DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story     >>    The otherside story

Auther   >>    PPK

Data  Source  >>     kuruma

คำแนะนำในการอ่าน  >>  ไม่มีอะไรจริงยิ่งกว่าเดิม  เพราะฉะนั้นโปรดใช้จักรยานในการอ่าน  ^__^

            " โอเค   ระหว่างนี้เราจะไปเก็บภาพหลังกองถ่ายกัน  นายตามไดสุเกะไปเลยนะ  ว่าแต่ว่ามาโอะหายไปไหน " 

            โยโคอิซังเอ่ยถามหลังจากสั่งงานเสร็จ  แม้ว่าคืนนี้จะดึกแล้วแต่พวกเขาก็ยังถ่ายเก็บฉากอยู่  และจู่ๆผู้กำกับจอมโปรเจคก็ผุดไอเดียได้ว่าน่าจะให้พระเอกนำทัวร์กองถ่ายกันเสียหน่อย  จริงๆเขาตั้งใจอยู่นานแล้วแต่บรรยากาศหลายวันมานี้มันมาคุเกินกว่าที่จะทำได้  แต่วันนี้ทุกอย่างโอเคแล้วจึงไม่ยากที่จะรวบรวมนักแสดงให้อยู่ในอารมณ์เดียวกันได้ภายใต้การนำของชายหนุ่มมากความสามารถอย่างวาตานาเบะ  ไดสุเกะ

            " ครับ  เราก็ไปมาหลายห้องแล้วนะ  ทีนี้ก็ห้องสุดท้ายแล้วครับ  มาดูกันดีกว่าว่า  ฮามาโอะ  เคียวสุเกะ  หรือว่าทาคุมิของพวกเราตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่  ถ้าให้ผมเดานะ  หลับแน่ๆ  ไปปลุกกันดีกว่า  ทำงี้ได้ไง  เราไม่ได้นอน  มาโอะก็ห้ามนอนนะ ฮ่าๆๆ " 

            ไดสุเกะที่ทำหน้าที่เป็นคนนำทัวร์หัวเราะร่าให้กล้องซูมใบหน้าคมที่ดูจะร่าเริงเป็นพิเศษจนน่าหมั่นไส้ไม่ได้  ตั้งแต่เด็กหายงอนนี่ทำตัวไฮเปอร์เสียจริงๆ

            " เอาละครับ  เงียบๆนะ " 

            " เฮ้  ตื่นๆๆ  เร็วๆ  จะถ่ายทำนะ " 

            ชายหนุ่มนำหน้าเปิดประตูเข้าไปชนิดไม่ให้ตั้งตัว  และตามคาดเคียวสุเกะนอนขดตัวกลมอยู่บนเตียงหลับสนิทแต่แล้วคนใจร้ายอย่างไดสุเกะก็กระโจนไปที่เตียงแล้วเขย่าร่างเล็กนั้นให้ตื่นขึ้นอย่างไร้ความเมตตา  คนจะหลับจะนอนก็ยังไปกวนเขาอีก

            " หือ  อะไรไดจัง " 

            เคียวสุเกะขยี้ตางัวเงียลุกขึ้นมาถาม  เสียงงุ๊งงิ๊งกับตาปรือๆ บวกกับผมยุ่งๆนั้นยิ่งทำให้ความน่ารักของเด็กหนุ่มอัพเลเวลอีกสามระดับเป็นอย่างน้อย ทำเอาต้องรีบเก็บภาพไว้อย่างเร่งด่วน

            " เขาถ่ายทำเบื้องหลังกัน  เอ้าตื่นๆ  ทักทายหน่อยเร็ว " ไดสุเกะที่นั่งอยู่บนเตียงโอบไหล่เล็กไว้มั่น  เพราะหากปล่อยเจ้าตัวคงพุ่งลงไปนอนต่อเป็นแน่  

            " สวัสดีฮะ  ฮามาโอะ  เคียวสุเกะฮะ  ฝากตัวด้วยนะ " 

            ตามสัญชาตญาณการทำงาน  เคียวสุเกะโบกมือทักทาย  ยิ้มหวานอย่างอัตโนมัติจนทุกคนอดยิ้มกับความน่ารักไม่ได้  การถ่ายทำจบไปอย่างเรียบร้อย  ไม่นานทีมงานก็ออกไป  คงเหลือแต่เจ้าของห้องและหัวหน้าผู้บุกรุกที่ยังไม่ไปไหน  ไม่ใช่เพราะยังจะแกล้งเด็กขี้เซาหรอก  แต่เป็นเพราะแผ่นดีวีดีปริศนาที่เขาเหลือบไปเห็นมันหลุดร่วงออกจากระเป๋าของเด็กหนุ่มต่างหาก

            " หือ  พกอะไรมาด้วยน่ะ  มาโอะ "  ถามพลางเดินไปเก็บมาดูหากแต่ก็เป็นเพียงแผ่นดีวีดีธรรมดาปกเรื่องก็ไม่มี  คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความสงสัย

            " อ๋อ  ดีวีดีบาบะจังให้มา "

            เคียวสุเกะที่เริ่มจะตื่นเต็มที่ขยับตามมาตอบแบบเบลอบ้างมีสติบ้าง  แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่ามันเป็นดีวีดีอะไร  เด็กหนุ่มก็รีบกระโจนเข้าแย่งของในมือร่างสูงทันที

            " ไดจังเอาคืนมานะ  อันนี้ของผม  ห้ามยุ่งนะ " 

            เสียงโวยวายดังขึ้นทันทีเมื่ออีกฝ่ายไม่ยอมคืนให้ง่าย ๆ  ไดสุเกะลุกยืนยืดตัวเต็มความสูงชูมือไว้สุดตัวเพื่อไม่ให้ถูกแย่งแผ่นดีวีดีในมือไปได้  อาการประหลาดของเด็กหนุ่มตรงหน้าทำให้เขาสงสัยว่าดีวีดีเจ้าปัญหานี้มันคืออะไรกันแน่

            " ไม่ให้  บอกมาก่อนว่าเป็นดีวีดีอะไร  หือ เรียวมะจังให้อะไรนายมา "  ไดสุเกะถามเสียงเข้ม  นี่เจ้าเรียวมะมันเอาอะไรมาให้เคียวสุเกะกันแน่

            " ก็หนังอ่ะ  บาบะจังหามาให้ผมดูเป็นกรณีศึกษา  ไดจังอย่ารู้เลยน่า  "  เคียวสุเกะยังโวยไม่เลิก  พยายามจะยืดตัวเพื่อแย่งแผ่นดีวีดี  แต่ด้วยความต่างกันของระดับความสูงจึงไม่อาจจะทำได้  แต่เมื่อตอบไปแล้วก็ต้องนิ่งเมื่อเจอสายตาดุๆเข้า

            " กรณีศึกษาอะไร  มาโอะ "  ไดสุเกะถามเสียงเข้ม  สีหน้าจริงจังจนเกือบจะดุ 

            " เอ่อ  ก็  ก็  "  ติดอ่างกระทันหันเลยทีเดียว

            " ก็อะไร "

            " ก็  จีวี  อ่ะ "

            จีวี....จีวี .....พระเจ้า  ไอ้เจ้าบ้าบาบะ  เรียวมะ  เอาแผ่นดีวีดีหนังเกย์ให้เคียวสุเกะดูเพื่อเป็นกรณีศึกษา  ไม่อยากตายวันนี้จะให้ไปอยากตายวันไหน   ผีป่าช้าไหนเข้าฝันเจ้าเรียวมะให้ทำแบบนี้กันจีวีเลยนะจีวี  แล้วเจ้าเด็กตาใสนี่อีก  นึกไงจะดูหนังเกย์นี่สวรรค์ลงโทษเขาที่หาเรื่องทำร้ายจิตใจเจ้าเด็กนี่ขนาดนี้เลยเหรอ  นี่ถ้าลูกเขาเสียคน  น้องชายเขาเสียตัว ( ?? )  เขาจะไปบอกกับแม่  กับพี่ชายจอมเฮี๊ยบของเจ้าเด็กนี่ยังไง  ไหนจะเจ้าแมวโรคุ  มิโดนมันข่วนหน้าหล่อๆพังเรอะ  ( ตกลงนี่ห่วงเด็ก ??)

            " ทะ  ทำไมต้องดู  ฮึ "  ไดสุเกะพยายามปรับน้ำเสียงและสีหน้าเค้นความจริงจนเคียวสุเกะที่ยอมจำนนได้แต่ก้มหน้านิ่งบ่นอุบอิบ

            " ก็ ...  ดู .... หน้า "

            " ไม่ได้ยิน   เอาชัดๆ "

            " หน้า ... "

            " ฮะ "

            " ก็จะดูหน้าฝ่ายรับเวลาเสร็จอ๊ะ "

            ตาย   ตาแก่ไดสุเกะอยากตาย  ใครก็ได้บอกเขาทีว่าเขาฟังผิด  ใครก็ได้ช่วยด้วย   ความวัวพึ่งจะหาย  ความควายตัวเท่าช้างก็พุ่งมาทันที  จะดูหน้าฝ่ายรับเวลาเสร็จเนี่ยนะ  สิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย  จะศักดิ์สิทธิ์  แท่งทอง ( รู้จักเรอะ ?? )  หรือ  ศักดิ์สิทธิ์อัลลอยด์ ( เอาเข้าไป )  ก็ช่าง  ช่วยเขาด้วยเถอะ 

++++++++++++++++++++++++++++++

            " โธ่  ไดจัง  จะให้ผมทำไงเล่า  ก็มาโอะเขามาขอความช่วยเหลือ  แถมผมก็เอาให้ตั้งนานแล้วนะ  ยังไม่ได้ดูอีกเหรอ  มาโอะ "

            เรียวมะ  หัวเราะกร่อยๆ  พร้อมกับถอยไปหลบหลังยูกิฮิโระเพื่อรักษาชีวิตจากเงื้อมมือของไดสุเกะที่เดินหน้าถมึงทึงเข้ามาหามือหนึ่งถือแผ่นดีวีดีของกลาง  อีกมือก็ลากเคียวสุเกะที่ทำหน้าจ๋อย ๆ ติดมือมาด้วย  ทำเอาชาวบ้านตกใจกันไปหมด  แต่พอรู้เรื่องก็พากันหัวเราะขำกันจนแทบจะลงไปนอนกลิ้งทำเอาเด็กหนุ่มต้นเรื่องหน้าแดงก่ำด้วยความอาย  ก็คนไม่รู้อ่ะ   สุดท้ายโยโคอิซังก็ต้องไล่ทุกคนให้ออกไป  เหลือไว้เพียง  เขา  ยูกิฮิโระ  เรียวมะ  ไดสุเกะและเคียวสุเกะ  ที่ยังต้องคุยกันต่อ

            " ยังฮะ  ก็พอบาบะจังให้มาผมก็มัวแต่ท่องบทแล้วก็เก็บของมาที่นี่  แถมไดจังยังแกล้งไซโคผมจนเครียดเลยไม่ได้ดู "  เคียวสุเกะตอบเสียงอ่อยโยนความผิดให้คนตัวสูงเต็มๆ

            " อืม  ว่าแต่ว่า  ไม่รู้จริงๆสินะ เราน่ะ " 

            โยโคอิซังที่นั่งฟังอยู่นานเริ่มสนทนาแบบเป็นการเป็นงาน  จะว่าไปเรื่องนี้ก็สำคัญเหมือนกันนะ  ถ้าเคียวสุเกะไม่เคยรู้ว่าสีหน้าคนเวลาถึงจุดสุดยอดเป็นยังไง  แล้วพรุ่งนี้ล่ะ

            " ถามจริง  โตป่านนี้ไม่เคย ......  " 

            ยูกิฮิโระพูดแบบไม่มีเสียง  แปลความหมายได้ว่า   ช่วยตัวเองเลยเหรอ  ทำเอาเคียวสุเกะที่เข้าใจภาษาทำหน้าเหวอใบหน้าขาวเห่อแดงก่ำจนรู้สึกว่าอีกนิดเดียวคงระเบิด  และนั่นก็ทำให้อีกสี่ชีวิตถึงกับถอนหายใจเฮือก

            ... ยิ่งกว่าจูบคราวนั้นอีก ...

            " ก็ ... ก็จะให้ผมไปทำอะไรกับใครล่ะ  แล้ว  แล้วผมก็เอาแต่ทำงานกลับบ้านก็เหนื่อย  ก็นอนเลย  ไม่ก็ไปเที่ยว  เล่นกับโรคุ  ผมก็เลยไม่ได้สนใจเรื่องนี้นี่  "  เคียวสุเกะหน้าแดงก่ำโวยวาย  ผิดตรงไหนเนี่ย 

            " โอเคๆ  ถ้างั้น  ไดสุเกะเอาแผ่นดีวีดีคืนมาโอะไป " 

            โยโคอิซังสั่งเสียงปลงตก  แต่คนได้รับคำสั่งกลับทำตาโตมือกำแผ่นดีวีดีแน่น ส่ายหน้าดิกๆ ทำเอาสองหนุ่มที่มองดูอยู่ห่างๆอย่างห่วงๆถึงกับต้องรีบยกมือปิดปากหัวเราะกันจนหน้าแดง

            " เอ้า ก็ถ้าไม่ให้ดูแล้วมาโอะจะรู้ได้ไงว่าต้องทำหน้ายังไง วุ  เอาน่ะเรื่องธรรมชาติ " 

            ผู้กำกับใหญ่ว่าหากแต่ไดสุเกะก็ยังไม่ยอม  ก็มันธรรมชาติตรงไหนครับคุณผู้กำกับ  ถ้าดูเอวีก็ว่าไปอย่างอันนั้นน่ะธรรมชาติแน่ๆ   แต่นี่มันหนังเกย์ครับลุง  หนังเกย์  ยูโนว์ !!!

            " เอ้าแล้วจะทำไง  พรุ่งนี้เข้าฉากแล้วมาโอะจะรู้ไหมว่าจะทำหน้าแบบไหน  หรือว่า "  โยโคอิซังทิ้งปลายเสียงยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ชายหนุ่มเสียวสันหลังวาบ

            " อะไรครับ "

            " ก็ไม่อะไรหรอก  ถ้านายจะไม่ให้มาโอะดูเนี่ยนะ  ก็เหลือทางเดียว "  ผู้กำกับใหญ่เดินเข้ามาใกล้ กวักมือบอกให้ชายหนุ่มก้มมาหาแล้วกระซิบพอให้ได้ยิน

            ....  ไม่อยากให้ดู  ก็สอนเองสิ  เพราะยังไง  ไม่ทางไหน  มาโอะก็ต้องรู้อยู่ดีว่า  สีหน้าคนตอนนั้นน่ะ  มันเป็นไง .......

            " ไดจัง  ไดจัง "

            แรงเขย่าและเสียงเรียกจากคนข้างๆ  ทำให้ชายหนุ่มที่ตกอยู่ในภวังค์ของความคิดได้สติ  ชายหนุ่มก้มมองตาใส ๆ ที่จ้องเขาอยู่ด้วยความลำบากใจ  ถัดไปเพื่อนรุ่นน้องอีกสองคนก็ยืนยิ้มให้อยู่อย่างเสียไม่ได้  นี่ชีวิตเขาทำเวรกรรมอะไรไว้เนี่ย 

            " ไดจัง  ขอดีวีดีผมหน่อยสิ  ผมอยากแสดงให้ดีนะ  ไดจังจะได้ไม่เหนื่อยหลายเทคไง  นะฮะ  ขอผมไปดูนะ  เดี่ยวจะดูคืนนี้เลย "  เคียวสุเกะยังคงส่งเสียงเจื้อยแจ้วเหมือนเด็กน้อยร้องขอของเล่นจากผู้ใหญ่  แต่นี่มันไม่ใช่ของเล่น  มันเป็นหนังจีวี  หนังอย่างว่าของเกย์น่ะเข้าใจไหม

            " ว่าแต่เมื่อกี้นี้โยโคอิว่าอะไรเหรอ  ไดจัง "  ยูกิฮิโระถามทั้งที่จริงๆแล้วก็พอจะเดาได้อยู่หรอกว่าผู้กำกับบอกอะไรกับชายหนุ่ม  ดูจากสีหน้าอิลั่กอิเหลื่อก็พอจะรู้แล้ว  แต่ที่อยากรู้ก็คือ   ไดสุเกะจะเลือกทางไหนแค่นั้นเอง

            ตาคมเหลือบดูหน้าหล่อๆของสองหนุ่มด้วยความเคืองใจอย่างรุนแรง  ทางเลือกสองทาง  ไม่มีดีสักทาง  ทางแรกให้เจ้าหนูนี่ไปดูหนังเองคนเดียว  ก็กลัวจะเตลิดเปิดเปิง  ดีไม่ดีเข้าใจผิดแสดงออกมาไม่ดีอีก  หนักกว่านั้นเกิดอยากรู้อยากลองขึ้นมาอีกล่ะ  จะทำยังไงกัน   ส่วนอีกทางคุกเต็มๆ  อนาจารเด็กเลยนะ  แต่เอ๊ะ  ใช่เรอะ 

            สีหน้าที่ดูนิ่งคิดนั้นทำให้สองหนุ่มที่ยืนดูอยู่ถอนหายใจ  เพราะพอเดาได้แล้วว่าจะเลือกอะไร  จึงพากันออกจากห้องโดยไม่ลืมเอ่ยกับลมกับฟ้าว่า

            " เด็กอายุเกินสิบแปดปีถือว่าบรรลุนิติภาวะแล้ว  ไม่โดนข้อหาพรากผู้เยาว์นะไดจัง "

            " ไดจัง ... "  เคียวสุเกะยังคงเขย่าแขนเรียกด้วยความพยายามอย่างยิ่งยวด  ตาใส ๆ แป๋ว ๆ มองมาอย่างขอร้องสุดท้ายชายหนุ่มจึงตัดสินใจ

            " ก็ได้ "

talk : แสบมากค่ะ ผีกล้วยหอม เอ๊ย บาบะ ... นายเอาอะไรให้เด็กแอดวานซ์อย่างมาโอะดูเนี่ย

ปล. ขอดูด้วยคนซี่ อิ อิ