DaiMao ~Gii & Takumi forever~

タクミくんシリーズ 『あの、晴れた青空』

Takumikun series : Ano Hareta Aoisora

Premiere & Live talk

At Megurokuchushokigyo Center Hall , Meguro,Tokyo ,Japan

18.06.2011

Photos & Report by kuruma

สวัสดีค่ะทุกคน^^ ต้องขอโทษด้วยที่แปะโฆษณาไว้นานชาติเศษกว่าจะถึงคิวอัพ report อันนี้นะคะ

ก่อนอื่น ขอเกริ่นก่อนนะคะ หลายๆคนอาจจะคิดว่าเจ้าของบลอค ลงทุนไปญี่ปุ่นเพื่อไปดูภาพยนตร์เรื่องนี้ เพื่อไปพบไดจัง กับ น้องโดยเฉพาะหรือเปล่า? คำตอบก็คือ ไม่ใช่ค่ะ เป็นเรื่องบังเอิญอย่างไม่น่าเชื่อมากกว่าค่ะ เพราะตัวเจ้าของบลอควางแผนว่าจะไปเที่ยวญี่ปุ่นหลังเรียนจบปริญญาโทอยู่แล้ว เพื่อให้รางวัลกับความตั้งใจของตัวเอง ก็เลยติดต่อบริษัททัวร์ไว้ค่ะ ได้โปรแกรมที่น่าสนใจในช่วงเวลาดังกล่าวพอดี ประกอบกับได้รับข่าวจากน้องๆแฟนคลับของมาโอะ ที่สนิทกันว่าจะมีงานแฟนมีทนักแสดงจากทาคุมิคุงซีรี่ส์ เจ้าของบลอคเลยถามจากน้องๆนี่แหละค่ะว่าใครจะสามารถหาบัตรเข้าชมงานนี้ให้ได้บ้าง เพราะว่าในวันที่ 18 มิถุนายน ตามโปรแกรมทัวร์แล้วจะอยู่ที่โตเกียวพอดีค่ะ ซึ่ง ขอแค่ได้อยู่ในเมืองเดียวกันเท่านั้น ก็คงไม่ใช่เรื่องยากมากนัก

ถือว่าเป็นโชคดีค่ะ เพราะว่า แฟนคลับมาโอะในประเทศไทยหลายคนที่สนิทสนมกัน พอรู้ข่าวนี้ก็ยินดีจะช่วยเหลืออย่างเต็มที่ ไม่ว่าจะแปลรายละเอียดของงาน วิธีการซื้อตั๋ว และอื่นๆให้ เพราะเจ้าของบลอคคืนภาษาญี่ปุ่นให้เซนเซไปนานมาแล้วค่ะ จนกระทั่งได้น้องสาวของเพื่อนของเพื่อนในกลุ่มอีกทีรับไปซื้อตั๋วให้ค่ะ ซึ่งในรอบที่เจ้าของบลอคไปดูนี่เป็นรอบที่เปิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน เพราะว่าทั้งสองรอบที่เปิดไปบัตรขายหมดค่ะ เลยเปิดขายทางการจองจากเวปไซต์แล้วให้ไปออกตั๋วที่เซเว่น-อิเลเว่น ได้เลย แต่กว่าจะได้มาซึ่งตั๋วใบนี้ น้องคนที่จัดการให้ก็บอกว่ามันยากเย็นเหลือเกินค่ะT_T

ทริปนี้เจ้าของบลอคไปกับบริษัททัวร์ค่ะ แต่ไปคนเดียวค่ะ กล้ามากเนอะ.. ไม่รู้จักใครเลย แต่กล้าบินคนเดียวด้วยล่ะ พอบินไปถึงโอซาก้าปุ๊บ ( วันที่ 15 มิถุนายน ) ก็ซื้อการ์ดโฟนโทรหาน้องคนที่จัดการเรื่องบัตรให้เลยค่ะ คือ ห่วงเรื่องนี้มากกว่าโทรกลับเมืองไทยอีกนะ เพราะว่าถ้าติดต่อน้องเค้าไม่ได้ก็คงอดไปดูแน่นอนค่ะ โชคดีมากที่น้องเค้ารับโทรศัพท์แล้วเราก็ได้แนะนำตัวและคุยกันเล็กน้อยพอเป็นพิธีค่ะ  จากนั้นเจ้าของบลอคก็ตระเวนเที่ยวกับทัวร์ไปเรื่อยๆค่ะ ตามสถานที่สำคัญต่างๆตามแต่บริษัทจะพาไป จนถึงยามานาชิ จึงได้โทรหาน้องเค้าอีกครั้ง เพราะอีกวัน จะนั่งชินคันเซ็นเข้าโตเกียวแล้วค่ะ นัดหมายกันเสร็จสรรพ ว่าจะรอตรงไหน แต่งตัวอย่างไร เพราะว่าไม่เคยเห็นหน้าตากันมาก่อนและไม่รู้จักกันด้วยค่ะ เพราะแม้แต่คนที่ติดต่อให้ก็ไม่ได้รู้จักน้องคนนี้เช่นกันค่ะ

นี่เป็นตั๋วรถไฟสองต่อค่ะ จากสถานีที่นั่งชินคันเซ็นเข้าโตเกียวไปเปลี่ยนรถเป็น JR ธรรมดาที่สถานี ชินางาวะ

แล้วนั่งจากสถานีชินางาวะไปลงที่สถานีฮาราจุกุค่ะ

สถานที่นัดหมายของเราคือ หน้าศาลเจ้าเมจิ ติดกับสถานีรถไฟ ฮาราจุกุ ค่ะ เนื่องจากวันนั้น(วันที่18 มิถุนายน)เป็นวันเสาร์ จึงมีคนพลุกพล่านค่ะ

เข้าบรรยากาศมากค่ะ ที่ญี่ปุ่นกำลังจะเล่นมิวเฮียวเทกันอีกแล้ว~ โอย เพ้อ ปู้จายเฮียวเท

จริงๆก็ขำๆนิดหน่อยค่ะ เพราะวันนี้เจ้าของบลอคก็ไปดูหนุ่มๆจากเทนิมิวเหมือนกันค่ะ

แต่พวกนั้นโซสึเกียวกันหมดแล้วนี่เนอะ

นี่คือหน้าสถานีฮาราจุกุค่ะ ใกล้ๆที่นัดหมายคือศาลเจ้าเมจิมากๆ

พอมาถึงหน้าศาลเจ้า มองซ้าย-ขวา ยังไม่เจอคนที่น่าจะเป็นคนไทยเลย เอาละ ก็เริ่มใจเสีย เดินไปโทรศัพท์อีกรอบ เริ่มเสียใจที่ไม่เปิดโรมมิ่งจากเมืองไทยมาด้วย เพราะลำบากเหลือเกินกว่าจะโทรแต่ละครั้ง แต่ก็รอแค่ 15 นาทีโดยประมาณค่ะ ระหว่างนั้นก็เข้าไปโทรศัพท์ด้วย น้องคนที่จัดการเรื่องตั๋วก็เดินข้ามถนนมาถึงหน้าศาลเจ้าแล้วล้วงโทรศัพท์ออกมาค่ะ สรุปว่าเจอกันจนได้ค่ะ^^

เรานัดเจอกันประมาณบ่ายสองโมงครึ่งค่ะ ดึงนั้นจึงเหลือเวลาอีกเยอะมากกว่าจะถึง ห้าโมงครึ่งที่ประตูสถานที่จัดงานเปิด น้องเค้าเลยพาไปร้านราเม็งเจ้าดังในฮาราจุกุ ที่ปกติต้องต่อคิวรับประทานกัน อย่างราเม็งจังกะระ ร้านนี้มีเมนูภาษาไทยด้วยนะคะ แต่ก็ไม่ได้แปลว่าพนักงานพูดไทยได้นะคะ นั่งทานราเม็งชามใหญ่ เครื่องเยอะสะใจ คุยกันไปด้วย

น้องที่จัดการเรื่องบัตรกับราเม็งจังการะค่ะ ร้านนี้อร่อยมากกกกกกกกกก ค่ะ มันเทพมากจริงๆนะ

ซักพักก็ออกจากร้านค่ะ น้องเค้าก็ช่วยกดตั๋วรถไฟให้ค่ะ เพราะเจ้าของบลอคมึนกับคันจิชื่อสถานีล่ะ ไม่เข้าใจเลยน้อ ว่าทำไมพิมพ์แผนที่เส้นทางรถไฟมาเป็นโรมินจิ แต่พอหน้าสถานีกลับเป็นแผนที่ ชื่อสถานีเป็นคันจิ ที่ไม่มีฮิรากานะ กำกับซะงั้น งงเล็กน้อยค่ะ แต่ไม่เป็นไร ไปต่อได้ค่ะ

เอาล่ะ ตอนนี้ต้องช่วยเหลือตัวเองของจริงแล้วค่ะ เพราะต้องไปที่ๆไม่เคยไปอย่างแถบเมงุโระ สิ่งที่จะพอช่วยตัวเองได้คือ การบ้านที่ทำมาอย่างดีคือ แผนที่จาก google map และรูปร่างของอาคารสถานที่ จากรูปถ่ายดาวเทียมค่ะ

นี่คือเส้นทาง “การเดินเท้า” ค่ะ ระยะทางคือ 1 กิโลเมตรโดยประมาณ ใช้เวลาเดิน 10 นาที คนญี่ปุ่น .. แต่สำหรับคนไทยแล้ว คงประมาณ 15-20 นาทีได้มั๊งคะ 55 ยังไม่พอค่ะ เพื่อความแน่ใจภาพถ่ายอาคารสถานที่จากดาวเทียมค่ะ^^

เริ่มต้นเดินทางจากสถานีฮาราจุกุ เพียงแค่สองสถานี ก็ถึงสถานีเมงุโระค่ะ ใช้เวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น

เมื่อมาถึงแล้ว จากการบ้านที่ทำมา บอกว่าให้ออกทางออกทิศตะวันตก(西口) อ๊า เจอด้วย ทางออก 1(西口)

เมื่อเดินออกออกจากสถานีแล้ว ก็เจอกับทางม้าลายค่ะ เอาแล้วสิ งงได้อีก เพราต้องเดินตามถนนเมงุโระ-โดริ ว่าแต่มันอยู่ตรงไหนกันล่ะ ลองมองดูหัวถนน ก็ดูไม่ออก อยากจะร้องไห้จริงๆค่ะ เลยต้องหยิบแผนที่ออกมา ฝนก็ตก ต้องกางร่มค่ะ โดนเจ้าชายแห่งสายฝนอย่างมาโอะเล่นงานเอาแน่ๆเลย T_T พอหยิบแผนที่ออกมา ก็เป็นครั้งแรกที่ทำใจกล้า หน้าด้าน ถามทางด้วยภาษาญี่ปุ่นในระดับอนุบาลออกไป .. คนแรก บอกไม่ได้ค่ะ เพราะเราถามว่า โรงแรม Watson อยู่ตรงไหน เพราะถ้าเจอโรงแรมอยู่ตรงถนนเส้นไหนแล้วก็ตรงไปทางนั้นได้ คำตอบจากชีก็คือ ทำไงดีนะ บอกลำบากมากเลย ... เอาเถอะ ไม่ถามก็ได้ เดินกลับไปที่หัวถนนเหมือนเดิมค่ะ ลองเดินมั่วไปอีกทาง เจอแผนที่บอกสถานที่สำคัญข้างถนน ขณะที่ยืนงงๆอยู่ก็มีป้าที่เป็นคนญี่ปุ่นเดินมาถามทางอีก ก็ได้แต่บอกไปว่า ขอโทษค่ะ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นค่ะ (เอ๊ะ สกิลภาษาเริ่มดีขึ้น มันมาจากไหนหว่า?)

แล้วพอเงยหน้าจากป้าย เราก็คือค่ะ โรงแรม Watson อยู่ตรงหน้าเลย รอดตายแล้วค่ะ

เดินไปตามทางเรื่อยๆ ก็เห็น เซเว่นอิเลเว่นด้านซ้ายมือค่ะ ที่หน้าร้านมีสะพานลอยข้ามไปถนนอีกฝั่ง แต่แผนที่บอก ไม่ต้องข้ามค่ะ

เดินไปเรื่อยๆ จะเจอแม่น้ำเมงุโกระค่ะ เจออย่างง่ายดาย

เราจะต้องข้ามสะพานเมกุโระชินบาชิแล้วเลี้ยวขวา ตามแผนที่ค่ะ

โชคดีที่ทางเลียบแม่น้ำมีป้ายบอกทางเช่นกัน เมะกุโระ คุ จูโช คิเกียว เซ็นเตอร์ เลี้ยวขวา 300 เมตร ^^

เดินตามทางโลดค่ะ ฝนก็ยังไม่หยุดตก เดินไปซักพัก เจอโรงเรียนประถมด้านซ้ายมือ

ไปอีกซักพักก็เจอสระว่ายน้ำ และตึกที่มีรูปร่างเหมือนที่ปริ้นออกมา โอยดีที่ที่สุดค่ะ เจอแล้วๆ

เราก็ทำเนียนเดินไปตามทาง

เขาให้เลี้ยวเข้าไปในตึก ตอนนี้งงแล้วค่ะ ถามคุณป้าสองคนที่เดินออกมา ด้วยภาษาญี่ปุ่นง่อยๆเช่นเคย 

คุณป้าก็ใจดีมากค่ะ พาไปถึงเลยล่ะ

แล้วเราก็มาถึงจนได้ค่ะ เวลาประมาณ 16.30 น. กว่าจะเปิดให้เข้าสถานที่จัดงานก็ 17.30 น.

ก็ไม่รู้จะทำอะไรยืนถามคนที่มาด้วยด้วยกันว่าใช่ตรงนี้หรือเปล่า ฝนก็ยังไม่หยุดตกค่ะ ทุกคนก็รอคิวอย่างเงียบๆ

ชัดเจนค่ะ มาไม่ผิดงาน Event ดูหนัง และ talk Takumikun series 5 แน่นอนคร่า

นี่เป็นตั๋วเข้างานค่ะ ตื่นเต้นๆ จะได้เจอน้องกับไดจังแล้วๆ

เจ้าของบลอค ตื่นเต้นมากกก ค่ะ เพราะว่าได้แอบเห็นสต๊าฟจัดของนั่นนี่ อันแรกก็คือ “ของแจก” ก็คือพัดและฮนด์บิลล์หนังค่ะ

ซักพักก็เอาของที่จะขายหน้างานออกมาวางค่ะ มีทั้งโปสเตอร์และโฟโต้เซ็ทของทาคุมิคุงซีรี่ส์ภาค 5 และ 4 หนังสือจาก ภาค 3  เมื่อประตูเปิดเข้าไปแล้ว เจ้าของบลอคก็ได้รับของแจกค่ะ ประกอบไปด้วยพัดทาคุมิคุงซีรี่ส์ 5 แฮนด์บิลจากทาคุมคุงซีรี่ส์ภาค 2 และ 4 แฮนด์บิลล์ละครเวทีเรื่อง love ของไดจัง แฮนด์บิลดีวีดีเรื่อง junjou และ Ai no kotodama 2 ค่ะ

เมื่อขยับไปอีกโต๊ะก็เป็นโต๊ะเสียงเงินค่ะ ตอนนั้นหน้ามืดมาก ค่ะ ชี้เอานี่ๆ สุดท้ายก็บอกว่า เอาทุกเซ็ททีเป็นของกีย์กับทาคุมิเลยค่ะ จ่ายไปเยอะมากเลยทีเดียว เดินออกมาตัวเบาโหวงเลยค่ะ

เมื่อเข้ามาในฮอลล์ เป็นฮอลล์ที่เป็นห้องสโลป มีเวทีด้านหน้าและมีจอแสดงภาพ ซึ่งก็ไม่ได้ใหญ่มากมายนักค่ะ

กับของแจกหน้างาน พัดที่พัดแล้ว(นึกถึงฉากในหนัง)ก็ร้อนกว่าเดิมค่ะ^^

เจ้าของบลอคได้อยู่ในแถว K หมายเลข 7 ค่ะ ก็เห็นชัดดีไม่ได้เลวร้ายนะคะ รอเวลาภาพยนตร์ฉายค่ะ ระหว่างนั้นแฟนๆก็เดินเข้ามา แล้ว โอ้วแม่เจ้า..ผู้ชายค่ะ มีผู้ชายแท้ๆ ประมาณ 5 คนเข้ามานั่งค่ะ แล้วที่สำคัญคือ ทุกคนมาคนเดียวค่ะ ไม่ได้มาส่งแฟน หรืออะไรทั้งนั้น และมีทุกวัยค่ะ ตั้งแต่เด็กหนุ่ม ชายวัยกลาง และชายชราค่ะ หนึ่งในห้าคนนั้น คือชายวัยประมาณ 40 กว่าปีนั่งอยู่ใกล้กับเจ้าของบลอคนี่เอง ซึ่งเจ้าของบลอคก็สงสัยว่า เอ..มาดูเรื่องนี้ เมนใครน้อ?

เวลาดำเนินมาจนถึง 18.30 น. ก็มีการฉายภาพยนตร์ค่ะ ย้ำ ว่าดูทาคุมิ 5 ทั้งเรื่องแบบเต็มๆค่ะ ซึ่งในตอนแรกเจ้าของบลอคก็ไม่ทราบหรอกค่ะว่าเป็นภาพยนตร์ทั้งเรื่อง เพราะทราบมาว่าภาพยนตร์จะฉายเดือนสิงหา ก็ไม่น่าจะจัดให้มีการดูทั้งเรื่องก่อนหน้านั้นเป็นเดือนๆ เอ..นี่เขาไม่กลัวหนังจะหลุดออกไปก่อนรึยังไงนะ? แต่ก็น่าทึ่งมากค่ะ ที่จนถึงวันนี้หนังก็ยังไม่หลุดออกมา มีแต่ภาพหลุดค่ะ น่าเศร้า T_T

ท่านผู้อ่านคะ .. เจ้าของบลอคต้องขออภัยด้วยนะคะ หากว่าใครเข้ามาอ่านแล้วหวังจะได้อ่าน สปอยเนื้อเรื่อง หรืออะไรที่เกี่ยวข้องจากภาพยนตร์เรื่องนี้ค่ะ ด้วยความที่เป็นแฟนภาพยนตร์และนักแสดงของเรื่องนี้จริงๆ ขอไม่เปิดเผยเนื้อเรื่องนะคะ แถมระหว่างฉากสำคัญที่โซฟาที่ได้เห็นในเมกกิ้งตอนที่ทาคุมิเข้าห้องกีย์...ณ สถานที่จัดงานก็เกิดเหตุการณ์แผ่นดินไหวค่ะ หันมามองหน้ากันไปทั้งฮอลล์เลยค่ะ (เพราะจะมีฉากนั้นรึเปล่าน้า อิ อิ )  เอาเป็นว่า หากว่าผู้อ่านอยากจะลองปะติดปะต่อ ก็สามารถอ่านได้จากมังงะ ทาคุมิคุงซีรี่ส์ เล่ม Pure2 และ June Pride ค่ะ เนื้อเรื่องในภาพยนตร์จะตัดฉากสลับไปมา และเป็นการสรุปเรื่องที่ดีมากๆ สำหรับกีย์และทาคุมิค่ะ และถือเป็นบทสุดท้ายที่สมบูรณ์แล้วค่ะ

เวลา 20.00 น. ภาพยนตร์ฉายจบพร้อมกับความอิ่มเอมใจของเจ้าของบลอคค่ะ ทุกสิ่งอย่างที่เกิดขึ้น ตอบคำถามในใจของเจ้าของบลอคได้ทั้งหมดแล้ว ทั้งสองคนคือไดจังกับน้องได้สวมบทบาทของกีย์และทาคุมิจนถึงภาคสุดท้ายได้อย่างดีที่สุด ในทุกบทบาทที่แสดงออกไปอย่างที่ไม่มีอะไรที่ต้องย้อนกลับมาเสียใจค่ะ แฟนๆเอง หากได้ดูภาพยนตร์แล้วก็คงคิดไม่ต่างจากเจ้าของบลอคค่ะ มันเป็นความรู้สึกที่ดีมาก จนเจ้าของบลอคคิดว่า กีย์กับทาคุมิสามารถจบโรงเรียนชิโดะนี้ไปได้เลยค่ะ

แต่ในขณะที่เจ้าของบลอคกำลังมีความสุขกับภาพยนตร์ จู่ๆพิธีกรก็ประกาศอะไรบางอย่างออกมาค่ะ ซึ่งก็ฟังไม่รู้เรื่องค่ะ

.... แต่แล้วก็เหมือนเวลาหยุดอยู่ตรงนั้น....

น้องค่ะ!! … น้องเดินออกมา จากข้างเวที ฮามาโอะ เคียวสุเกะ เดินออกมาจากข้างเวทีในชุดนักเรียนชิโดะ ในบทบาทของฮายามะ ทาคุมิ วันนี้น้องทำผมสีเ พร้อมกับปฏิกิริยาของคนดูค่ะ มีเสียงฮือฮา ประมาณว่า “ออกมาแล้ว น่ารักจัง”ทั้งห้องเลยค่ะ รวมถึงผู้ชายที่อยู่ใกล้ๆเจ้าของบลอคด้วย .. และผู้ชายที่เหลือค่ะ ดังนั้นได้ข้อสรุปแล้วนะคะ ว่า ... ผู้ชายทั้ง 5 คน เมน มาโอะค่ะ น้องเดินออกมาท่าทางประหม่าเล็กๆ ทำให้ดูน่ารักเข้าไปอีกค่ะ

พูดถึงรูปร่างลักษณะของน้อง มาโอะหุ่นสูงเพรียวคะ สูงประมาณ 175-176 ล่ะมั๊ง ผมสีเข้มเป็นประกายน้ำตาแดงเล็กๆ หน้าเล็กมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  คุณผู้อ่านลองเอาฝ่ามือขึ้นมานะคะ นั่นล่ะค่ะหน้าน้อง ตากลมโตเป็นประกายวิ้งๆ จมูกโด่งแบบธรรมชาติ ปากบางได้รูป ผอมค่ะ เพราะไม่ค่อยมีแก้ม และโครงหน้าคมขึ้นด้วย เจ้าของบลอคเชื่อเลยว่าใบหน้าของน้องจะเปลี่ยนจาก สวย น่ารัก เป็นหล่อมากๆได้ในอีกไม่นานค่ะ^^

ไม่ให้เวลาได้หายใจกันเลยทีเดียว

ไดจังค่ะ!! ไดจังเดินตามออกมา วาตานาเบะ ไดสุเกะ เดินออกมาจากเวทีฝั่งเดียวกับน้องในชุดนักเรียนชิโดะ ไดจังสูงประมาณ 180 ค่ะ สูงกว่าน้องที่ยืนคู่กันไม่มากนัก ไดจังก้ผมสีเข้มแต่ก่อนกว่ามาโอะนิดหน่อยค่ะ วันนี้ไม่ได้ใส่แว่นนะคะ จากที่เห็นรูปร่างสูงแข็งแรงแบบนักกีฬาเลยล่ะค่ะ หุ่นเหมือนสามเหลี่ยมคว่ำ รุปร่างดีมากๆ แม้จะผอมลงเพราะว่าทำงานเยอะ และดูเหนื่อยไปบ้างเพราะมี event เดียวกันนี้มาทั้งวัน ส่วนหน้า............บอกเลยค่ะว่าหล่อมากกกกกกกกกกกกกก ใครก็ตามที่เรียกไดจังว่าลุง เจ้าของบลอคขอเถียงขาดใจเลยค่ะว่า ไดจังไม่แก่ซักหน่อย ไม่ใช่เพราะผู้ชายอายุเท่าๆกับเจ้าของบลอคหรอกนะคะ แต่เขาไม่ได้แก่แบบนั้นจริงๆค่ะ ไดจังเดินออกมาแบบนิ่งๆค่ะมายืนใกล้ๆกับมาโอะ เรียกเสียงฮือฮาจากสาวกไดมาโอะทั้งฮอลล์

คนต่อมา ทักกี้ค่ะ เพื่อนกีย์ตลอดกาล แคสเก่าแก่ดั้งเดิมของทาคุมิคุงซีรี่ส์ ผู้ชายคนนี้ หล่อจนเหนือความคาดหมายเลยทีเดียวค่ะ หวั่นไหวกันเลยล่ะ ตอนที่เดินออกมา ทักกี้เป็นผู้ชายสูง 180กว่าๆ ประมาณ 184-185 ได้มั๊งคะ หล่อและดูโดดเด่นมากๆ แต่พอเปิดปากพูดเท่านั้นแหละ ฮากระจายค่ะคนนี้^^

คนต่อมา นายเอก เอ๊ย พระเอก ของ ทาคุมิคุงซีรี่ส์ 4 ..เจ้าของบลอคก็ไม่แน่ใจค่ะ .. บาบะ เรียวมะ ..เจ้าของบท มิสึ อาราตะ ที่แมนที่สุดในสามโลก เดินถือไมค์โครโฟนสายยาวเหยียดจากอีกด้านของเวที แต่พอเดินมาถึงกลางเวทีกลับสายไมค์สั่นลงกะทันหัน เจ้าตัวหันไปเหวี่ยงก็พบว่า ..... หมาน้อยในอาณัติ อย่างชินเงียวจิ คาเนมิสึ คนที่สอง นั่งอยู่ข้างเวที แล้วจับสายไมค์เอาไว้ อย่างสุดฮากันไปทั้งฮอลล์..

บาบะดูจะมีเนื้อมีหนังมากกว่าตอนที่เป็นตัวเอกในภาคที่ 4 ค่ะ ดูดีขึ้นมากกว่าตอนที่แสดงในภาคที่สี่ด้วย สำหรับการออกมาในภาคที่ 5 และออกมาบนเวทีในวันนี้ .. แก้มตอบๆนั่นก็หายไปค่ะ บาบะเป็นผู้ชายที่สูงพอๆกับไดจัง แล้วก็ยังตลกมากๆด้วย

ส่วน พระเอก เอ๊ย นายเอก ของทาคุมิคุงซีรี่ส์ 4 .. คนนี้ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ .. ไทกิ ไนโตะ .. เจ้าของบท ชินเงียวจิ คาเนมิสึ คนที่สอง เดินออกมาอย่างฮา จากการดึงสายไมค์ของบาบะ หมอนี่ก็...เอ่อ เอาเป็นว่าหน้าตาดีกว่าในหนังพอประมาณ แต่อาจจะไม่ขึ้นกล้องค่ะ ไทกิที่ออกมาในภาค 5 และที่ออกมาในวันนี้ ดูดีขึ้นกว่าตอนที่เป็นตัวเอกในภาค 4 จนน่าเสียดายว่า ถ้าตอนนั้นสไตลิสต์ทำให้ดูดีกว่านี้ คงน่าสนใจขึ้นมาก .. ไทกิพยายามขโมยซีนชาวบ้านเค้าบนเวทีตลอดเวลาก็เถอะ แต่เจ้าของบลอคก็ขอจับจ้องอยู่ที่ น้องกับไดจังเท่านั้นค่ะ .. เอ่อ แม้จะเหลือบมองทักกี้เป็นพักๆเพราะหวั่นไหวในความหล่อก็ตาม..

ตอนนี้คงมีคำถามใช่ไหมคะ ว่าทั้ง 4-5 คนนี้ มีแนวโน้มจะวายกันบ้างรึเปล่า ? โดยเฉพาะไดจังกับมาโอะของเราๆ

... ขอแสดงความเสียใจด้วยนะคะ..

เจ้าของบลอคเอาหัวเป็นประกันเลยเอ้าว่า แมนนนนนนนนนนนน กันทุกคนค่ะ ไม่เอนเอียงกันเลยซักกะคน!

แม้มาโอะจะน่ารักมาก แต่ก็น่ารัก น่าเอ็นดูแบบเด็กผู้ชาย ดูไม่เหมือนผู้ชายอายุใกล้จะ 20 เลยค่ะ เหมือนเป็นน้องชายเลยค่ะ

ส่วนไดจัง หล่อค่ะ ดูสมาร์ท ฉลาดพูดฉลาดตอบ ดูเป็นพี่ชายที่พึ่งพาได้ และเท่ห์มากๆ (เจ้าของบลอคแอบเห็นมาโอะมองหน้าไดจัง สบตาปิ๊งๆ จนไดจังทนไม่ได้ต้องมองผ่านๆ หรือพยายามไม่สบตาด้วยค่ะ)

ทักกี้ บาบะ แล้วก็ไทกิ .. เหมือนแก๊งสามช่า รวมกันเฮฮาป่าแตกกันมากเลยค่ะ

แล้วโยโคอิซัง ... เจ้าของบลอคเชื่อว่า เป็นลุงผู้กำกับใจดี มีหัวใจอบอุ่นและมีความเป็นโอตาคุ สายวายสูงเลยทีเดียวค่ะ ไม่งั้นคงสร้างภาพยนตร์เรื่องนี้มาให้เราไม่ได้จนถึงภาคที่ห้าหรอกเนอะ ..

ส่วนเรื่องบทที่พูดในวันนี้ ต้องขอขอบคุณคำแปลจาก p.k.a. ที่แปลให้คร่าวๆค่ะ

พิธีกรเองก็ได้ถามคำถามไม่กี่คำถามนะคะ เพราะมีเวลาทอล์คแค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้นเอง ส่วนที่สำคัญก็คงเป็นตอนที่ให้พูดกับแฟนๆ ทั้งน้องและไดจังก็พูดชัดเจนค่ะ

น้องบอกว่า ต้องขอบคุณครอบครัวและแฟนๆทุกคนด้วย... อ้า จำไม่ได้แล้วค่ะ T_T

ส่วนไดจังบอกว่า ทั้งตัวของเขาและมาโอะเองก็ได้เดินทางมามาบนเส้นทางนี้จนสุดทางแล้วค่ะ ทั้งตัวเขาเองและมาโอะเองก็ดี ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ต่างๆที่ดีจากภาพยนตร์เรื่องนี้กันมาอย่างยาวนาน และถึงแม้ว่าจะจบจากโรงเรียนแห่งนี้ไป ในอนาคต ทั้งตัวเขาและมาโอะเองก็อาจจะได้ร่วมงานกันในบทบาทอื่นอีก ได้เจอกันในงานอื่นๆอีกค่ะ (อันนี้ไดจังปลอบใจสาวก ไดมาโอะ ใช่ไหมคะ?)

คร่าวๆก็ประมาณนี้แหละค่ะ

จากที่ได้ฟังในวันนั้น เจ้าของบลอคเองค่อนข้างมั่นใจค่ะว่า ทั้งไดจังและมาโอะได้ทำให้เรามีความสุขกันมาตลอดตั้งแต่ภาคสองจนมาถึงภาคห้า กับบทบาทของกีย์และทาคุมิ ทำให้คนดูและแฟนของทั้งมังงะก็ดี ทั้งภาพยนตร์ก็ดี และแฟนคลับของไดจังและมาโอะ.. สำหรับเจ้าของบลอคแล้ว รู้สึกอิ่มเอมใจมากๆกับภาพยนตร์ในรอบที่ได้ดู และไดจังกับมาโอะ ตัวเป็นๆที่มายืนตรงหน้า(แม้จะเห็นในระยะไกลเท่าไม้ขีดไฟก็ตาม)

ผู้อ่านคะ .. เจ้าของบลอคคิดว่าทั้งน้องและไดจังได้ให้ความประทับใจแก่พวกเรามากๆเลยค่ะ ให้มากอย่างที่ไม่ต้องมานั่งเสียใจกันทีหลังด้วย.. ถ้าดีวีดีออกแล้ว คุณผู้อ่านคงจะเข้าใจค่ะ^^

จบการรีพอร์ตแต่เพียงเท่านี้ค่ะ... ต้องขอขอบคุณ พิชชี่ p.k.a. Usagip ที่ช่วยหาข้อมูลและช่วยแปลรายละเอียดการจอง การซื้อบัตรชมภาพยนตร์และไลฟ์ทอล์ค  คุณวรรณ ที่ช่วยประสานหาคนซื้อบัตรให้ คุณแก้ว  น้องจูน ที่ยอมลำบากในการจองตั๋วและไปๆมาๆเซเว่น ทั้งที่ฮาราจุกุ และชิบูยะ เพื่อออกตั๋วให้ค่ะ

สุดท้ายนี้ ขอขอบคุณผู้สร้างภาพยนตร์เรื่อง Takumikun Series ที่ให้โอกาสน้องกับไดจังมาถ่ายทอดบทบาทของกีย์กับทาคุมิมาตลอด ทำให้เจ้าของบลอคได้สัมผัสและรักมาโอะกับไดจัง จนมีโอกาสได้ทำบลอคแห่งนี้ขึ้นมา บลอคที่รวมคนที่รักทั้งสองคนนี้ และที่นี่ที่ทำให้สต๊าฟได้สร้างสรรค์งานเขียนเพื่อภาพพจน์ที่ดีของไดจังและน้องในสายตาของคนหมู่มากค่ะ

ขอบคุณจริงๆ

kuruma

 08.07.11

ปล.

นี่คือ ไอเทมทั้งหมดที่เจ้าของบลอคได้มาจากในงานนะคะ โฟโต้เซ็ทนั่นซื้อมาค่ะ นอกนั้น ของแจกหน้างานค่ะ

ส่วนนี่เป็นไอเทมอื่นๆที่ไปหามาอีกค่ะ ดีวีดีทาคุมิคุงซีรี่ส์ภาค 3 ซีดีอัลบั้ม และ ซิงเกิ้ลของน้อง

(เปิดเผยตัวเสียทีเนอะว่าเมนมาโอะ)

ปล.2

รูปภาพทั้งหมดถ่ายจากกล้องiPhone4ค่ะ ก็คุณภาพกล้องโทรศัพท์นะคะ อาจจะไม่สวยเท่าไหร่ แต่มันสะดวกที่สุดแล้วค่ะ