DaiMao ~Gii & Takumi forever~

It’s  making  >>   The otherside story

Author           >>   PPK

Data  Source  >>  kuruma

Warning        >>  ไม่มีอะไรจริงยิ่งกว่าเดิม  เพราะฉะนั้นโปรดใช้จักรยานในการอ่าน  ^__^

            ทั้งที่ตอนนี้ไม่มีใคร แต่ทำไม  กีย์  ทำไมนายไม่กอดฉัน  ทำไมนายไม่จูบฉัน  ทำไมต้องเย็นชากับฉัน  ทำไมไม่เข้าใกล้ฉันเลย  ตัวนาย  ทั้งหัวใจและร่างกายเป็นอะไรไป  ฉันไม่เข้าใจ  ไม่เข้าใจเลย 

            .. นั่นสินะ  ไม่เข้าใจจริงๆ .. 

            " ผม ทำอะไรให้ไม่ชอบใจเหรอ  ไดจัง รำคาญผมหรือเปล่า "

            ดึกแล้ว  แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างดูสว่างเรือง  แสงสลัวในห้องทำให้ร่างที่นอนกระสับส่ายบนเตียงนุ่มที่พยายามมาค่อนคืนเพื่อจะข่มตาหลับลงให้ได้แต่สุดท้ายก็ต้องผุดลุกขึ้นนั่ง   เคียวสุเกะพาร่างตัวเองไปยืนพิงหน้าต่าง  สายตาจับจ้องพระจันทร์ดวงโตที่ทอแสงนวลสวยงามท่ามกลางความมืด แต่แม้จะสวยเพียงใดก็กลับให้ความรู้สึกเหงาจับใจ

            " พรุ่งนี้ต้องพยายามให้เต็มที่สินะ  อย่างน้อยก็เพื่อไม่ให้เป็นตัวถ่วงไดจัง " 

            " ถ้าผมทำได้ดี ไดจังจะคุยกับผมเหมือนเดิมหรือเปล่า "

            .. จะคุยกับผม  จะยิ้มให้ผม  หัวเราะกับผม  เหมือนเดิมไหม ....

                        +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            " ไง  ไดสุเกะ  มาแต่เช้าเหมือนเดิมเลยนะ " โยโคอิซังที่กำลังง่วนกับการเซ็ตฉากเงยหน้าขึ้นยิ้มกับคนที่เข้ามาทักทายแต่เช้า

            " ครับ "

            " เป็นอะไรไป "

            " ..................... "

            ไม่มีเสียงตอบจากชายหนุ่มที่กำลังทำหน้าเครียดอยู่  หากแต่ด้วยประสบการณ์ที่มากกว่าย่อมทำให้รู้ได้ไม่ยาก   ผู้กำกับใหญ่ยิ้มบาง ๆ ก่อนที่จะตบไหล่กว้างนั้นเพื่อให้กำลังใจ อย่างน้อยก็คงช่วยให้อีกฝ่ายรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง

            " อีกนิดเดียว  ไดสุเกะ นายทำได้ดีแล้วล่ะ แล้วทุกอย่างก็จะดีขึ้น  เชื่อฉันสิ  ว่าแต่ว่าวันนี้เตรียมของมาหรือเปล่า "

            " อ่าครับ  ว่าแต่ทำไมคราวนี้ถึงคิดจะมานอนพักกันล่ะครับ "  ไดสุเกะถามพลางยกกระเป๋าตัวเองเพื่อแสดงให้เห็นว่าเตรียมของมาพร้อมเพื่อค้างแล้วตามคำสั่ง

            " อ้อ  ก็อยากให้ทุกคนได้สนิทกันขึ้นน่ะสิ  2-3 วันมานี่ก็เอาแต่ถ่ายฉากเดี่ยวใช่ไหมล่ะ  พึ่งจะมาเข้าฉากกันก็ไม่นานถึงพวกนายจะสนิทกันมาบ้างก็เถอะ   ที่สำคัญ  มันน่าสนุกดี  ฮ่าๆๆ " 

            ดูท่าเหตุผลสำคัญจะเป็นประโยคหลังสินะ  เชื่อเขาเลยจริงๆ   ไดสุเกะได้แต่ปลงยอมแพ้กับผู้กำกับคนนี้จริงๆ  ตั้งแต่ทำงานมา  อะไรแปลกๆไม่เคยได้ทำ  ก็ได้ทำเพราะตาลุงคนนี้หมด  รวมทั้งคราวนี้ด้วย

            " ถ้าอย่างนั้นผมขอเอาของไปเก็บก่อนนะครับ  ผมต้องเข้าฉากตอนบ่ายสินะครับ  "

            " ฮื่อ  เดี๋ยวเจอกัน "

            " ไดจัง .... "

            เสียงใสของเด็กหนุ่มที่ดังมาแต่ไกล ทำให้ร่างสูงใหญ่ชะงักไป มือที่จับสายสะพายของกระเป๋าเป้ใบใหญ่กำแน่น  สีหน้าที่ดูเรียบเฉยเมื่อครู่กลับดูเย็นชาลงไปอีก  เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา  และหันไปทักก่อนด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนไม่อาจจับความรู้สึกได้

            " สวัสดี  มาเร็วเหมือนกันนะ " 

            " ฮะ  ก็อยากเอาของมาเก็บก่อน  เอ่อ  ไดจัง ... "

             เคียวสุเกะยิ้มกว้างพยายามชวนคุย   เด็กหนุ่มนึกดีใจที่อีกฝ่ายทักทายก่อน  จนลืมสังเกตสีหน้าและน้ำเสียงไปสนิทใจ  แต่แล้วรอยยิ้มนั้นก็จางหายไป  เมื่อร่างสูงหันหลังกลับแล้วเดินนำเข้าไปยังที่พักโดยไม่รอเขาสักนิด  

            ...   อีกแล้ว  หนีผมอีกแล้ว  ทำไมล่ะ ...

            " ไดจัง "

            " หือ "

            " ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม "  เคียวสุเกะตัดสินใจดึงข้อมือใหญ่นั้นไว้   ไม่ไหวแล้ว  เขาทนไม่ไหวแล้ว

            " ทำไมไดจังต้องเดินหนีผมด้วย   ทำไมไม่เห็นคุยกันเหมือนก่อน ทำไม ...  "

            น้ำเสียงถามสั่นไหว  มือที่กำข้อมือใหญ่นั้นสั่นระริกจนน่าสงสาร  การถูกเมินจากคนที่สนิทและไว้ใจนั้นมันเจ็บปวดแค่ไหน  ทำไมเขาจะไม่รู้  แต่เขาก็เลือกที่จะทำ

            " ก็ไม่มีอะไรนี่  ก็แค่ .... "

            " แค่รำคาญ  แค่เบื่อกับคนไม่ได้เรื่องอย่างผม ... " 

            เคียวสุเกะต่อให้อย่างที่คิดฟุ้งซ่าน  ความรู้สึกเหงาและสับสน  เจ็บปวดประเดประดัง   กี่ครั้งที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง  กี่ครั้งที่ถูกเมินเฉย   กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้

            " มันไม่ใช่อย่างนั้น ... " 

            ไดสุเกะรู้สึกตกใจไม่น้อยที่จู่ ๆ เด็กหนุ่มที่ร่าเริงเสมออย่างเคียวสุเกะระเบิดออกมาแบบนี้   ดวงตาที่เคยสดใส  กลับหม่นหมอง  เจ็บปวดจนน่าสงสาร   นี่เขาทำเกินไปหรือเปล่านะ

            " ไดจังที่เคยใจดีกับผม   ไดจังที่คอยให้คำปรึกษาผมคนนั้นหายไปไหน  คุณไม่ใช่ไดจังของผม  ก็ได้  ถ้าคุณรำคาญ  ไม่อยากเข้าใกล้ผม ผมก็จะพยายามไม่รบกวนคุณ  จะทำหน้าที่ให้ดีที่สุดกับงานคราวนี้    ขอบคุณสำหรับคำแนะนำที่คุณเคยให้  แล้วก็ขอโทษที่รบกวนด้วย "

            เสียงพูดรัวดังเข้าหูแต่คนฟังกลับฟังไม่รู้เรื่องจนกระทั่งร่างเพรียวนั้นก้มหัวลงให้แทนการขอบคุณแล้วเดินแยกไปอีกทางนั่นเองจึงรู้ตัว   ไดสุเกะใจหายวาบ  ชายหนุ่มรู้สึกขึ้นมาทันทีว่าสิ่งที่เขาทำเกิดความผิดพลาดขึ้นเสียแล้ว    พลาดเหมือนกับชายหนุ่มคนหนึ่งที่คิดและทำเพียงเพราะคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีกับคนที่รักแต่แท้จริงแล้ว  ... มันไม่ใช่เลย

            ......  เด็กๆ  จะเข้าใกล้ผู้ใหญ่ที่ตัวเองรัก  ไว้ใจและนับถือ  แต่วันใดก็ตามถ้าเขารู้สึกว่าเขาถูกคนที่เขารักและไว้ใจทอดทิ้ง  ไม่ว่าสาเหตุอะไร ต่อให้พยายามจะกลับมาใจดีด้วยใหม่  เขาก็จะไม่ยอมให้เข้าใกล้อีกง่ายๆ  .................

            สิ่งที่นายเตือน  ฉันระวังมันไม่ทันแล้วล่ะ  ฮามาโอะ   เท็ตสึยะ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            " งั้นก็ตามใจนายเถอะ   ถ้าไม่อยากให้ฉันเข้าใกล้นาย  ฉันก็จะไม่เข้าใกล้อีก  ถ้านายอยากให้เป็นแบบนี้  ต่อไปก็จะไม่เข้าใกล้  ถึงจะเป็นแบบนี้ไปตลอดจนจบการศึกษาก็จะไม่สนใจ  "  ทาคุมิตะโกนออกมาอย่างอัดอั้นด้วยไม่เข้าใจว่าเหตุใด  คนรักถึงได้พูดแบบนี้   ให้ห่างกันเหรอ  ทำไมล่ะ 

            " ไม่ใช่นะ ทาคุมิ  " ใบหน้าคมซีดเผือดเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ามีอาการเกรี้ยวกราด   ดวงตาที่ทอแสงเจ็บปวดนั้นทำให้เขาอยากจะเข้าไปโอบประคองไว้ให้หายกังวล  หากแต่เพียงขยับเข้าหา  ร่างเล็กนั้นก็กลับขยับหนีซ้ำยังไล่ไม่ให้เข้าใกล้

            " อย่าเข้ามานะ "

            เพียงประโยคเดียวเท่านั้น  ก็ราวกับคำสาปที่ทำให้เขาถูกตรึงไว้กับที่จนร่างบางนั้นหายไป  สองแขนได้แต่โอบกอดตัวเอง  ร้อน  ส่วนที่ถูกคนรักกอดไว้เมื่อครู่มันร้อนราวกับถูกไฟเผา   ทาคุมิ .. ฉัน  . ไม่เคยอยากให้นายอยู่ไกลเกินอ้อมกอดของฉัน  ฉันอยากโอบกอดนายไว้ทุกเวลาเท่าที่จะทำได้  แต่ว่าไม่ใช่ตอนนี้  

            .. ขอโทษ ... ขอโทษจริงๆ ..

            " นี่เธอ  วันนี้มาโอะทำดีมากเลยเนอะ  ฉากเมื่อกี้น่ะ แววตากับการแสดงสีหน้าดีมากเลย " 

            ทีมงานสาวเอ่ยชมด้วยความรู้สึกทึ่งที่ได้เห็นเด็กหนุ่มอย่างเคียวสุเกะสามารถแสดงซีนอารมณ์ได้อย่างดี  จนวันนี้ไม่ต้องถ่ายซ้ำเลย 

            " นั่นสิเนอะ  แต่ว่า  มันเหมือนจริงไปหรือเปล่าน่ะ  น้ำเสียงแบบนั้น ฟังแล้วสงสารขึ้นมาเลยนะ  นี่ถ้าจู่ๆก็โดนคนรักเมินเฉยไปแบบนี้  ฉันเองก็ไม่รู้จะทำยังไงเหมือนกัน "

            หญิงสาวอีกคนเอ่ย  พลางคิดไปถึงตอนนั้น  การถ่ายทำที่ดูเหมือนว่าจะเป็นฉากที่น่าพอใจที่สุดของการถ่ายทำวันนี้ก็ว่าได้

            " นั่นสิ  แถมพอสั่งคัท  เคียวสุเกะก็เป็นฝ่ายเดินออกจากฉากก่อนเลยนะ  ทุกทีต้องเป็นไดสุเกะ  ว่าแต่ว่าสองคนนั้นเขาทะเลาะกันหรือเปล่า "

            " ทำไมเหรอ "

            " ก็ตั้งแต่เปิดกล้องมา  ไดสุเกะดูไม่ค่อยจะมาเล่นกับเคียวสุเกะเลยนะสิ  ดูอึมครึมยังไงก็ไม่รู้ "

            " นั่นสินะ  ว่าแต่ว่า  เย็นนี้เค้าจะถ่ายฉากในห้องแสดงดนตรีใช่ไหมเธอ "  น้ำเสียงเริ่มตื่นเต้นขึ้น

            " ฮื่อ  ก็เห็นว่านะ  คงรอช่วงเย็นๆหน่อย  อะไรยะหล่อน  รออะไร "  เพื่อนสาวหันมาถามน้ำเสียงเจ้าเล่ห์  สองสาวยิ้มรู้กัน

            " ก็รอไอ้ที่เรารอกันอยู่ไง "

            ...........

            .......................................

            ......................................................................

            " แสดงได้เข้าถึงมากเลยนะ  มาโอะ "

            " ทักกี้  บาบะจัง "

            สองหนุ่มยิ้มกว้างให้กับเด็กหนุ่มที่นั่งเหม่ออยู่  สองหนุ่มแยกกันนั่งประกบคนละด้านโดยมีเคียวสุเกะนั่งซึมอยู่เหมือนเดิม

            " อะไรทำให้คนหัวเราะง่ายอย่างนายเป็นแบบนี้เนี่ย " 

            ยูกิฮิโระเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเงียบเกินไป  แต่ก็ไร้เสียงตอบนอกจากอาการเหงาหงอยที่ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นของเด็กหนุ่มข้างกาย  ทำให้เขาต้องถอนหายใจและสบตากับคนที่นั่งถัดไป

            " นี่เคียวสุเกะ  นายว่าการถ่ายทำคราวนี้มันหนักไหม "  เรียวมะเอ่ยถามขึ้น  เคียวสุเกะขมวดคิ้วเหลียวมองด้วยไม่เข้าใจ

            " นาย  เข้าใจความรู้สึกของการถูกทิ้งให้อยู่กับความเหงา   ความเจ็บปวดแค่ไหนเหรอ " คำถามนั้นย้ำอีกครั้ง   เข้าใจแค่ไหนอย่างนั้นเหรอ

            " หมายความว่าไง  ผมไม่เข้าใจ " 

            " ก็หมายความว่า  ตัวนายที่โตมากับครอบครัวที่อบอุ่นน่ะ  เข้าใจความรู้สึกของความเหงาแค่ไหนไงล่ะ  เรื่องนี้ทุกคนเป็นห่วงมากนะ  "  ยูกิฮิโระอธิบาย

            " โดยเฉพาะ  ไดจัง "

            " ........ "

            " แค่นี้  นายคงเข้าใจแล้วสิ  ว่าทำไมไดจังถึงทำแบบนี้  นายในตอนนี้ถึงได้กลายเป็นทาคุมิได้อย่างสมบูรณ์ไง "  เรียวมะยิ้มวางมือบนไหล่ของเด็กหนุ่มที่ดูเหมือนจะยังจับต้นชนปลายไม่ถูก 

            " อย่าโกรธไดจังเลยนะ  เขาทำเพื่อนายนั่นล่ะ "

            " เพื่อผม .. แน่ใจเหรอฮะ .. ถ้าอย่างนั้น   ไดจังก็ไม่ต่างจากกีย์หรอก  คิดเอง  เข้าใจไปเองว่าที่ทำน่ะ  ดีที่สุด  เคยคิดจะถามผมก่อนไหมล่ะว่าผมโอเคไหม  คิดไหมว่าผมจะรู้สึกยังไง  ผมเข้าใจนะ  กับความหวังดีนั้น  แต่ผม .... "

             เคียวสุเกะโพล่งออกมาอย่างเหลืออด  ทำเพื่อเขา  แต่ไม่เคยถามความต้องการของเขาเนี่ยนะ

            " ผมต้องไปเตรียมเข้าฉากแล้วล่ะ  ขอตัวนะฮะ " 

            ร่างเล็กที่โดนนั่งประกบอยู่ลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินออกไปทันที  ทิ้งให้สองหนุ่มได้แต่มองหน้ากันด้วยความยุ่งยากใจ  ดูเหมือนปัญหาใหญ่จะเกิดขึ้นเสียแล้ว  ซ้ำยังเป็นสถานการณ์ที่อยู่นอกแผนการเสียด้วย

            " จนได้  งานเข้าแล้ว "

            " งานใหญ่ด้วยสิ  "

            " งานนี้  ไดจังซวยของแท้  ว่าแต่  ไอ้ฉากเย็นนี้มันฉากนั้นไม่ใช่เหรอ "  เรียวมะเบิกตากว้างเมื่อนึกได้  และนั่นก็ทำให้ยูกิฮิโระทำหน้าเหวอเช่นกัน

            " เวรละ  แล้วจะแสดงไงวะเนี่ย "

talk : ไม่มีคำไหนจะเหมาะไปกว่าคำว่า "สะใจ" จริงๆค่ะพาร์ทนี้ หุ หุ มาโอะทำดีมาก มามะ มาให้พี่สาวปลอบใจซะดีๆ // จุ๊บๆ

และเช่นเคยค่า..แปะโฆษณา เบื่อแล้วเนอะ แต่ไม่เป็นไรค่ะ เจ้าของบลอคหน้าด้าน แปะต่อไป!!

ที่นี่ เร็วๆนี้ค่ะ^^