マルセル デ バンプス Marcel de Vamps: 「Dear Girl ~Stories~」
It’s making>>The otherside story:Ch9(End)
posted on 22 Sep 2011 21:32 by kuroikuruma in fan-fiction
Story >> The otherside story
Author >> PPK
Data Source >> kuruma
คำแนะนำในการอ่าน >> ไม่มีอะไรจริงยิ่งกว่าเดิม เพราะฉะนั้นโปรดใช้จักรยานในการอ่าน ^__^
" ฮะ พี่จะมารับเหรอ ก็ดีฮะ พาโรคุมาด้วยนะ น๊า ผมคิดถึง ไม่รู้ล่ะ เจอกันตอนเย็นฮะพี่ บาย "
ภาพของเด็กหนุ่มหน้าใสในชุดนักเรียนตามบทการแสดงกับการสนทนาออดอ้อนพี่ชายที่โทรมาหาเพื่อจะบอกมาจะมารับทำให้ทุกคนที่เห็นอดยิ้มด้วยความเอ็นดูไม่ได้ น่ารักจริงๆเลยนะ ฮามาโอะ เคียวสุเกะ
" เป็นเด็กที่โตมากับความรักของแท้เลยนะเนี่ย " ผู้กำกับโยโคอิเดินถือกาแฟถ้วยที่สองของวันนี้มานั่งข้างกายชายหนุ่มที่กำลังนั่งเหม่อมองเด็กหนุ่มขวัญใจกองถ่ายอยู่เงียบๆ
" หา ครับ "
" อะไร ไม่ได้ฟังเลยเหรอ ฮ่าๆ " โยโคอิซังหัวเราะร่วนกับความเหวอของชายหนุ่มตรงหน้า ไม่ไหวแล้วมั้งเนี่ย
" ฮะๆ ก็นิดหน่อยครับ ว่าแต่ปิดกล้องวันนี้แล้ว คงคิดถึงนะครับ "
" ฮื่อ เสียดายคราวนี้ยังไม่ได้เลี้ยงปิดกล้อง เอาไว้ไปเลี้ยงรวมตอนแถลงข่าวแล้วกัน หนีออกมานอนนอกบ้านหลายวัน ที่บ้านห่วงแย่ " ทำท่าบุ้ยไบ้ไปทางเด็กหนุ่มที่กำลังกระโดดไปมาอย่างร่าเริง
" ครับ คงงั้น "
" ขอบใจนะ ไดสุเกะ "
" ครับ "
" ก็เรื่องที่นายช่วยเรื่องมาโอะ ทั้งที่จริงๆเป็นหน้าที่ของฉันที่จะทำให้มาโอะแสดงให้ได้ "
" เล็กน้อยครับ ไม่มีปัญหาหรอก "
ชายสองวัยยิ้มให้กันอย่างเข้าใจและรู้ใจ ด้วยนิสัยการทำงานที่เต็มที่ทำให้ทั้งคู่คุยกันได้สบายๆ จากเริ่มต้นจนจบสิ้นในวันนี้ ขอบคุณจริงๆ ผู้กำกับโยโคอิยังคงนั่งคุยกับพระเอกของตนอยู่พักใหญ่จนกระทั่งทีมงานมารายงานความพร้อมนั่นล่ะ การทำงานครั้งสุดท้ายของวันนี้ และการถ่ายทำครั้งนี้ก็จะสิ้นสุด
ริมฝีปากร้อนที่ทาบทับแนบนิ่งรอสัญญาณสั่งให้ยุติที่ดูจะเนิ่นนานเป็นพิเศษทำเอาคนที่ต้องกลั้นหายใจแทบขาดใจตาย จนต้องทิ้งกายลงนอนกับพื้นอย่างเหนื่อยอ่อนให้ทีมงานหัวเราะกันสนุกสนาน แม้แต่คนข้างๆก็ยังช่วยทุบขาให้อย่างหยอกเย้า
" ไหวไหมเนี่ย ไดจัง "
เสียงทะเล้นหยอกเอินน่ารัก หัวเราะร่าเริง ทั้งสองมองหน้ากันพักหนึ่งก่อนจะลุกขึ้นแล้วโค้งคำนับแสดงความเคารพทุกๆคนเพื่อเป็นการขอบคุณ สำหรับการทำงานครั้งนี้
" ขอบคุณมากครับ "
เสียงขอบคุณท่ามกลางเสียงปรบมือแสดงความยินดีที่ดังก้องห้องจัดแสดงดนตรีตามบทภาพยนต์ดังกึกก้องสร้างความรู้สึกประทับใจทั้งทีมงานและนักแสดง จบแล้วสำหรับครั้งนี้
เสียงสั่งเก็บของเคลียร์สถานที่ ภาพการทำงานอันวุ่นวาย กำลังจะหายไป เคียวสุเกะก้มลงมองตัวเองในชุดของ ทาคายามะ ทาคุมิ อีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆถอดมันออก แล้วจัดให้เรียบร้อยก่อนจะนำไปส่งฝ่ายเสื้อผ้าที่รออยู่
" ขอบคุณมากนะครับ สำหรับทุกอย่าง " เด็กหนุ่มยิ้มกว้าง พร้อมกับโค้งคำนับตามมารยาทที่ดี เรียกรอยยิ้มจากทีมงานสาวอย่างเอ็นดูสุดแสน
" จ้า หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกนะจ๊ะ "
" ฮะ ว่าแต่ ไดจังล่ะฮะ " ตากลมกวาดมองหาร่างสูงที่คุ้นตาแต่กลับไม่เจอ
" เห็นว่าไปเดินเล่นจ้ะ อ้าวนั่นพี่ชายมาแล้วจ้ะ "
" พี่ โรคุ "
ร่างเล็กวิ่งถลาไปหาพี่ชายและแมวสุดที่รักทันที ก่อนจะรับกระเป๋าแมวมากอดไว้แล้วเปิดออกอย่างรวดเร็ว เจ้าเหมียวตัวเขื่องค่อยเดินออกมาอย่างเชื่องช้า พร้อมกับเอาตัวถูไถเจ้านายคนเล็กอย่างแสนคิดถึง
" คิดถึงจังเลยโรคุ ฮะๆ "
" แหมๆ โรคุนี่น่าอิจฉาจังน๊า ดูสิ " เสียงสาวๆแซวอย่างอดไม่ได้ เด็กผู้ชายอะไรเนี่ยพออยู่กับแมวแล้วก็แทบจะกลายเป็นแมวไปด้วยเลย
" ฮะๆ พี่ ผมไปลาโยโคอิซังก่อนนะ เดี๋ยวมาฮะ อ้อ กระเป๋าอยู่นั่นนะ ฝากเอาไปที่รถด้วยนะ "
น้องชายบังเกิดเกล้าบอกก่อนจะวิ่งออกไป ทำเอาพี่ชายที่แสนดีอย่างฮามาโอะ เท็ตสึยะได้แต่ทำหน้าเซ็งๆปนระอาน้องชายสุดไฮเปอร์ ชายหนุ่มหันไปลาทีมงานก่อนจะหิ้วกระเป๋าใบโตและกระเป๋าแมวที่ตอนนี้แมวไม่อยู่แล้วกลับไปที่รถ
" โยโคอิซังฮะ "
" ไง พี่มารับแล้วเรอะ "
ไม่ต้องถามก็รู้ในเมื่อในอ้อมแขนของเด็กหนุ่มมีเจ้าขนฟูหน้าขนที่แสนน่ารักมาด้วย ก็แสดงว่าต้องมีคนพามาและแน่นอนจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากพี่ชายที่แสนดีของเด็กหนุ่ม
" ฮะ ผมกลับนะฮะ ขอบคุณมากฮะ "
" ฮื่อ แล้วเดี๋ยวถ้านัดอัดเสียงจะติดต่อไปนะ แล้วก็วันเลี้ยงเปิดตัวด้วย ห้ามพลาด "
" ฮะ สวัสดีฮะ ว่าแต่ โยโคอิซังเห็นไดจังหรือเปล่าฮะ "
" อืม เห็นไปเดินทางสวนนะ ลองไปดูสิ อ้าว ไปซะละ เฮ้อ " ยังไม่ทันพูดจบ ร่างเล็กก็วิ่งตื๋อออกไปแล้วจนอดขำไม่ได้ กลัวจะไม่ทันล่ะสิ เจ้าหนูเอ๊ย
" เอาล่ะ เราก็เตรียมตัวกลับดีกว่า "
+++++++++++++++++++++++++
" ไดจัง ~~ "
ร่างเล็กๆของเด็กหนุ่มที่หอบแมวมาอีกหนึ่งตัววิ่งปุเลงๆจนผมปลิวมาหาชายหนุ่มร่างสูงที่กำลังยืนมองทิวทัศน์เพื่อพักสายตาอยู่
" ว่าไง จะกลับแล้วสิ มารับด้วยเหรอ โรคุ " ริมฝีปากได้รูปคลี่ยิ้มกว้างให้กับเด็กหนุ่มกับแมวคู่บุญที่อุตส่าห์วิ่งตามหาเขา
" ฮะ คงไม่ได้เจอกันอีกนานเลย ขอบคุณมากนะฮะสำหรับทุกอย่าง "
" ฮื่อ . " รับคำในคอเบาๆ ก่อนจะนึกขึ้นได้ มือใหญ่จึงกวักเรียกเด็กไฮเปอร์เข้ามาหาพร้อมกับกระซิบสั่งกำชับให้คนฟังหน้าแดงเล่น
" อย่าลืมที่สัญญาล่ะ "
" ฮะ " ใบหน้าเรียวพยักลงรับคำเสียงแผ่ว จะตอกย้ำอะไรนักหนาเนี่ย อายนะ ใครจะไปทำเรื่องนั้นได้อีกเล่า
" ฮะๆ ดีมาก กลับบ้านดีๆล่ะ นายด้วยโรคุ " ชายหนุ่มขยี้ผมนุ่มอย่างเอ็นดูแล้วหันไปเล่นกับเจ้าเหมียวที่เงยหน้ามองเขาอยู่
.. เหมียว~~ ...
" ฮ่าๆ แล้วเจอกันมาโอะ "
" ฮะ แล้วเจอกันฮะ "
ร่างเล็กกับแมวตัวยุ่งกลับไปแล้ว ชายหนุ่มได้แต่ยืนนิ่งรับลมจากทุ่งหญ้าที่พัดผ่านมา การทำงานของเขาจบไปอีกชิ้นแล้ว แม้จะยังไม่สมบูรณ์ และยังเหลืออีกหลายขั้น แต่ว่าก็คงไม่ง่ายที่จะได้เจอกับเด็กตาใสไร้เดียงสาคนนี้อีก
" เจอกันคราวหน้าจะโตขึ้นอีกแค่ไหนนะ มาโอะ แต่หวังว่านายจะไม่ลืมสัญญานะ "
... ผมไม่ลืมหรอก สัญญาเลย ...
The End of Making
talk : จบซะแล้วค่ะ สำหรับเมกกิ้งทาคุมิ 3 ^^ ..มีครบทุกรสชาติจริงๆค่ะ หวังว่าผู้อ่านทุกท่านจะชอบกันนะคะ ขอบคุณที่ติดตามกันมาตลอดค่ะ ส่วนเมกกิ้งภาคต่อๆไป พี่PPKจะเขียนต่อหรือเปล่า เรามาลุ้นกันต่อนะคะ
edit @ 22 Sep 2011 22:28:38 by kuroikuruma
edit @ 22 Sep 2011 22:30:57 by kuroikuruma
edit @ 22 Sep 2011 22:32:22 by kuroikuruma
edit @ 31 Jan 2012 16:38:19 by kuroikuruma
ยังไงก็คงต้องสงสัยต่อไป อิอิ แต่อย่างน้อยเราก็ดีใจอย่างหนึ่งนั้นคือ เรื่องนี้ตอนจบน้องก็ยังสดใสร่าเริงอยู่ เพราะว่าตอนแรกๆน้องเศร้าตลอดเลย มันทำให้เราหดหู่อย่ามาก แต่พอหลังๆมาเห็นสดใสร่าเริง เราก็เลย ดีใจไปด้วยเลย อย่างนี้ก็ต้องขอบคุณ writer นะคะเนี่ยที่แต่งให้น้องยังคงความสดใสร่าเริงจบถึงตอนจบ ^_^
จบได้น่ารักมากๆค่ะ เล่นเอายิ้มเลย
ฟิคคราวนี้มีครบทุกรสชาติจริงๆ ตอนแรกๆแทบหืดขึ้นคอ พอมาหลังๆนี่หวานมากๆ ไดจังงานเข้าทุกเ้ข้าทุกครั้งเลย 555
เมกกิ้งภาคต่อๆไปก็อยากอ่านนะ ไดจังจะได้รู้ไงว่ามาโอะโตขึ้นแค่ไหน ><
ภาคต่อๆไปแต่งให้อ่านกันอีกนะคะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์ค่ะ
ขอบคุณมากค่า
#1 By Zenri (125.25.39.67) on 2011-09-22 22:58