DaiMao ~Gii & Takumi forever~

It’s  making  >>   The otherside story

Author           >>    PPK

Data  Source  >>   kuruma

Warning        >>  ไม่มีอะไรจริงยิ่งกว่าเดิม  เพราะฉะนั้นโปรดใช้จักรยานในการอ่าน  ^__^

            " ดูเหมือนจะทำได้ดีเลยนะ "

            " อ้าว  มาเหมือนกันเหรอ ทักกี้ "  เรียวมะหันไปยิ้มให้กับผู้มาใหม่ที่เอ่ยขึ้นหลังการถ่ายทำพร้อมกับมองตามเด็กหนุ่มที่เดินออกจากอาคารไปทางสวนซึ่งจะต้องถ่ายฉากถัดไป

            " ฮื่อ  ตามหลังนายมาไม่เท่าไหร่หรอก มาโอะเป็นไงมั่ง " ยูกิฮิโระ  หรือทักกี้ของหลาย ๆ คนถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง  ภาพของมาโอะที่ผ่านตาเขาในเสี้ยววินาทีที่เดินผ่านประตูออกไปดูไม่สดใสเหมือนอย่างที่เคยเป็นนัก

            " ดูเหงา ๆ ไปนิดหน่อย  แต่ก็แสดงได้ดีเลยล่ะ ส่วนไดจัง ก็นู่น จะไปคุยหรือเปล่า "  เรียวมะทำท่าบุ้ยใบไปทางชายหนุ่มร่างสูงที่ยืนคุยกับผู้กำกับสีหน้าจริงจังอยู่ไม่ไกล

            " ฮื่อ ว่าแต่จะไปด้วยหรือจะไปดูมาโอะล่ะ "

            " ทักกี้ไปคุยกับไดจังเถอะ  ฉันจะไปดูมาโอะก่อน ยังไม่เข้าฉาก  จะไปคุยด้วยหน่อย " เรียวมะบอกก่อนจะเดินออกไปอีกทางในขณะที่ยูกิฮิโระก็รอให้ไดสุเกะคุยธุระเสร็จจึงเข้าไปหา

            " วันนี้ไม่มีอะไรมาก  แต่ทำไมทำหน้าเครียดจังล่ะไดจัง "  ถามยิ้ม ๆ ราวล้อเลียนคุณลุงแก่ ๆ

            " หึ .. "  ไร้คำตอบ  มีแต่เสียงหัวเราะในลำคอกับรอยยิ้มเครียดเท่านั้น  ใครว่าไม่มีอะไรมากกัน

            " สายตาเมื่อกี้ ใช้ได้เลยนะไดจัง "

            " อย่ามาแซวเลยน่า  ว่าแต่ไปแล้วล่ะสิ "

            " ฮื่อ จะไปดูหรือเปล่า "

            ไดสุเกะชะงักกับคำชวน  ใบหน้าคมนิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะส่ายไปมาเป็นการปฏิเสธ  สำหรับเขาในวันนี้งานจบแล้ว  และเขาก็น่าจะกลับไปเสียทีเช่นกัน

            " ไปดูแทนให้ด้วยก็แล้วกันนะ  พรุ่งนี้เจอกัน "

            " เจอกันพรุ่งนี้  ไดจัง อย่าสายล่ะ  กีย์  ฮ่าๆๆ "

            ไดสุเกะยิ้มบางๆ  โบกมือลาก่อนจะหายไปเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า  ยูกิฮิโระมองตามแผ่นหลังกว้างที่ยังดูแข็งแกร่งเหมือนเดิม  หากแต่ความรู้สึกบางอย่างกลับแผ่กระจายออกมาอย่างรู้สึกได้ชัด  หากแต่เขาก็เลือกที่จะปล่อยความรู้สึกนี้ให้ผ่านไปก่อน  สิ่งสำคัญตอนนี้คือการไปดูการถ่ายทำของเด็กหนุ่มที่เขาเอ็นดูราวกับน้องชายอีกคนต่างหาก  จะเริ่มหรือยังนะ

            กีย์  นายเป็นอะไรไป  ทำไมถึงเป็นแบบนี้  ครั้งแรก  นี่เป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสผมแบบนี้  เป็นครั้งแรกที่เขาจูบผม ..  แบบเพื่อน  ทำไม  กีย์ ..

            ท่ามกลางแสงแดดของยามบ่ายแก่ๆ  กลางทุ่งดอกไม้สีสันสดใส  เด็กหนุ่มร่างบางในเสื้อคลุมสีเขียวสด  หากแต่ในเวลานี้  กลับดูมืดมนยิ่งกว่าคืนเดือนมืดเสียอีก  แสงสว่างของดวงอาทิตย์  สีสันอันงดงงามของธรรมชาติก็ไม่อาจช่วยให้จิตใจที่สับสนและหม่นหมองรู้สึกดีขึ้นมาได้เลย  ในเวลานี้เขาได้แต่คิดวนเวียนไปมากับความเปลี่ยนไปของคนรัก  สมองทำงานหนักเพื่อหาเหตุผลของการกระทำแต่ก็ไม่มีเลยสักครั้งที่จะได้คำตอบที่จะช่วยให้กระจ่างขึ้นมาได้ 

            ทำไม ..

            ทำไม ..

            ทำไม ...

            ครั้งแล้ว  ครั้งเล่ากับคำถามนั้น  ทำไม ...

            " กลับนะครับ  ขอบคุณครับ "  

            " โชคดี  เจอกันมะรืนนี้นะจ๊ะ  พรุ่งนี้ก็พักให้สบายแล้วกันนะ "  ทีมงานสาวบอกพร้อมกับโบกมือให้เด็กหนุ่มที่โค้งให้ตามารยาทที่ดี

            " เอ่อ  แล้วพรุ่งนี้ไดจังกับพวกทักกี้จะมาเข้าฉากสินะครับ "  เคียวสุเกะ ถามคนดูแลคิวการถ่ายทำ

            " จ้ะ เป็นพวกฉากเจาะแต่ละคนสั้น ๆ น่ะ  อยากเจอเหรอ " 

            " เอ่อ .. "

 ใบหน้าเรียวก้มลงเล็กน้อยซ่อนประกายตาที่แสดงความรู้สึกบางอย่างไว้อย่างแนบเนียนที่สุดเท่าที่จะทำได้  แล้วเงยหน้าขึ้นใหม่อีกครั้งพร้อมกับรอยยิ้มสดใสตามแบบฉบับฮามาโอะ  เคียวสุเกะ

            " ฮะ  ไม่ได้เจอกันตั้งนาน  ถ้างั้นพรุ่งนี้ผมขอมาเที่ยวนะฮะ ไปแล้วฮะ " 

ร่างเพรียวของเด็กหนุ่มกึ่งวิ่งกึ่งกระโดดออกไปดูร่าเริงเหมือนทุกครั้ง   จนทีมงานที่เห็นได้แต่หัวเราะกับความกระตือรือร้นของเด็กหนุ่ม   แต่ก็ยังมีบางอย่างที่ยังสงสัยจนอดนำมาคุยกันไม่ได้

            " นี่มิกิจัง  เมื่อกี้สังเกตไหมตอนที่ถามมาโอะว่าจะมาหรือเปล่าน่ะ  " 

            " ยังไง "

            " ก็มาโอะชะงักไปนิดนึงนะ  แล้วก็ทำหน้าแปลก ๆ ด้วย  เหมือนจะเหงา "

            " จะว่าไป  ตั้งแต่เข้าฉากมานี่  ยังไม่เห็นไดสุเกะกับมาโอะคุยกันเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ เห็นทุกทีช่างแกล้งจะตาย "

            " อืม  เหรอ  "

            นั่นสินะ   ในการทำงานครั้งก่อน ทุกครั้งที่ทั้งสองคนมาเข้าฉากด้วยกัน  มักจะเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของไดสุเกะที่จะคอยแหย่ใคร ๆ อยู่เสมอโดยเฉพาะเด็กหนุ่มที่รับบทคนรัก   และเช่นกันกับเสียงโวยวายของเคียวสุเกะก็มักจะดังขึ้นเสมอๆยามโดนแกล้งหรือโดนแหย่  แต่นี่ผ่านมาหลายวัน  โดยเฉพาะวันนี้ที่ทั้งสองคนเริ่มมาเข้าฉากด้วยกัน  กลับไม่มีภาพนั้นให้ได้เห็นเลย 

            " เอาเถอะ  อาจจะยังกำลังปรับตัวกับบทก็ได้  เดี๋ยวก็ดีเอง  ไม่แน่นะ  พรุ่งนี้อาจจะได้เห็นผู้ใหญ่แกล้งเด็กกันก็ได้ เกือบครบทีมเลยนี่นา " 

            เธอบอกบรรดาเพื่อนร่วมงานที่ดูเหมือนจะเป็นแฟนคลับของคู่นี้อยู่ไม่น้อย  หลายคนถอนใจและพยักหน้าเห็นด้วยจากนั้นการเก็บของก็เริ่มขึ้น  การทำงานจบไปอีกวัน  และจะเริ่มใหม่ในวันพรุ่งนี้  และหวังว่าทุกอย่างจะราบรื่นไปด้วยดีดังทุกครั้ง

                        ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            " เคียวจัง  เป็นอะไรหรือเปล่าลูก ทำไมกินน้อยจัง " ผู้เป็นแม่เอ่ยถามเมื่อเห็นลูกชายคนเล็กเอาแต่เงียบ  ซ้ำยังไม่ค่อยจะแตะอาหารที่เธอตั้งใจปรุงอย่างสุดฝีมือเหมือนทุกครั้ง

            " เคียวสุเกะ เป็นอะไรหรือเปล่า ไม่กินเดี๋ยวพี่แย่งหมดนะ "  เท็ตสึยะแหย่น้องเมื่อเห็นว่ายังทำหน้าซึมอยู่  ดูผิดปกติ เพราะทุกทีกลับจากกองถ่ายเป็นต้องมานั่งเล่าเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ฟังจนต้องบอกให้หยุดด้วยซ้ำ

            " พี่กินก็ได้นะ  ผมไม่หิว  ขอโทษนะฮะแม่  ผมไปอาบน้ำแล้วจะนอนเลยนะฮะ  ไปกันเถอะโรคุ "  ร่างเพรียวลุกขึ้นแล้วเรียกเจ้าเหมียวประจำบ้านให้ตามขึ้นไป  เจ้าขนฟูเหลียวมามองก่อนจะหันไปจัดการอาหารของตนอย่างรวดเร็วแล้วก็วิ่งตามขึ้นไปราวกับรู้ความทิ้งให้ผู้เป็นแม่และพี่ชายได้แต่มองตามด้วยความงุนงง

            " เกิดอะไรขึ้นเนี่ย   ทีตอนแรกพอรู้ว่าจะเริ่มถ่ายทำก็ดูร่าเริงดีออก  ตื่นเต้นจนแม่ยังอดขำไม่ได้  แล้วพอไปเข้าฉากก็ซึมกระทือกลับมา  มันหมายความว่าอะไรกัน " 

เธอได้แต่งุนงง  หากแต่ลูกชายคนโตไม่ได้หยุดแค่ความรู้สึก  ร่างสูงช่วยแม่จัดเก็บของเรียบร้อยแล้วก็พาตัวเองไปยังห้องของน้องชายทันที

            " เคียวสุเกะ  "

            " พี่ "

            " ที่กองถ่ายมีอะไรหรือเปล่า "

            " เปล่าฮะ "

            " แล้วทำไมกลับมาเป็นแบบนี้  แม่กับพี่เป็นห่วงนะ "  น้ำเสียงจริงจังของพี่ชายทำให้เคียวสุเกะเงียบไป มือที่กำลังลูบขนนุ่มของโรคุหยุดขยับพร้อมกับกระเถิบถอยให้พี่ชายนั่งลงเคียงข้าง

            " ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่เหนื่อยแล้วก็ยังไม่เข้าใจอะไรนิดหน่อย   แต่ไม่เป็นไรผมอาจจะคิดมากไปเองก็ได้  " 

            " แน่ใจนะ "

            " ฮื่อ "

            " แล้วไป "

            ความเงียบเข้าครอบงำทั้งคู่อีกครั้ง สองพี่น้องนั่งเงียบอยู่เคียงกันบนเตียง โดยมีโรคุนอนสบายบนตักกว้างของเจ้านายคนน้องและมีมือใหญ่ของเจ้านายคนพี่ลูบหลังไปมา เสียงครางเบา ๆ อย่างมีความสุขคงเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินในขณะนี้ 

            " ว่าแต่ว่า วันนี้เข้าฉากกับไดสุเกะซังไม่ใช่เหรอ เป็นไงบ้างล่ะ " เท็ตสึยะเอ่ยถามถึงใครบางคนที่น้องชายของเขาดูจะติดอกติดใจมากมาย  แต่ก็นิ่วหน้าเมื่อน้องชายส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอียงลงซบศีรษะลงกับไหล่กว้างของตน

            " ยังไม่ได้คุยกับไดจังเลย  พอจะคุยด้วยก็ไปนู่นไปนี่ตลอด " บ่นงึมงำ หน้างอง้ำจนคนเฝ้าดูอดขำไม่ได้  นี่ล่ะสิสาเหตุที่ทำหน้าหงอยเสียขนาดนั้น 

            " อืม.. อาจจะต้องการสมาธิก็ได้ละมั้ง  เอางี้สิ  พรุ่งนี้พี่หยุด  นายก็หยุด  อยากไปไหนหรือเปล่า "

            พี่ชายใจดีลูบผมนิ่ม เขาไม่ชอบให้น้องทำหน้าซึมเศร้า  เคียวสุเกะน้องชายของเขาเหมาะกับรอยยิ้มมากกว่า  เวลาที่เจ้าตัวหัวเราะ  มันทำให้โลกนี้ดูสดใสและให้ความรู้สึกดีกว่านั้น

            " พี่หยุดเหรอ  งั้นไปเที่ยวกองถ่ายกัน จริงด้วยทำพุดดิ้งไปให้ทุกคนด้วยดีกว่า  คราวก่อนที่ทำไปทุกคนก็ชอบด้วยล่ะ  พี่ไปกับผมนะ พาโรคุไปด้วย พี่ ๆ ทีมงานบ่นถึงกันทุกคนเลย  "        

พอได้ทีก็เอาใหญ่   ทำเอาพี่ชายอดหัวเราะไม่ได้  ปุบปับก็เปลี่ยนเลยนะ  เอาเถอะ  ก็ยังดีกว่านั่งหน้ามึนเหมือนเมื่อครู่ละนะ

            " โอเค " 

            " เย้  ผมไปเช็คของก่อนดีกว่าถ้าพรุ่งนี้จะออกไปซื้อของแต่เช้า  แม่ฮะ " 

            ราวกับลมพัด  เจ้าตัวแสบอุ้มสิ่งมีชีวิตขนฟูขึ้นจากตักแล้วส่งให้พี่ชายก่อนจะวิ่งหายลงไปหามารดาด้านล่างทันที  ทำเอาพี่ชายที่แสนดีได้แต่ยิ้มแล้วยกเจ้าเหมียวแสนรักขึ้นมาระดับสายตา

            " โรคุ  เจ้านายแกท่าจะเพี้ยนแล้วล่ะ  แกว่าอย่างนั้นไหม "

            เจ้าตัวยุ่งทำตาวาววับมองเจ้านาย ก่อนจะขานตอบ 

            เหมียว ~~~

            ถ้าพูดเป็นภาษาคนได้   โรคุคงจะตอบว่า  เห็นด้วย  ละมั้ง   ชายหนุ่มได้แต่คิดพลางหัวเราะขำ  แต่เพียงครู่ใบหน้าคมก็แปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบกับคำบอกเล่าของน้องชาย

            ...  ยังไม่ได้คุยกับไดจังเลย  ....

            หวังว่าคงเป็นแค่ความคิดมากของน้องชายของเขา    อย่าให้เป็นเรื่องอะไรมากกว่านั้นเลยนะ  เพราะถึงเป็นงานแต่ถ้าจงใจจะทำอะไรให้เคียวสุเกะเสียใจล่ะก็  หน้าไหนเขาก็ไม่ยอมทั้งนั้น

talk : ดราม่าต่อไปค่ะ คุณผู้อ่าน .. แต่ว่าเจ้าของบลอคเองก็ขอพื้นที่โฆษณาเล็กน้อยนะคะ กับเจ้านี่ค่ะ ..