DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Story     >>    The otherside story

Author   >>    PPK

Data  Source  >>     kuruma

คำแนะนำในการอ่าน  >>  ไม่มีอะไรจริงยิ่งกว่าเดิม  เพราะฉะนั้นโปรดใช้จักรยานในการอ่าน  ^__^

            แสงแดดยามเช้าส่องสว่างสาดแสงสดใส  อากาศชื้นเย็นสบายทำให้ร่างสูงที่ออกมาวิ่งออกกำลังกายรับอากาศบริสุทธิ์ยิ่งอารมณ์ดีมากขึ้น  ชายหนุ่มยืนนิ่งสูดอากาศสดชื่นให้เต็มปอด  นานแล้วเหมือนกันที่ไม่ได้ออกมาวิ่งแบบนี้

            " ไง  ตื่นแต่เช้าเลยนะ " 

            " โยโคอิซังอรุณสวัสดิ์ครับ " 

            ไดสุเกะทักทายกลับผู้กำกับคนเก่งที่ออกมาวิ่งเหมือนกันอย่างอารมณ์ดี  แต่ดูเหมือนโยโคอิซังจะพูดผิดอย่างหนึ่งนะ  เพราะเขาไม่ได้ตื่นแต่เช้าสักหน่อย   ไม่ได้นอนเลยต่างหาก  แต่จะให้ตอบแบบนั้นก็กระไรอยู่จึงได้แต่หัวเราะกลบเกลื่อนไป

            " ว่าแต่ว่าตกลงเมื่อคืนทำไงล่ะนั่น " คำถามเจ็บตับยิงเข้ากลางอกชนิดไม่ทันได้ตั้งตัว

            " เอ่อ  ฮะๆ ก็นิดหน่อย  แต่รับรองว่าได้ผลครับ  เอ่อ  ผมไปอาบน้ำดีกว่า  ขอตัวนะครับ " 

            ไดสุเกะเลี่ยงตอบพร้อมกับทำเนียนถอยห่างทันที   เพราะจากแววตาของคนถามไม่ต้องตอบก็น่าจะรู้ว่าเขาเลือกวิธีไหน   โคโยอิซังนะโคโยอิซัง แกล้งกันจริงๆเลย

            " ตามสบาย อย่าลืมปลุกมาโอะด้วยล่ะ นอนขี้เซาจริงๆ  ฮ่าๆ " 

            เสียงหัวเราะไล่หลังทำให้ต้องเร่งฝีเท้าขึ้นอีก  เมื่อนึกขึ้นได้ว่ายังมีเด็กอีกคนที่ยังนอนหลับอุตุอยู่ที่ห้องพักชนิดแผ่นดินไหวก็อาจจะไม่ยอมตื่นได้อยู่อีกคน

                        +++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            " มาโอะ  เฮ้  มาโอะ  ไม่ตื่นอีกเหรอเนี่ย  ไม่สบายหรือเปล่า " 

            ยูกิฮิโระที่เตรียมตัวเสร็จแล้วเคาะประตูห้องพักของเคียวสุเกะอยู่นาน  แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับทำให้ชายหนุ่มเริ่มเป็นห่วง 

            " ทำอะไรน่ะ  ทักกี้ "  เรียวมะซึ่งเดินมาเห็นยูกิฮิโระที่ทำท่าจะเปิดประตูห้องพักของเคียวสุเกะทักขึ้น

            " ก็มาโอะสิ  เรียกตั้งนานยังไม่ออกมามาเลย "

            " ตื่นแล้วมั้ง "

            " ไม่หรอก  ทีมงานคนอื่นก็บอกว่ายังไม่ลงมา  ฉันกลัวจะไม่สบายเลยว่าจะมาดู "  ยูกิฮิโระว่าพลางจะเปิดห้องจริงๆ  แต่แล้วก็โดนขัดจังหวะอีกครั้ง

            " ไม่ต้องปลุกหรอก  เจ้านั่นเมื่อคืนนอนดึกน่ะ  พวกนายลงไปกินข้าวก่อนแล้วกัน  เดี๋ยวฉันปลุกเอง  อ้อ  ฝากเก็บข้าวให้ด้วยนะ "  

            ไดสุเกะที่กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วรีบมาเพื่อปลุกเด็กหนุ่มเอ่ยห้ามไว้ทันเวลาก่อนที่สองผู้บุกรุกจะเข้าห้องของเด็กหนุ่มได้เอ่ยขึ้นพร้อมกับสั่งการเสร็จสรรพ  แต่มีหรือสองหนุ่มจะยอมง่ายๆ

            " หือ  นอนดึก  "

            " ฮื่อ ก็คุยกันนิดหน่อย  พวกนายรีบไปเถอะน่า "  ไดสุเกะตีหน้าเฉยรีบไล่ตัวจุ้นทั้งสองที่ทำหน้าเจ้าเล่ห์ล้อเลียนอยู่

            " เหรอ   นอนดึก   คุยกันนิดหน่อย   อืมม  นายว่าไง  บีหนึ่ง "  ยูกิฮิโระหันไปสวมวิญญาณกล้วยหอมจอมซนเล่นกับคนข้างๆ

            " อืม  คุยอะไรกันนะ  นายว่าไง  บีสอง "  และเรียวมะก็รับมุขทันควันเช่นกัน  และตามสคริปต์ของกล้วยหอมเมื่อถึงตอนท้ายก็ต้อง

            " หรือว่าเรื่องนั้น "  กอดคอประสานเสียงอย่างพร้อมเพรียง

            " ลงไป " 

            และเมื่อวิญญาณกล้วยหอมเข้าสิงสองหนุ่ม   ไดสุเกะจึงต้องอัญเชิญองค์กัปตันเท็ตสึกะมาช่วยเช่นกัน  ร่างสูงตีหน้ายักษ์ชี้นิ้วไปทางบันไดสั่งเสียงเข้ม  แต่ปีศาจกล้วยหอมก็หาได้หวาดกลัวไม่   แต่กลับกอดคอกันยิ้มหน้าทะเล้นรับคำ

            " คร๊าบ   ปลุกเร็วๆนะครับ  ไดจัง  เดี๋ยวอาหารเช้าจะเย็นหมด  ฮ่าๆ  ไปกันเถอะ บีหนึ่ง "

            " ช่าย  บีสอง  เราจะไปเตรียมอาหารเช้าก่อน   อย่าช้านะไดจัง  ฮ่าๆๆ "

            ผีกล้วยหอมกอดคอกันหัวเราะจากไปแล้ว  แต่องค์กัปตันเท็ตสึกะยังไม่ไป  หรืออีกนัย ไม่รู้จะไปยังไงมากกว่าเพราะตอนนี้  วาตานาเบะ  ไดสุเกะ  กำลังเซ็งชีวิตสุดๆ  เพราะไม่รู้จะปั้นหน้าแบบไหนเข้าไปปลุกเด็กขี้เซาให้ห้อง  แต่สุดท้ายก็ต้องเปิดประตูเข้าไปปลุกอยู่ดี

            " มาโอะ  มาโอะ  ตื่นได้แล้วนะ "

            มือใหญ่แตะไหล่บางเบา ๆ ผิดกับเมื่อคืนที่แทบจะเรียกว่าจับเขย่ากันให้หัวสั่นหัวคลอนกันเลยทีเดียว  แต่ดูเหมือนเจ้าแมวขี้เซาบนเตียงที่ห่อตัวเองด้วยผ้านวมผืนหนานุ่มจะไม่ยอมง่ายๆ  แต่กลับขยับตัวหนีกลิ้งไปอีกทาง  และนั่นก็ทำให้ผ้าห่มที่ห่อตัวไว้หลุดลงจนเห็นอะไรบางอย่างที่ลำคอขาว

            " เฮ่ย " 

            ไดสุเกะถึงกับสะดุ้งเมื่อเห็นร่องรอยบางอย่างเด่นชัดที่คอเด็กขี้เซาพลางเซ็งตัวเองขึ้นมาติดหมัด  แน่นอน  เขารู้ว่ามันรอยอะไร  และใครทำ  ก็มันจะใครล่ะ  งานนี้โดนพวกทีมแต่งหน้าเล่นหนักแน่  กรรมของเวร

            " มาโอะ  สายแล้วรีบไปกินข้าว  ถึงช่วงเช้าไม่มีถ่ายแต่นายก็ควรจะลงไปนะ " 

            " อือ  ขออีกนิดนะฮะ "

            " ถ้านายไม่ตื่น  ฉันจะไปก่อนแล้วนะ  ตามไปเอง  ทุกคนไปกันหมดแล้วด้วย ส่วนข้าวเช้า อดแน่ๆ " 

            ไดสุเกะแกล้งทำเสียงดังพร้อมกับลุกขึ้นจากเสียงทำให้คนที่นอนขี้เซาอยู่ผุดลุกขึ้นทันทีเมื่อเริ่มนึกได้ว่า  ไม่ใช่ที่บ้านของตัวเอง

            " ตื่นแล้วฮะ  ตื่นแล้ว  ไดจังอย่าพึ่งไปนะ  รอผมด้วย " 

            เจ้าตัวขี้เซาลุกขึ้นโวยวายกระวีกระวาดลุกขึ้นเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัว  แต่เพราะรีบไปหน่อยจึงสะดุดขาตัวเอง  เคียวสุเกะหลับตาปี๋ด้วยความตกใจและทำใจว่าต้องฟาดพื้นแน่ๆ  แต่แล้วก็ต้องแปลกใจที่ยังไงก็ไม่ลงกระทบพื้นเสียที

            " ระวังหน่อยสิ  ฉันยังไม่อยากโดนข้อหาทำร้ายร่างกายนะ "  ไดสุเกะบ่น  โชคดีที่เขาไม่ได้อยู่ไกลเกินกว่าจะเข้าไปรับร่างเล็กๆนี้ทัน 

            " อือ  ฮะ  ขอบคุณฮะ " 

            เคียวสุเกะอุบอิบ ใบหน้าใสแดงเรื่อเมื่อถูกกอดเอาไว้  จริงอยู่ว่าไม่ใช่ครั้งแรกที่กอดกันถึงจะเป็นแค่บทบาทการแสดง  แต่นี่มันครั้งแรกหลังจากเรื่องเมื่อคืนต่างหาก  และดูเหมือนไดสุเกะเองก็พอจะจับสังเกตได้  เพราะเด็กหนุ่มในอ้อมแขนดูจะตัวแข็งไปเล็กน้อย  จึงค่อยๆดันร่างในอ้อมกอดออกพร้อมกับลูบผมยุ่งเล่น

            " ไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวไปกินข้าว "

            เสียงทุ้มนุ่มบอก  ทำให้เด็กหนุ่มได้แต่พยักหน้ายิ้ม  ความรู้สึกเกร็งหายไปเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่ได้แสดงอาการผิดปกติใดๆให้เขารู้สึกอายก็อุ่นใจ  

            ... ไดจัง  เป็นผู้ใหญ่จังเลยน๊า  ดีจังเลย  ....

            " งั้นรอแป๊บนะฮะ "  เคียวสุเกะว่าพลางรีบไปจัดการตัวเอง  ไม่นานร่างเล็กก็ออกมาพร้อมชุดใหม่ที่เปลี่ยนเรียบร้อยแล้ว  เร็วจนอดแซวไม่ได้  สุดท้ายก็เลยต้องกลายเป็นเถียงกันไปสุดทาง

            " แน่ใจนะว่าขัดขี้ไคลหมดแล้วน่ะ "

            " ไดจัง !! "

            " ฮ่าๆ  ล้อเล่นน่าไปเถอะ  หิวแล้ว "

            " ก็ไดจังแหละ  ปลุกช้า "

            " ความผิดฉัน ?? "

            " ใช่ "

            .....

            ..............

                        ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

            ใครจะคิดว่าจะเกิดกำแพงจากการกระทำที่คิดว่าทำเพื่อปกป้องคนที่รักได้ขนาดนี้

            ใครจะคิดว่าสิ่งที่ทำลงไปเพราะอยากป้องกันคนสำคัญให้พ้นจากเรื่องเลวร้ายและการถูกรังควานจะกลายเป็นการทำร้ายคนรักอย่างที่สุด

            ใครจะคิดว่าตัวเองจะกลายเป็นคนที่ทำให้คนที่รักที่สุด  สำคัญที่สุด  ต้องพบกับสิ่งเลวร้ายที่ตัวเองปัดเป่ามันไปกับมือ  และ  นำมันกลับมาอีกครั้งด้วยตัวเองเช่นกัน

            ณ มุมหนึ่งของห้องจัดแสดงดนตรีที่ถูกห้ามเข้าเนื่องจากอยู่ระหว่างการเตรียมรื้อถอน  ในเงามืดสลัวมีเพียงแสงแดดยามบ่ายที่เล็ดลอดเข้ามาให้เห็นเพียงเลือนรางนั้นเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งกอดเข่ามองไปรอบๆ ด้วยแววตาหม่นหมอง 

            ที่นี่  คือที่แห่งความทรงจำของเขา  ความทรงจำอันมีค่า  ที่ที่คนคนนั้นบอกว่ารักเขาเป็นครั้งแรก  ที่ที่ประตูหัวใจที่ถูกปิดกั้นมายาวนานด้วยความเจ็บปวดกับเรื่องในอดีตของเขาถูกเปิดออกด้วยมือของคนคนนั้น

            น้ำตาใสหลั่งไหลลงอย่างไม่อาจห้ามได้  ร่างเล็กส่งเสียงครางสะอื้นและหอบจนตัวโยนจนดูน่าสงสาร  ยามนี้ในชีวิตช่างราวกับอยู่เพียงโดดเดี่ยว  ถูกทอดทิ้งไว้ให้เผชิญหน้ากับทุกสิ่งเพียงผู้เดียว  ไม่มีใครเลยที่อยู่ข้างกาย  แม้แต่  คนที่รักและไว้ใจมากที่สุด  ทั้งเหงา  สับสน  และเจ็บปวด

            แต่แล้วคนคนนั้นก็เข้ามา  เสียงทุ้มนุ่มที่ขับขานเอ่ยเรียกชื่อเขาอีกครั้ง   คนคนนั้นกลับมาแล้ว  กลับมาหาเขาแล้วใช่ไหม   ถ้อยคำอธิบายถึงเหตุผลของการห่างเหินและหมางเมิน  เขาไม่สนใจ

            คำขอโทษที่พร่ำบอก  เขาไม่อยากฟัง  และไม่อยากคิดถึงสิ่งที่ผ่านมาอีก

            ขออย่างเดียวได้ไหม   อย่าทิ้งกันอีก 

            หาจะต้องพบเจออะไร  ก็ขอให้ได้อยู่เคียงข้างกัน  อย่าปกป้องกันด้วยความเจ็บปวดแบบนี้อีกเลย

            แม้จะต้องพบกับอะไรก็ตาม  ขอแค่ไม่หนีไปจากกันอยู่ด้วยกันเท่านั้นก็พอ

            ได้โปรด

            ร่างสูงที่ถูกผลักใสสุดแรงด้วยความตื่นกลัว มือเรียวสะบัดป้องจนปัดแว่นตาของคนที่โอบกอดตนไว้ตกกระเด็นพร้อมกับกระถดถอยด้วยความหวาดผวา   ยิ่งทำให้ชายหนุ่มเจ็บปวดยิ่งนักและรีบตวัดดึงร่างเล็กที่สั่นสะท้านเข้ามากอดไว้แน่น  .. ขอโทษ  ขอโทษนะ 

            " ไม่ได้เหรอ  "

            " นี่ฉันเองนะ "

            เสียงนุ่มแผ่วเบาปลอบประโลมพร้อมกับความอบอุ่นจากมือที่โลมลูบไปทั่วร่างกายโดยไร้อารมณ์พิศวาส  เพียงแค่อยากปลอบโยนให้หายกังวลและหวาดกลัวเท่านั้น   ขอเพียงแค่ดึงจิตใจคนรักในอ้อมกอดให้กลับมาหาเขา  ดึงตัวตนที่อยู่ในจิตใจออกจากอดีตอันแสนเจ็บปวดและปัดเป่าความรู้สึกหวาดกลัวที่ครอบงำในจิตใจออกไป

            สองแขนเล็กที่กำแน่นดึงดันพยายามดิ้นรนเริ่มหยุดนิ่ง  กายสั่นระรัวหอบหายใจหนัก  เสียงปลอบโยนค่อยซาบซึมเข้าสู่มโนสำนึก  เสียงอันแสนอบอุ่นที่คอยเรียกขานเขา  มือใหญ่และอ้อมแขนอันอบอุ่นที่คอยฉุดดึงและโอบประคองเขา  และอกกว้างที่คอยให้ความอบอุ่นแก่เขา

            " กีย์  "  

            ร่างเล็กในอ้อมกอดค่อยผ่อนคลาย  และกล้าที่จะเงยหน้ามองคนที่โอบกอดตนไว้  คนรักของเขา  คนที่เขารักที่สุด 

            " ทาคุมิ "

            ไร้ความรีบร้อนเร่งเร้า  ที่ทำได้คือเฝ้ารอให้คนรักข้ามผ่านกำแพงที่ขวางกั้นระหว่างเขาทั้งสองออกมาให้ได้  รอ  เขาต้องรอเท่านั้น  รอยยิ้มบางๆที่เริ่มปรากฏบนใบหน้าที่ยังชื้นน้ำตาทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้าเริ่มมีเรี่ยวแรง   สองมือโอบประคองแก้มใสที่เขาชอบประทับริมฝีปากหนักๆเวลานึกเอ็นดูไว้  และรับรู้ได้ว่าสองมือเล็กนั้นก็กำลังสัมผัสเขาอยู่เช่นกัน  และเวลาที่เขารออยู่ก็มิได้เสียประโยชน์ไป  แววตานั้น  แววตาของเด็กหนุ่มคนรักกลับมาสดใสดังเดิม  แววตาที่มองแต่เขาด้วยความรัก  และความไว้ใจ

            ริมฝีปากอ่อนนุ่มเริ่มแตะสัมผัสริมฝีปากได้รูปของคนรักช้าๆ  ก่อนจะค่อยๆเปิดรับปลายลิ้นอุ่นชื้นที่แทรกซึมเข้ามาสัมผัสทักทายหยอกเย้าด้วยความคิดถึงและโหยหา  ร่างกายขยับเบียดตอบรักรุกไล่ด้วยแสนรัก  นานแค่ไหนที่ห่างหายจากการบอกรักด้วยร่างกาย  นานแค่ไหนที่ไม่ได้รับความอบอุ่นที่เร่าร้อนจะแทบหลอมละลาย  ลมหายใจหอบพร่าหนักหน่วงเมื่อถูกฉุดกระชากให้ความต้องการขึ้นสูง  ความร้อนที่โอบล้อมรอบกายให้อ่อนไหว  ราวกับจะปลิดปลิววิญญาณกระชากหายหากก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นนอกจากความอบอุ่นที่ติดตามมา  

            ... รัก ...

            ถ้อยคำที่ยินเสียงพร่ำ  เสียงหอบหายใจหนักและใบหน้าคมที่ซุกไซร้ร่างกายอย่างทะนุถนอมยิ่งทำให้รับรู้ถึงความรักและความอ่อนโยนที่มีให้มากเพียงใด  ขอแค่นี้  ขอแค่คนๆนี้  มีเพียงแค่คนๆนี้  ก็ไม่กลัวอะไรอีกแล้ว  ได้โปรด  อย่าทอดทิ้งกันอีก  ได้โปรดอยู่เคียงข้างกัน  ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น

            สัญญา   ฉันสัญญา  ต่อไปไม่ว่าอุปสรรคใด  จะไม่มีทางปล่อยมือจากกัน

            อยู่เคียงข้างกัน  ต่อให้ต้องทำบาปแค่ไหน

            แค่อยู่ร่วมกันเท่านั้นที่ต้องการ

            สัญญา

            " คัท  เยี่ยมมาก ไดสุเกะ  มาโอะ "

            ผู้กำกับโยโคอิให้สัญญาณดังขึ้นในความเงียบของทุกคนที่อยู่ในการถ่ายทำ   เสียงถอนหายใจเฮือกใจดังขึ้นเกือบจะพร้อมกัน  ทุกสายตาจับจ้องไปยังคู่รักในจอที่กำลังพยุงตัวลุกขึ้น  ใบหน้าคมสะบัดไปมาพร้อมกับรับเสื้อมาสวม

            " เหนื่อยหน่อยนะ  ไดสึเกะ  ขอบใจมาก  มาโอะ " 

            โยโคอิซังเดินเข้ามาตบไหล่ทั้งคู่พร้อมกับหัวเราะร่วนอย่างถูกใจ  แม้การถ่ายทำจะต้องเทคอยู่หลายครั้งในช่วงแรก  แต่เมื่อทุกอย่างเข้าที่ก็สามารถถ่ายทำจบได้ในครั้งเดียว 

            " ขอบคุณครับ แต่ผมก็ไม่นึกว่าจะเอาจริงขนาดนี้นะเนี่ย " 

            ไดสุเกะโค้งขอบคุณพลางคิดไปถึงตอนก่อนถ่ายทำที่อยู่ๆก็ได้รับสคริปต์ถ่ายทำ  บทฉากคร่าวๆที่ต้องการจากมือผู้กำกับเอง  ทำเอาเขาถึงขั้นอึ้งเมื่ออ่านบทจบ

            " ฮ่าๆ  ไหนๆก็ไหนๆแล้วนี่ มาโอะยังไม่บ่นเล้ย " ตาลุงผู้ไร้สำนึกยังคงไม่สนใจในขณะที่คนที่โดนพูดถึงยังทำหน้าแดงหน้ามึนๆเหมือนพึ่งก๊งเหล้าอยู่ข้างๆ 

            " ครับๆ  ยอมแพ้ครับ ว่าแต่เดี๋ยวยกกองเลยเหรอครับ " 

            ไดสุเกะส่ายหน้าไปมา  ยอมแพ้จริงๆ  ว่าแต่เจ้าตัวข้างๆนี่เงียบเกินไปหรือเปล่านะ  ชายหนุ่มคิดพลางเหลือบตามองเด็กข้างกายที่ยังยืนนิ่งอยู่

            " ฮื่อ  จริงๆว่าจะจะต่อฉากอีกนิดหน่อย  แต่ดูจากแสงแล้วไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่  ไม่เป็นไร  เหลือพรุ่งนี้อีกวัน  ทันอยู่แล้ว  เอ้าทุกคนพักได้ " 

            โยโคอิซังหันไปสั่งสลายกองซึ่งไม่นาน  ทุกอย่างก็ถูกจัดเก็บเรียบร้อย  แต่ก็มีบางส่วนที่ถูกทิ้งไว้เพื่อการถ่ายทำส่วนที่เหลือในวันพรุ่งนี้   

            " อ้าว  มาโอะไปไหนแล้วเนี่ย  ยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลย "  ทีมงานสาวมองหาเด็กหนุ่มที่จู่ๆก็หายตัวไป  ในมือเธอมีชุดที่ต้องเปลี่ยนอยู่ด้วยทำให้ไดสุเกะที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้วหันมามอง

            " มีอะไรเหรอครับ "

            " มาโอะสิ  หายไปไหนไม่รู้  จะเอาชุดมาให้เปลี่ยนก็หายไป " 

            " ไม่เป็นไรครับ  คงอยู่แถวนี้ เดี๋ยวผมเอาให้ คงอยู่ที่ห้องแต่งตัวด้านหลัง "

            " ขอบใจจ้า  "

            ทีมงานทุกคนกลับไปแล้ว  ความอึกทึกเมื่อครู่กลับเข้าสู่ความเงียบ  ไดสุเกะที่นึกสงสัยตั้งแต่เมื่อครู่กับความเงียบของเคียวสุเกะจึงตัดสินใจรับหน้าที่ตามหาเด็กหนุ่มเองทำให้ทีมงานทั้งหลายวางใจและกลับไปก่อน   ดวงตาคมกวาดมองไปทั่วก่อนจะก้าวไปยังห้องหนึ่งที่อยู่หลบมุมอีกด้าน  ที่หากไม่สังเกตก็จะไม่เห็น  อะไรบางอย่างทำให้เขามั่นใจว่าจะได้เจอเด็กซนที่หนีไปเล่นซ่อนแอบอยู่  อะไรบางอย่างที่ดึงเขาไว้และยินดีเสนอตัวดูแลทั้งที่ไม่ใช่หน้าที่จำเป็น  แต่นั่นก็เพราะเป็นฮามาโอะ  เคียวสุเกะกระมัง  ที่ทำให้เขาเป็นแบบนี้ได้ 

            .. เจ้าแสบเอ๊ย  นายทำอะไรกับฉันกันแน่ .....

talk : ก่อนจะถามว่ามาโอะทำอะไร .. ถามตัวเองก่อนดีไหมคะ ว่าทำอะไรกับน้องไปมั่ง ?