DaiMao ~Gii & Takumi forever~

Title:  The Naughty Prince of  Tennis  EP12.>> ~Gii&Takumi~5^th  day- Trust me-

Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ)
 Author: kuruma
Author’s note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงบ้าง อะไรบ้าง อย่าซีเรียสนะคะ^^

… ถ้าเราต้องแสดงเป็นคนรักกัน ต่อหน้าใครต่อใครทั้งโลก .... นายจะเชื่อใจฉันไหม? …

คำพูดของไดสุเกะดังก้องอยู่ภายในหัวเป็นระยะ ดูเหมือนเด็กหนุ่มร่างเพรียวจะนอนกระสับกระส่ายไปทั้งคืน มาโอะนอนพลิกไปพลิกมากับเตียงที่อยู่ในห้องพักรวมของนักแสดง พอข่มตาหลับไม่ลง สุดท้ายจึงต้องลืมตาตื่นขึ้นจนได้ สิ่งที่ร่างสูงพูดจะหมายถึงฉากของวันพรุ่งนี้รึเปล่านะ? ทำไมล่ะ? มันมีอะไรงั้นเหรอ? เด็กหนุ่มได้แต่ถามตนเองอยู่แบบนั้น..

 +++++++++++++

“ วันนี้เราจะถ่ายฉากเลิฟซีนทั้งหมดให้เสร็จเลยนะ เพื่อความต่อเนื่อง ”

เสียงของผู้กำกับโยโคอิที่ได้ยินนั้น ราวกับเป็นเสียงฟ้าผ่าลงมากลางห้อง มาโอะที่อยู่ในชุดนอนของทาคุมิ ถึงกับเบิกตากว้าง ผิดกับไดสุเกะในชุดนอนสีน้ำเงินที่ดูสงบนิ่งจนผิดปกติ จนกระทั่งมีการเซ็ทฉากอย่างเรียบร้อย จึงได้เรียกนักแสดงนำทั้งสองมาซักซ้อมบท

เสียงของพระเอกของเรื่องกับผู้กำกับที่ช่วยกันตีความและออกแบบแอคชั่นต่างๆนั้นอยู่ในสายตาของเด็กหนุ่มชุดนอนลายเขียว น้ำเงินกับผ้าจนหนูผืนเล็กที่พาดลำคอเรียว มาโอะ ยังคงกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ตรงนั้น เขาพยายามฟังในสิ่งที่ทั้งสองคนพูดอย่างตั้งใจที่สุด

....เอ๊ะ .. ดันลงไปแล้ว...อะไรนะ..

“ ส่วนนายนะ มาโอะ พอกีย์เริ่มปลดกระดุม ก็เริ่มบทพูดได้เลยนะ ” คำสั่งสั้นๆจากผู้กำกับเพราะถ้าอธิบายมากไปเด็กคนนี้คงอายจนเล่นไม่ได้แน่ๆ ก็ดูสิ แต่ฉากจูบเบาๆ ยังต้องคัทใหม่ตั้งหลายรอบ แล้วไอ้ฉากแบบนี้มัน....สำหรับมาโอะแล้ว อารมณ์สดคงดีกว่า  เพราะแบบนี้ทุกอย่างเขาถึงได้เลือกที่จะบอกไดสุเกะแทน

“ เอ๊ะ ปลดกระดุม ? ” ท่าทางสงสัยของเด็กหนุ่มทำให้โยโคอิต้องหันไปมองไดสุเกะเป็นเชิงถามเล็กน้อย แต่เมื่อสายตาที่มองกลับนั้นได้ยืนยันว่าเขาได้บอกไปแล้วจึงตัดบท

“ ใช่ จังหวะนั้นเลย .. สนใจแค่ตอนปลดกระดุมก็พอ โอเคนะ ”

 +++++++++++++

ริมฝีปากที่เฉียดไปมาที่ลำคอขาวที่โผล่พ้นผ้าขนหนูผืนเล็ก ไม่เพียงแต่ริมฝีปาก กับปลายจมูกที่ซุกไซ้ ริมฝีปากที่ขยับเปล่งเสียงทุ้มที่ข้างหูทำเอาไหล่บางต้องห่อขึ้นอย่างไม่คุ้นเคยกับสัมผัสนั้น แต่เมื่อปลายนิ้วเย็นเฉียบของชายหนุ่มที่ปลดกระดุมเสื้อ เด็กหนุ่มก็เริ่มบทพูดของตนทันที ไม่ได้รู้เลยว่าในตอนนี้เสียงของตนนั้นได้เปลี่ยนไปในลักษณะใด ทั้งสั่นไหว ทั้งตื่นตกใจ เพียงใด

--- คัท !! –

เสียงของผู้กำกับโยโคอิดังขึ้น ไดสุเกะผละออกจากคนที่เขาซุกไซ้อยู่ทันที ส่วนมาโอะที่ดูเหมือนจะมึนงงไปกับทุกสิ่งอย่าง มีเพียงริมฝีปากที่เอ่ยบทพูดออกมาได้อย่างไม่ฟิดเพี้ยน แต่นั่น ไม่ใช่สิ่งที่ผู้กำกับต้องการเลย

ที่เขาอยากได้คือ อารมณ์จริงๆต่างหาก !

ไดสุเกะที่ดูเหมือนจะใช้พลังงานไปอย่างมากกับฉากถึงเนื้อถึงตัวฉากแรกของวันกำลังนั่งสงบสติอารมณ์ให้สไตลิสต์จัดเสื้อผ้า หน้าผมของเขาให้เรียบร้อย ส่วนอีกด้านผู้กำกับหนุ่มก็กำลังติวเข้มบทบาทให้กับเด็กหนุ่ม ได้ยินเสียงใสเอ่ยแผ่วเบาว่าเข้าใจๆอยู่ตลอด ว่าแต่ เข้าใจอะไรกันล่ะ?  โยโคอิถอนหายใจ แล้วหันมาทางไดสุเกะที่เพิ่งจะเล่นกับกล้องเสร็จ

“ พักกอง สิบนาทีก็แล้วกัน เดี๋ยวเราจะถ่ายฉากนี้ใหม่ ”

+++++++++++++

เสียงสั่งการของผู้กำกับหนุ่มทำให้ทีมงานทุกคนออกจากห้องไป  เหลือเพียงแค่ไดสุเกะกับมาโอะเพียงสองคนเท่านั้น

“ อ้าว ไม่ออกไปพักข้างนอกเหรอ ” ชายหนุ่มในชุดนอนสีน้ำเงินทัก เมื่อเห็นดวงตากลมโตที่มองมาขณะที่ยังนั่งอยู่บนเตียง ผิวกายขาวยังเป็นสีชมพู อาจจะเพราะตกใจจากบทเมื่อครู่ก็ได้ และคอเสื้อนั้น กระดุมสามเม็ดที่เขาปลดก็ยังยู่ในสภาพเดิม ไดสุเกะเบือนหน้าจากภาพนั้น พยายามไม่สบตาของเด็กหนุ่ม ก่อนจะลุกขึ้น หมายจะออกจากห้องไปเช่นกัน

นี่มันไม่ง่ายเลยนะ  พอได้เข้าใกล้กันขนาดนี้ ในใจก็รู้สึกปั่นป่วนไปหมด

หากแต่เสียงแผ่วเบาของมาโอะกลับเรียกเขาเอาไว้

“ ดะ..เดี๋ยวก่อนไดจัง..อย่าเพิ่งไป ”

 +++++++++++++

เวลาพักผ่านไปตามกำหนดเวลา  ในที่สุดเมื่อกลับมาถ่ายทำใหม่ ฉากเมื่อครู่กลับลื่นไหลไปได้อย่างผิดหูผิดตา แม้จะมีอาการเขินอายกันอยู่บ้าง แต่ทั้งคู่ก็ร่วมมือกันให้ฉากนี้ผ่านไปได้ด้วยดี  ร่างเพรียวของคนที่เมื่อครู่ถูกรุกจนนอนอยู่บนเตียงค่อยๆยันกายขึ้น เลือดสูบฉีดจนผิวแก้มแดงระเรื่อไปหมด ความรู้สึกมึนงง กับเสียงหัวใจเต้นของตนเองที่ดังจนคนที่รุกเร้าเมื่อครู่ได้ยินชัดเจน ผิดกับไดสุเกะที่สงบนิ่งลงอย่างเห็นได้ชัด

ผู้กำกับโยโคอิ สั่งพักการถ่ายทำอีกครั้ง และเช่นเดิม เขาสั่งให้ทุกคนออกไปให้หมด ในห้องจึงเหลือเพียงนักแสดงทั้งสองคน ในฉากนี้ เป็นฉากที่ต้องใช้สมาธิเป็นอย่างสูงของทั้งคู่ ดังนั้น จึงไม่มีความจำเป็นที่พวกสต๊าฟต้องอยู่ต่อไป

“ โยโคอิซัง ..ทำไมล่ะครับ? ” เสียงของทีมงานชายคนหนึ่งถามอย่างแปลกใจหลังจากที่พวกเขาถูกไล่ให้ออกจากห้องหันหมดแล้ว

“ ให้เวลาพวกนั้นแป๊บนึงก็แล้วกัน .. เดี๋ยวถึงเวลามันก็เล่นกันได้น่า พักเถอะ ” ผู้กำกับคนเก่งตบบ่าคนถาม แล้วตอบอย่างมั่นใจ ก่อนจะเดินไปอีกด้าน

 +++++++++++++

ส่วนภายในห้อง ทั้งสองคนยังคงนั่งอยู่คนละเตียงและเงียบอยู่แบบนั้น พอตกอยู่ในความเงียบ ก็ราวกับเวลาผ่านไปเนิ่นนานเหลือเกิน  ไดสุเกะถอนหายใจเล็กน้อย

“ มาโอะ .. มานั่งนี่เถอะ ”

เสียงของชายหนุ่มทำให้เด็กน้อยทำตามอย่างว่าง่าย ในตอนนี้ ฉากแบบนี้คงจะไม่มีใครช่วยเขาได้อีกแล้ว ร่างเพรียวนั่งบนเตียงเดียวกับไดสุเกะ น้ำหนักที่เพิ่มขึ้นข้างตัวทำให้เจ้าของร่างสูงหันมาหาคนข้างๆ ดวงตาคมสบตากับดวงตากลมโตฉายแววเยาว์วัยนิ่ง มือแกร่งค่อยๆเลื่อนขึ้นแตะผิวแก้มนวล

“ เชื่อใจฉันไหม? ” เสียงทุ้มเอ่ยถามทั้งๆที่ยังสบตากันนิ่ง ใบหน้าสวยที่ขยับลงทั้งๆที่ยังสบตาเขานิ่ง พร้อมกับเสียงครางในคอเบาๆนั้นคือคำตอบ ทำให้ไดสุเกะยิ้มออก

“ งั้นก็หลับตาลงซะ .. ”

 +++++++++++++

การถ่ายทำฉากบนเตียงผ่านพ้นไปได้ด้วยดี ท่ามกลางความโล่งใจของหลายๆฝ่าย ที่พอเอาเข้าจริงแล้วทั้งคู่ก็สามารถแสดงฉากนี้ได้เป็นอย่างดี สำหรับการเล่นเลิฟซีนขนาดนี้เป็นครั้งแรก แม้ว่ามาโอะจะยังเด็กนัก แต่ก็พยายามอย่างเต็มที่ ส่วนไดสุเกะเองก็แสดงให้ได้มุมกล้องตามที่ผู้กำกับต้องการ ที่น่าแปลกใจมากก็คือ สำหรับฉากนี้ ทั้งคู่เล่นเทกเดียวก็ผ่านแล้ว นับว่าวิธีการของผู้กำกับโยโคอินั้นได้ผลเลยทีเดียว เมื่อได้ภาพที่ต้องการแล้วผู้กำกับก็สั่งพักกองทันที ส่วนไดสุเกะก็หายออกไปจากห้องเสียแล้ว

 +++++++++++++

ชายหนุ่มนั่งลงที่บริเวณหน้าบ้านหลังที่พวกเขาใช้เป็นที่สำหรับการถ่ายทำฉากในวันนี้ มวนบุหรี่ในมือถูกจุดขึ้นสูบเข้าปอดไปแรงๆ ก่อนจะพ่นควันขาวให้ลอยหายไปในอากาศที่หนาวเหน็บ ทั้งๆที่กำลังสวมชุดนอนบางๆ แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงความหนาวเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าได้รูปที่เมื่อครู่มีเลือดสูบฉีดจนรู้สึกร้อน ค่อยๆเย็นลง พร้อมๆกับอุณหภูมิที่หนาวจัดกระทบร่าง ในตอนนี้ชายหนุ่มต้องการเพียงเวลา และที่เงียบๆเพื่อทบทวนในสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา เมื่อครู่นี้

มือแกร่งข้างว่างยกขึ้น น่าแปลกที่เขาเพิ่งจะรู้สึกว่ามันสั่น

ไดสุเกะถอนหายใจ เขายังจำกลิ่นกายหอมจางๆจากผิวนุ่มนั้นได้ เสียงลมหายใจที่พยายามกลั้นเอาไว้ ผิวกายขาวเนียนที่กระตุกยามเมื่อริมฝีปากลากผ่าน รวมถึง ริมฝีปากบางที่ปิดแน่นด้วยว่าไม่เคยแม้แต่จะจูบกับใครขนาดนี้ เด็กน้อยที่ไร้เดียงสาขนาดนี้ ทำให้เขาต้องหัวเราะตนเอง  อายุเขาก็ไม่ใช่น้อยแล้ว ยังตื่นเต้นขนาดนี้เชียวหรือ เพราะอีกฝ่ายเป็นผู้ชายเหมือนกันหรืออย่างไร

ไม่ใช่หรอก ไดสุเกะรู้ดี..... นั่นเพราะเป็นมาโอะต่างหาก ..........

talk : อยากบอกว่า เขียนยากจังเลยค่า ฉากนี้เป็นการถ่ายทำเลิฟซีนล้วนๆนี่คะ แต่ระหว่างที่เขียนก็ดูไปด้วยเขียนไปด้วยนั่นล่ะค่ะ // เช็ดเลือด