันนี้มาให้เด็กหนุ่มหลังจากที่เขาลงชื่อเข้ารับการออดิชั่นเรียบร้อย

                “ ขอบคุณครับ ” มาโอะโค้งให้พนักงานอย่างนอบน้อมก่อนจะไปหามุมเงียบเพื่ออ่านบทเพียงลำพัง

  ++++++++++++++

                จนกระทั่งถึงเวลาทดสอบบท ผู้กำกับของเรื่องจึงได้บอกกติกาที่ไม่มีใครรู้มาก่อน

                “ สวัสดีครับ กี และทาคุมิ ทั้ง ..อืมม์  ” เขาก้มลงดูกระดาษรายชื่อผู้เข้าทดสอบบท

                “ สิบคน  ” ว่าแล้วก็ยิ้ม พลางกวาดสาตาไปที่เก้าอี้ที่มีคนนั่งอยู่ทั้งด้านซ้ายและขวาของตัวเอง ด้านละห้าตัว

                “ คนได้รับบทที่ทีมงานเอาให้แล้วนะครับ ทุกคน ฉากนี้เป็นฉากในห้องของกีกับทาคุมิ ที่โกรธกันเพราะเรื่องของเด็กผู้ชายอีกคน ... ฉากที่เซ็ทเอาไว้ตรงหน้า ก็ใช้ได้ตามใจชอบ ” ว่าแล้วก็ผายมือไปตรงกลางห้อง ที่มีโต๊ะเขียนหนังสือกับเตียง สองเตียงตั้งไว้ข้างๆกัน จำลองสภาพห้องพักของนักเรียนหอที่นอนเป็นคู่

                “ เพื่อไม่ให้เป็นการได้เปรียบเสียเปรียบกัน และผมเองก็อยากจะได้กีกับทาคุมิที่มีเคมีต่อกันด้วย ดังนั้น ทุกคนจะต้องได้เล่นทั้งหมด 5 ครั้ง กับทั้ง กี และทาคุมิ 5 คนนี้ นะครับ ” สิ่งที่ผู้กำกับพุดออกมาทำให้มาโอะหนักใจไม่น้อย  เรื่องบทน่ะไม่เป็นไรอยู่แล้ว แต่การที่จะต้องให้เข้าบทกับผู้ชายอีกห้าคนที่เขาไม่คุ้นเคยนี่ล่ะสิที่ทำให้เขาหนักใจ  เด็กหนุ่มที่อ่านบทไป-มาซ้ำๆจนจำได้ขึ้นใจแล้วถอนหายใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงกันข้าม

                “ หา...........ไดจัง ? ”

                “ มาโอะ ? ”

                แต่ถึงจะตกใจที่ได้เจอกันและกันในห้องนี้ แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดอะไรอีก เมื่อพวกเขาต้องไปจับฉลากว่าจะได้คู่กับใครก่อน  ในที่สุด ผู้ที่ต้องเข้าฉากคนแรกก็คือ ไดสุเกะที่สวมบทกี นักเรียนหนุ่มเพอร์เฟคที่สุดในโรงเรียนชิโดะ คนนั้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปในฉาก และกำลังต่อบทกับคนที่เข้ารับการทดสอบบททาคุมิคนที่หนึ่ง ลักษณะ ท่าทาง การเดิน การนั่ง แตกต่างจากตอนเป็นเทสึกะ ในละครเวทีอย่างสิ้นเชิง ด้วยความที่กีเป็นผู้ชายที่ราวกับเป็นดวงอาทิตย์อันเจิดจ้าสำหรับทาคุมิ ดังนั้น การที่ทาคุมิที่ ไม่มั่นใจในตัวเองว่าจะมีอะไรให้กีรักได้ ตามที่โทโมะได้เคยบอกเอาไว้จึงทำให้ มาโอะตีโจทย์ออกมาได้

  ++++++++++++++

                เวลาผ่านไป จนกระทั่ง ดึกดื่นของคืนนั้น ... คู่สุดท้าย อย่างไดสุเกะ กับ มาโอะ จึงได้เข้าบทด้วยกัน .... แม้ว่าจะอ่อนล้าแต่ทุกคนในที่นั้นก็ให้ความสนใจเป็นอย่างดี กล้องวีดีโอถูกตั้งไว้มุมกว้างหน้าฉาก เพื่อบันทึกทุกกิริยาท่าทางของกีและทาคุมิเอาไว้

                เสียงประตูห้องถูกเปิดออก ทำให้ร่างบางที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะสะดุ้งเล็กน้อย เขารู้ดีว่า คนรักของเขากำลังร้อนใจเรื่องอะไร

                “ทาคุมิ  นายได้ชวนโมริตะ โทรุรึยัง?” กีในร่างของไดสุเกะถามขึ้นมา ดวงตาคมมองคนที่ยังนั่งอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือและไม่ยอมกันมาสบตา

                “ อะไรนะ? …เอ่อ..อืมม์” คำถามและน้ำเสียงแบบนั้นแฝงด้วยความไม่พอใจ ทาคุมิรู้ดี เขายังไม่ได้ถามเด็กคนนั้น แม้ว่าจะเคยเจอกันที่ห้องสมุดแล้วก็ตาม ความรักและความไม่มั่นใจในตัวเองทำให้เขาไม่อยากให้ใครมาใกล้ชิดกับกีทั้งนั้น มาโอะ ไม่ยอมสบตาอีกฝ่ายเลย

                “ แล้วไง? ” ไดสุเกะถามเสียงเรียบ หากแต่กลับดูเหมือนสอบสวนอยู่อย่างนั้น

                “ แต่ว่า .. เขาบอกว่าติดธุระ มาไม่ได้น่ะ ”

                “ อะไรกันเนี่ย .. ถ้าโมริตะคุงไม่มา งานนี้ก็ไม่มีความหมายน่ะสิ ” ท่าทางผิดหวัง คำพุดแบบที่ไม่สนใจเลยว่าเขาจะคิดยังไงทำให้คนที่น้อยอกน้อยใจได้ง่ายๆอย่างทาคุมิ ต้องลุกขึ้นทันที

                “ ต้องเป็นโมริตะคุงนายถึงจะพอใจใช่ไหม กี? ” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มแข็งกร้าวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มันเต็มไปด้วยความน้อยใจ ความไม่มั่นใจในตัวเอง และยิ่งได้เห็นว่าเด็กคนนั้นน่ารักขนาดไหน เขาก็ยิ่งหวั่นใจ

                “ ตอนที่นายชวนเขา .. นายได้บอกชื่อฉันรึเปล่า? ” แต่กีกลับยังเอาตัวเองเป็นใหญ่ ความที่เป็นผู้ชายที่ไม่เคยมีใครปฏิเสธ ถึงกับพูดออกไปแบบนั้น แล้วทาคุมิจะรู้สึกอย่างไรกัน?

                “ อะไรนะ? ” เด็กหนุ่มถามออกมาอย่างไม่เชื่อหู

                “ ถ้านายบอก ..เขาต้องตกลงแน่ ” พูดอย่างไม่รู้สึก ไม่แคร์ถึงความน้อยอกน้อยใจของคนรัก นั่นทำให้ทาคุมิทนไม่ได้

                “ ไม่เข้าข้างตัวเองไปหน่อยรึไง? ”  ร่างบางตะโกนใส่อีกฝ่าย แล้วลุกจากที่นั่งไปนอนหันหลังให้กีทันที แต่กีที่กำลังโกรธที่ทาคุมิไม่ยอมทำตามที่ตัวเองขอก็ลุกขึ้นปิดไฟแล้วออกไปจากห้องนั้นเช่นกัน ทิ้งให้คนที่ไม่เคยมั่นใจในตัวเองอยู่ในห้องคนเดียวไปแบบนั้น..ทั้งคืน

                “ โอเคครับ .. วันนี้ต้องขอบคุณมาก แล้วทางเราจะติดต่อไปอีกครั้งนะครับ ” ผู้กำกับยิ้มอย่างพอใจกับอะไรบางอย่างที่เขาเห็น ก่อนจะโค้งขอบคุณทุกคน และเมื่อทันทีที่เสร็จงาน

                “ ไดจัง! ” มาโอะเรียกคนที่เข้าบทกับตนเมื่อครู่เสียงดัง เพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังจะกลับไปโดยไม่คุยอะไรกับเขาซักคำ

                “ มาได้ยังไงเนี่ย? ” ไดสุเกะถามออกมาเป็นคำแรก เขาเองก็ตกใจไม่น้อยที่เห็นเด็กหนุ่มคนนี้นั่งอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงกันข้าม

                “ บริษัทส่งมาครับ .. แล้วก็บทนี้ โทโมะคุงเค้าก็เล่นมาก่อน ก็เลยแนะนำผมหลายอย่างเลยล่ะ ” มาโอะยิ้มอวดอีกฝ่าย ทำเอาชายหนุ่มต้องยิ้มตามโดยอัตโนมัติ และยกมือขึ้นขยี้ผมนุ่มมือนั่นเบาๆ

                “ แล้วดึกแล้วกลับยังไงนั่น? ”

                “ เดี๋ยวพี่มารับครับ .. เนี่ย บอกจะกลับคนเดียวก็ไม่ยอม บอกว่ามันไกลบ้าน เมื่อกี้โทรมาบอกว่าจะถึงแล้วล่ะครับ” พอพุดถึงพี่ชายที่ดูแลเขายิ่งกว่าพ่อ มาโอะเลยบ่นไปอีกยกใหญ่ แต่ริมฝีปากบางกลับยิ้ม

                “ งั้นเดี๋ยวรอเป็นเพื่อนก็แล้วกัน  ”

                ว่าแล้วก็เดินออกจากห้องกันไปทั้งคู่ โดยที่เด็กหนุ่มเป็นคนชวนคุยไปเรื่อยๆ ท่าทางสดใส ผิดกับเมื่อครู่ที่ยังดูเหนื่อยๆอยู่เลย

  ++++++++++++++

                ท่าทางสนิทสนมกันทำให้ผู้กำกับที่กำลังเช็ควีดีโอต้องเหลือบมอง ก่อนจะกวักมือเรียกสต๊าฟสาวคนหนึ่งในทีมมาถาม

                “ สองคนนี่รู้จักกันเหรอ  มิยูกิจัง? ”

                “ ค่ะ ..ก็เขาเล่นละครเวทีด้วยกันมานี่คะ .. ท่าทางสนิทกันด้วยนะคะเนี่ย ” เธอหัวเราะเบาๆ พลางมองตามผู้กำกับไป

                “ สนิทกัน แบบนี้ค่อยง่ายขึ้นหน่อย ” ผู้กำกับพูดออกมาลอยๆ ขณะที่เช็คฉากที่สองคนนี้เล่นด้วยกัน แล้วยิ้มอย่างพอใจ

to be con ..in Ch5 >> ไปค้างบ้านไดจัง

talk : ไม่ได้อัพนานมากๆๆๆๆ ต้องขออภัยด้วยนะคะ สำหรับคนที่ลืมไปแล้ว อ่านย้อนหลังได้ค่า~

ch1//ch2 //ch3