DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Title:  The Naughty Prince of  Tennis  EP10.>> ~Gii&Takumi~3^rd day-kiss-

Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ)
 Author: kuruma
Author’s note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงบ้าง อะไรบ้าง อย่าซีเรียสนะคะ^^

เช้าวันถ่ายทำวันที่สาม แม้อากาศจะหนาวเหน็บ และท้องฟ้าจะขมุกขมัวไปด้วยก้อนเมฆหนาของหน้าหนาว แต่ทีมงานภาพยนต์ภาคต่ออย่างทาคุมิคุงซีรี่ส์ก็ยังทำงานหนักกันต่อไป วันนี้เป็นวันที่ผู้กำกับนัดให้ทุกคนมาพร้อมกันยังจุดนัดพบซึ่งก็คือรีสอร์ตที่แรกซึ่งไม่ห่างจากสถานที่ถ่ายทำเป็นโรงเรียนอย่างบริติชฮิลล์มากนัก อากาศหนาวเหน็บทำเอาเด็กหนุ่มตัวเอกของเรื่องต้องเป่ามือเป็นระยะๆ ขณะที่รอแต่งตัวเพื่อเข้าฉากงานเลี้ยงฮัลโลวีน

“ เอ้า ” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลัง และเมื่อมาโอะหันหลังไปก็ต้องรับเอา ก้อนกลมๆขาวๆขนาดใหญ่ที่โยนมา ความอุ่นร้อนของมันก็ทำให้ยิ้มออก

“ ขอบคุณฮะ ไดจัง ... อุ่นจังๆ อร่อยด้วยรึเปล่าเนี่ย? ” มาโอะจับซาลาเปาลูกมาแปะกับผิวแก้มตัวเอง เรียกรอยยิ้มจากสต๊าฟที่กำลังเคร่งเครียดได้ไม่น้อย

“ ฮะ ฮะ ลองชิมดี่ มีคนเอามาให้น่ะ นั่นไง ” ไดสุเกะเองก็อดที่จะหัวเราะเด็กคนนี้ไม่ได้ ก่อนจะพยักเพยิดให้เด็กหนุ่มหันไปหาเจ้าของซาลาเปา ที่เดินยิ้มร่ามาหาพวกเขา ทักกี้ หรือ ทาคิงุจิ ยูกิฮิโร่ เจ้าของบท อาคาอิเคะ ตั้งแต่ภาคแรก เป็นนักแสดงเพียงคนเดียวที่ได้เล่นในภาคต่อภาคนี้

“ ทักกี้ทำมาน่ะ ถ้าไม่อร่อยก็บอกไปตรงๆเลย ”

“ ไดจัง แกล้งผมอีกแล้ว ทักกี้ซังอย่าไปเชื่อที่ไดจังพูดนะ ”เสียงงุ้งงิ้งที่รีบฟ้องเหมือนเด็กๆทำเอาทักกี้เองก็ต้องหัวเราะอย่างเอ็นดูเช่นกัน

“ ฮะ ฮะ งั้นก็กินเลยสิ แต่ฝีมือฉันน่ะกินได้แน่นอน ” ชายหนุ่มยกมือลูบผมที่ถูกย้อมเป็นสีดำไปมา  ซึ่งมาโอะเองก็เงยหน้ารับสัมผัสจากมืออุ่นๆที่ทำซาลาเปาน่ากินนั้นโดยทันที ไม่ต่างจากแมวน้อยที่ต้องการอุณหภูมิของมืออุ่นๆเลย

ดูเหมือนบรรยากาศจะเป็นไปด้วยดี หากว่าไดสุเกะจะไม่เดินออกจาบริเวณนั้นทันทีที่สต๊าฟเรียกชายหนุ่มไปเปลี่ยนชุด ซึ่งดูเหมือนชายหนุ่มจะเร่งฝีเท้าเสียจนไม่ได้สนใจจะทักทายนักแสดงที่มาใหม่อย่าง ฮิโยริ หรือ โฮโซไก ที่เดินสวนมาเลย

“ ฮะ...โฮโซไกคุง ... วาตานาเบะซัง น่ากลัวอะ ” เด็กหนุ่มร่างเล็กมองตามพระเอกของเรื่องพลางสะกิดเพื่อนนักแสดงที่เดินตามมาหลังแต่งตัวเสร็จ ส่วนอีกคนก็ได้แต่มองท่าทางของพระเอกของเรื่องก่อนจะมองยังที่ๆชายหนุ่มจากมา ตรงนั้น เด็กหนุ่มที่ยังไม่ได้เปลี่ยนเสื้อผ้ากำลังทานซาลาเปา พลางพูดจาเล่นหัวกับชายหนุ่มร่างสูงที่เป็นนักแสดงจากภาคที่แล้วอยู่เลย ชายหนุ่มผู้ที่สูงที่สุดในกองถ่ายขมวดคิ้วเล็กๆ ก่อนจะตอบเพื่อนนักแสดงกลับมา

“ ไม่มีอะไรมั๊ง ฮิโยริคุง .. ผมว่าเราไปอ่านบทกันก่อนดีกว่า ปะๆ ” คนตัวสูงรีบดึงเพื่อนนักแสดงไปอ่านบท เนื่องจากตัวเขาเองก็ยังไม่ค่อยเข้าใจบทเท่าไหร่นัก

 +++++++++++++++++

“ เอาล่ะ หนาวกันไหมทุกคน ” ผู้กำกับหนุ่มใหญ่ถามผ่านโทรโข่งเสียจนดังไปทั่วสวนสวยที่ใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำฉากแรกของวัน

“ ต่อไปจะถ่ายฉาก ออกกำลังกายของกีย์กับทาคุมินะ ” พูดจบสต๊าฟก็เตรียมเซ็ทฉากกลางแจ้ง ส่วนผู้กำกับหนุ่มก็เดินมาตะปบไหล่เล็กของมาโอะที่ยังคุยสนุกสนานกับทักกี้ให้เดินตามมา ก่อนจะหยุดอยู่ตรงหน้าพระเอกของเรื่องที่ดูไม่ค่อยสบอารมณ์ซักเท่าไหร่ มาโอะมองหน้านักแสดงรุ่นพี่ พลางขมวดคิ้วกับท่าทางแบบนั้น แต่ก็ต้องถูดดึงให้หันกลับมาสนใจกับเสียงผู้กำกับอีกครั้ง เมื่อได้อธิบายจะบลอคกิ้งของการวิ่งเรียบร้อยแล้ว

 “ โอเค งั้นพวกนายไปออกกำลังกันได้เลย จะได้หายหนาว ” มือใหญ่ๆตบบ่าทั้งคู่ราวกับเป็นโค้ชชมรมกรีฑาเสียแบบนั้น ทำเอามาโอะต้องหัวเราะแห้งๆ พลางหันไปหาไดสุเกะที่ดูแปลกๆไป แต่สายตาที่มองมาก็ทำให้เด็กหนุ่มนึกถึงสายตาของที่ได้รับเมื่อวันที่ซ้อมวันนั้น คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่มีเวลาจะถามอะไรกันอีก ในเมื่อพวกเขาต้องเข้าฉากวิ่งไล่จับกันแล้ว

 +++++++++++++++++

ฝีเท้าของอดีตกัปตันชมรมเทนนิสและนักฟุบอลไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลยกับการวิ่งในฉาก ท่าทางดูเอาจริงเอาจังเสียจนเกินกว่าจะเป็นการวิ่งหนี และ วิ่งตามมาง้อเสียด้วยซ้ำไป

เสียงสั่งคัทและให้วิ่งใหม่อีกครั้งและอีกครั้ง ทำเอาใบหน้าเล็กๆของเด็กหนุ่มต้องแดงไปหมด กว่าจะได้ภาพที่ต้องการ จนต้องสั่งคัทอีกครั้งเนื่องจากถ่ายฉากลองเทคไม่ได้

“ เอาล่ะ หายเหนื่อยกันรึยัง เด็กพวกนี้ ฮะ ฮะ ” ผู้กำกับโยโคอิหัวเราะ ก็แน่ล่ะ วิ่งกันเอาเป็นเอาตายขนาดนั้น ได้ยินเสียงรับคำของคนทั้งคู่ก็ต้องยิ้มออกก่อนจะเรียกไปคุยฉากสำคัญ ที่น่าจะใหม่กันทั้งคู่ “ฉากจูบให้สงบลง” นั่นเอง

“ ฉากนี้จะเป็นฉากต่อเนื่องจากที่ทาคุมิวิ่งออกมาจากงานเลี้ยงนะ แล้วกีย์ตามมาง้อ แต่ทาคุมิไม่ยอมฟังเลย ก็เลยต้องจูบให้สงบลง ”  ผู้กำกับหนุ่มหันมามองสีหน้าของคนทั้งคู่สลับกัน

“ เข้าใจไหม มาโอะ? ” เขาถามคนที่อายุน้อยกว่าใครๆอย่างไม่แน่ใจนัก

“ เข้าใจครับ ” มาโอะเองก็รีบพยักหน้าแรงๆเป็นการยืนยันคำพูดของตนเอง ถ้าเป็นเรื่องอ่านบทล่ะก็ไม่มีพลาดหรอก แต่ไอ้ที่ทำให้สงบเนี่ย ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่เลย เด็กหนุ่มเงยหน้ามองไดสุเกะที่ไม่พูดไม่จาอะไรกับเขานอกบทเลยตั้งแต่เมื่อครู่ ด้วยความรู้สึกไม่เข้าใจ และเหนื่อยจากการวิ่ง ทำเอาหงุดหงิดอย่างช่วยไม่ได้ ใบหน้าสวยหันไปอีกทาง ไม่มองหน้าไดสุเกะอีก

“ โอเค งั้น ไดสุเกะ นายจับไหล่น้องให้หันมา แล้วจูบเลยนะ  ” ผู้กำกับโยโคอิสั่งให้พระเอกของเรื่องทำตามที่ต้องการ  และนั่นทำให้ไดสุเกะต้องจับไหล่ของเด็กหนุ่มก่อนจะก้มลง ตามมุมที่ผู้กำกับหนุ่มต้องการ

“ ให้จับหันมา แล้ว ก้มลงจูบแบบนี้เลยเหรอครับ? ” มือแกร่งจับไหล่บางภายใต้เสื้อกันหนาวของกองถ่าย อุ่นจัด ทั้งสองก็ยังไม่ยอมสบตากัน ระหว่างนั้นผู้กำกับก็อธิบายถึงอารมณ์ของตัวละครแต่ละตัว และเมื่อเข้าใจแล้วก็สั่งให้จัดฉากใหม่อีกครั้ง

 +++++++++++++++++

ไดสุเกะสะกิดไหล่ของคนตัวเล็กกว่า ระหว่างที่ทีมงานกำลังเซ็ทฉากอยู่ และเมื่อร่างนั้นกันมา เขาก็จับไหล่บางทั้งสองข้างให้สบตาทันที ใบหน้าสวยที่ดูเหมือนจะตั้งตัวไม่ทัน ดวงตากลมโตที่มองหน้าเขาตาโตอย่างไม่ทันได้เตรียมใจ จู่ๆก็ทำให้เขายิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ อะไรๆที่ดูเหมือนจะทำให้เคืองคนตรงหน้ามาตั้งแต่เมื่อเช้ามันหายไปหมดอย่างน่าแปลกใจ

“ อะไรเนี่ย .. แบบนี้จะไหวไหม มาโอะ ฮะ ฮะ ” ไดสุเกะตบไหล่ของนักแสดงรุ่นน้อง แล้วเดินออกมาทันที ท่าทางเหมือนมองว่าเขาเป็นเด็ก ทำเอามาโอะต้องโวยวายทันที

“ อะไรเล่า! ผมทำได้หรอกน่าๆ ”

“ ฮะ ฮะ ก็รู้หรอกว่าทำได้  ”

 +++++++++++++++++

 และทันทีที่เสียงแอคชั่นดังขึ้น เด็กหนุ่มก็สวมบทบาทของทาคุมิที่ ตัดพ้อและโวยวายใส่กีย์ได้อย่างสมบทบาท แผ่นหลังเล็กภายใต้เสื้อแขนยาวสีชมพูเข้ม สั่นเล็กน้อยกับอากาศหนาวภายนอก ทั้งยังต้องตัดพ้อคนรัก แต่ถึงแบบนั้นมาโอะก็พยายามทำอย่างดี จู่ๆ แรงดึงจากด้านหลังก็ทำให้ต้องหันมา ก่อนจะรู้สึกถึงริมฝีปากของอีกฝ่ายที่ทาบทับมา

---คัท---

ทันทีที่ได้ยินเสียงผู้กำกับ มาโอะก็หันหนีออกมาก่อน เมื่อครู่นี้มันอะไรกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเขาตั้งตัวไม่ติดเลย

“ มาโอะ เมื่อกี้ เม้มปากรอทำไมเนี่ย ”

“ เอ๊ะ? ” คำพูดของผู้กำกับทำเอาเด็กหนุ่ม ยกยกมือขึ้นปิดปากตัวเองอย่างอับอายกับท่าทางที่ทำไปโดยไม่รู้ตัว ส่วนไดสุเกะก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที

“ เอาใหม่นะ ทำให้ดุเหมือน .. นายไม่ได้เตรียมตัวโดนจูบ เข้าใจนะ ”

คำพุดของผู้กำกับทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกร้อนบนใบหน้าอีกครั้ง แต่ถึงแบบนั้นก็พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

“ เข้าใจฮะ ”

 +++++++++++++++++

สุดท้ายฉาก”จูบแรกของกีย์กับทาคุมิ”ก็ผ่านไปได้ด้วยดี และ เพราะว่าไม่ได้เตรียมตัวโดนจูบนี่แหละ ถึงได้มีแผล

“ อ๊า ..ไดจัง เป็นแผลเลยอะดูดี่ ” มาโอะทำหน้ามุ่ยพลางอ้าปากให้อีกฝ่ายดู เมื่อครู่เพราะพยายามไม่เม้มปาก ไม่อ้าปากรอ เลยขบโดนปากตัวเองจังเบ้อเร้อ

“ อ้าว..ฉันเผลอกัดนายเหรอ ฮะ ฮะ ” เสียงงุ้งงิ้งยิ่งทำเอาอยากแกล้ง ทั้งๆที่ควรจะปลอบหรือขอโทษแท้ๆ

“ ไดจัง! ” เสียงใสเผลอแหวใส่คนอายุมากกว่าไปอีกรอบ แล้วยกมือทำท่าจะเช็ดปาก หากแต่โดนจับมือเอาไว้ ก่อนจะลากไปหาสไตลิสต์เพื่อของกระดาษเช็ดปากมา มือแกร่งจับคางเรียวให้อ้าปากออกก่อนจะพับทิชชู่ใส่เข้าไปในปากของคนตรงหน้า

“ ซับเลือดไว้ก่อน เดี๋ยวหาน้ำร้อนๆมาให้ ”

เด็กหนุ่มเสื้อสีชมพูเข้มยืนมองชายหนุ่มในเสื้อสีขาวที่วิ่งไปขอน้ำร้อนมาจากสต๊าฟ ท่าทางเหมือนพี่ชายใจดีกลับมาอีกครั้ง ทั้งๆที่เมื่อเช้ายังดูไม่พอใจเขาอย่างไม่มีเหตุผลแท้ๆ คิ้วเรียวขมวดอย่างไม่เข้าใจกับอารมณ์ของอีกฝ่ายเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ชอบความใจดีของคนๆนี้ที่สุด และนั่นทำให้เขารู้สึกโล่งใจที่ได้แสดงภาพยนตร์เรื่องนี้คู่กับอีกฝ่าย

 +++++++++++++++++

หลังจากพักการถ่ายทำเรียบร้อย พวกเขาก็ต้องเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนแล้วเดินทางไปถ่ายทำฉากระหว่างเดินทางไปเยี่ยมซุซูกิ พอบรรยากาศที่ขุ่นเคืองกันเมื่อเช้าหายไปทั้งคู่ก็ดูจะมีความสุขที่ได้เล่นกล้องที่มาถ่ายทำบรรยากาศเพื่อรวบรวมเป็นดีวีดีเมกกิ้งของภาพยนตร์ ผิดกับฮิโยริ ที่ต้องวิ่งไปมาอยู่หลายรอบเพือให้ได้อารมณ์ที่ผู้กำกับต้องการ

ลมหนาวที่พัดกระทบจนแทบจะบาดหน้าได้ทำให้มาโอะต้องกระชับเสื้อโค้ทสีน้ำเงินของกองถ่าย แม้ว่ามันจะอุ่นเพราะมีขนสังเคราะห์ด้านใน แต่เพราะสถานที่ถ่ายทำอยู่ริมทะเล จึงทำให้ลมพัดไม่หยุด

 +++++++++++++++++

กว่าจะถ่ายทำฉากของวันนี้เสร็จก็เกือบค่ำแล้ว นักแสดงทั้งหมดจึงเดินทางเข้าที่พักซึ่งเป็นรีสอร์ทใกล้ๆกับบริติชฮิลล์ที่จะใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำฉากในโรงเรียนชิโดะ ที่พักของนักแสดงและทีมงานคือบ้านพักชั้นเดียว จำนวน 3 หลัง โดยที่นักแสดงได้พักรวมกันหนึ่งหลัง ที่เหลือคือที่พักของทีมงาน

“ โอย ปวดไปทั้งตัวเลย โยโคอิซังน่ะ เล่นให้ผมวิ่งตั้งหลายชั่วโมง ไม่ไหวแล้วๆ” เด็กหนุ่มร่างเล็กอย่างฮิโยริ ถึงกับทิ้งตัวลงกับเตียงพลางบ่นกับความเฮี้ยบของผู้กำกับ

“ ไหวไหมเนี่ย ฮิโยริคุง วันนี้มีแต่คนบาดเจ็บแฮะ เนอะมาโอะคุง “ โฮโซไกวางกระเป๋าเสื้อผ้าลงกับเตียงก่อนจะถามตัวหลักของเรื่องที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถือของตนอยู่ ทำเอามาโอะต้องชี้ที่ตัวเอง

“  เอ๊ะ?  ผมเหรอ?”

“ ก็นายน่ะสิ .. บาดเจ็บกับเค้าด้วยนี่ เห็นสต๊าฟคุยกันว่า ฉากจูบแรกของนายกับไดจัง เรียกเลือดได้เลยนะเนี่ย ” ทักกี้ที่เปิดประตูห้องพักเข้ามารีบเดินเข้ามาผสมโรงทันที พลางหัวเราะดังๆ แล้วหรี่ตาราวกับจะล้อ

“ เป็นกีย์กับทาคุมิที่ร้อนแรงดีจังเลยน้า~ ”

“ ห๊า .. พูดอะไรแปลกๆ  ” พอถูกรุมล้อแบบนั้นเด็กหนุ่มก็ต้องโวยวายขึ้นมาทันที เรียกเสียงหัวเราะจากทุกคนในห้องได้ทันที เสียงกับแสงแฟลชดังขึ้นเป็นระยะ จากบัชชี่ที่ชอบเก็บภาพในกองถ่ายเสมอ

 “บัชชี่ซัง ถ่ายรูปผมอีกแล้ว ”เพราะไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร เด็กหนุ่มถึงได้หันไปโวยใส่คนถ่ายรูปเสียแบบนั้น ร้อนแรงอะไรกัน คนพวกนี้พูดแปลกๆเสียจริง

 +++++++++++++++++

เสียงดังจากภายในห้องนอนรวมทำให้พระเอกของเรื่องที่เพิ่งคุยกับผู้กำกับเสร็จต้องเปิดประตุห้อง พลางขมวดคิ้ว เจ้าพวกนี้ไม่ต่างอะไรกับเด็กเล็กๆเลยจริงๆ

“ เสียงดังไปข้างนอกเลยนะพวกนาย ” ยิ่งเห็นสภาพห้องที่ถูกรื้อผ้าห่ม ไหนจะหมอนที่ตกเรี่ยราดก็ยิ่งถอนหายใจก่อนจะเปิดประตูออกกว้าง เพราะรู้ว่าเด็กๆพวกนี้ต้องรีบวิ่งออกไปแน่นอนเมื่อได้ยินประโยคต่อมา

 “ เอาล่ะ ไปกินข้าวเถอะ ”

ซึ่งก็เป็นจริงตามนั้น เว้นเพียงแต่นักแสดงหลักอีกคนของเรื่องที่ยังคงนั่งอยู่บนเตียงแบบนั้น

“ อ้าว ไม่หิวเหรอมาโอะ? ” ไดสุเกะถามอย่างแปลกใจ เพราะปิกติแล้วเด็กคนนี้จะรีบวิ่งไปทานข้าวก่อนใครมาตลอดตั้งแต่ซ้อมละครเพลงด้วยกันแล้ว

“ อ่า ..ผม คงกินแกงกะหรี่เหมือนคนอื่นเค้าไม่ได้ มัน... ” มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเอง พลางถอนหายใจ ไอ้หิวก็หิวอยู่หรอก แต่ปากเป็นแผลคงหาอะไรทานลำบาก

“ อ่อ..เอ่อ ฉันขอโทษนะ ทำให้นายเป็นแผลจนได้ ”

มือแกร่งดันประตูห้องให้ปิดลง ก่อนจะเดินมาอยู่ตรงหน้าอีกฝ่ายที่ยังนั่งกันอยู่บนเตียง

“ เอ๊ะ ก็มันช่วยไม่ได้นี่ฮะ ผมตกใจก็เลยเผลอกัดปากไป ไดจังไม่ผิดอะไรด้วยหรอก ” มาโอะยังคงก้มลงมองที่ตักตัวเอง เขารู้สึกแปลกจริงๆ คงเป็นเพราะถูกล้อเมื่อครู่ก็เลยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้าเสียแบบนั้น

เด็กหนุ่มที่ก้มลงไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ ทำให้ไดสุเกะเอื้อมมือไปจับคางนั้นให้เงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ส่วนตัวเขาเองก็นั่งลงตรงหน้าเจ้าของร่างบาง ผ้าเช็ดหน้าที่พกติดตัวถูกนำมาใช้ซับเลือดในโพรงปากนั้น ก่อนจะถอนหายใจเมื่อเห็นของเหลวสีแดงจางๆที่เปื้อนผ้าเช็ดหน้าสีขาวของตน

“ ขอโทษจริงๆนะ  ”

สัมผัสอ่อนโยนนั้น ในที่สุดก็ทำให้ใบหน้าเล็กๆเปื้อนรอยยิ้มจนได้ ใครจะว่าอะไร จะล้อพวกเขายังไงก็ช่างเถอะ แค่คนๆนี้ดีกับเขาก็พอแล้วนี่

“ ผมบอกแล้วว่าไม่เป็นไรไงฮะ ไดจัง  ” มาโอะสูดลมหายใจลึก ก่อนจะยิ้มร่า

“ ไว้คราวหน้าเรามาพยายามจูบกันใหม่นะฮะ! ”

talk : น้องคะ คราวหน้าพยายามจูบกับไดจังใหม่นะ สู้ๆค่ะ^^

เมื่อวานนี้ (14 ธันวาคม 2011) ไดจังกับน้องได้เป็น MC ด้วยกันครั้งแรกกับ BASC TV ค่ะ อธิบายไม่ถูกเลยจริงๆค่ะ เอารูป gif ไปดูกันดีกว่าเนอะ

จากถามคำถามว่า
"ให้บอกสิ่งที่เคยทำเป็นครั้งแรก"

ไดจังก็คิด ๆ ๆ ๆ แล้วหันมาถามน้องว่า "คิดได้ยัง"

น้องบอกว่า "ได้แล้ว"

ไดจังก็เลย อะ งั้นอะไรล่ะ พูดพร้อมกันเลย 1 2 3
น้องก็บอกว่า "จูบ"

ไดจัง (พูดพร้อม ๆ กับน้อง) ว่า "เอ่อะ!" เป็นคำอุทานไปซะ
แล้วน้องก็หันไปมอง ไดจังก็บอกว่า "จริงๆ แล้วฉันก็คิดเหมือนกับนายเลย"

น้องก็บอก "จริงอะ" แล้วก็หัวเราะ ๆ พร้อมปะทะมือกัน =w="

มันคิดเหมือนกันไอ้ตรงที่มันจูบกันเองใช่ไหม =/////=

ส่วนซีนนี้ หลังจากที่ไดจังพูดอะไรซักอย่างก็กดกริ่ง น้องก็เลยเอื้อมมือมาแบบเนียนแล้วค่อยๆเขี่ยนิ้ว(ชี้)ไดจังออกจากกริ่งแบบช้าๆค่ะ โปรดสังเกตหน้าไดจัง ว่าพอใจกับการกระทำนี้ของน้องขนาดไหน

สุดท้ายจริงๆ link ไฟล์รายการนี้คร่าาา

กดเบาๆที่รูปเลยนะคะ

ขอบคุณน้องทราย เจ้าของบลอคค่ะ ซึ่งบลอคนี้เป็นบลอครวมลิ้งรายการของไดจังกับมาโอะนะคะ