DaiMao ~Gii & Takumi forever~

 

 

Title: Valentine my love ... วาเลนไทน์ปีนี้คนดีมารักกันเถอะ ( ตั้งชื่อเซาะกราวจริงตู  )

Pairing: Dai x Mao (จริงๆนะ) 

Author: PPK

                วันที่ 14  กุมภาพันธ์  กำลังใกล้เข้ามาแล้ว ใกล้มาก   มันเป็นวันที่ทำให้ทุกคนตื่นเต้นกันมาก  เป็นวันสำคัญแห่งมนุษยชาติและของโลกใบนี้  เป็นวันที่ทำให้สาวน้อยผู้กำลังอยู่ในห้วงแห่งความรักทั้งหลายแผ่ออร่าแห่งความสุขและความหวังและมีชีวิตชีวาที่สุด   เพราะอะไรนะรึ  ก็เพราะว่า   ....  ว่า ..... มันเป็นวันแห่งความรักน่ะเซ่ .. วันที่ความรักทั่วโลกจะเบ่งบานผลิดอกออกผล  สมหวังกันไป ... เหรอ

 

                ท่ามกลางเสียงหัวเราะกระจุ๊กกระจิ๊กของสาวน้อยหน้าใสในห้องเรียนของโรงเรียนชื่อดัง  และบรรดาเด็กหนุ่มที่ตอนนี้กำลังตื่นเต้นและตื่นตัวเต็มที่กับวันสำคัญระดับโลกที่จะมาถึงในอีกสามวันข้างหน้า  ทุกคนดูมีความสุข  เฮฮา  ร่าเริง  บรรยากาศภายในห้องดูาสว่างไสวรื่นเริงบรรเทิงใจประดุจหลอดไฟนีออนที่พึ่งเปลี่ยนใหม่  สว่าง... ง่า..  ไม่สิ  ที่มุมห้องยังมีรังสีทะมึนแผ่ออกมาหนึ่งจุด  ช่างมืดมนและอึมครึมราวกับจุดดับบนดวงอาทิตย์ก็ไม่ปาน  ช่างเป็นการแผ่รังสีทะมึนที่ผิดกาลเทศะเป็นยิ่งนัก  ว่าแต่ต้นกำเนิดของรังสีที่ว่านี่เป็นใครผู้ใดกัน 

 

                ณ มุมหนึ่งของห้องเรียนท่ามกลางบรรยากาศอันแสนรื่นรมย์และอบอวลไปด้วยความรัก   เด็กหนุ่มหน้าใสหัวใจงุ๊งงิ๊งนาม  ฮามาโอะ  เคียวสุเกะ  ผู้ทำตัวได้แตกต่างและขวางโลกทั้งใบกำลังนั่งทำหน้านิ่วคิ้วขมวดจนจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่คนเดียว  ริมฝีปากบางขบเม้มเข้าหากันแน่น  ตาโตที่ปกติจะทอแสงสดใสร่าเริงอยู่เสมอกำลังทอประกายเจิดจ้าด้วยแรงอาฆาต ... เอ่อ  ... และ อำมหิต  ราวกับจะลุกไปจิกหัวใครต่อใครในระยะร้อยเมตรได้ทุกวินาที   ว่าแต่ทำไมล่ะ    เกิดอะไรขึ้นกับมาโอะมาโอะ  หนุ่มน้อยเจ้าของตำแหน่งที่ได้รับการโหวตจากนักเรียนทั้งโรงเรียนว่า  เป็นเด็กหนุ่มที่สดใสร่าเริงน่าเข้าใกล้ที่สุด     แล้วทำไมวันนี้มาแผ่รังสีทะมึนเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังทำลายล้างยิ่งกว่าโกเซเจอร์รวมร่างกันเสียได้  

 

                " โหยๆ  เคียวจัง ทำไมทำหน้าบูดแบบนี้เล่า   เสียบรรยากาศสัปดาห์แห่งความรักหมดเลยน๊า   หรือว่ากำลังหาวิธีจัดการกับช็อคโกแลตวันวาเลนไทน์ที่จะได้เหรอ "  เสียงใส ๆ ติดจะล้อเลียนของเพื่อนรักทำเอาหนุ่มน้อยฮามาโอะต้องถอนหายใจเฮือกใหญ่   ดวงตาคู่โตเหลือบมองเจ้าของเสียงทักที่กำลังฉีกยิ้มเริงร่าโชว์เขี้ยวอยู่

 

                " ก็รู้อยู่แล้วไม่เห็นต้องมาถามเลยนะโชโกะโชโกะ "

                เสียงสะบัดๆบ่งบอกอารมณ์สุดๆ ทำเอาคนฟังถึงกับหัวเราะกับความหงุดหงิดน้ำขึ้นให้รีบตัก  ไม่สิ  น้ำขึ้นน้ำลงของเพื่อน  ก็นะ ปีหนึ่งก็จะมีแค่ครั้งหนึ่่งที่เพื่อนรักจะมีอาการแบบนี้   ก็ไม่เข้าใจเท่าไรนักทั้งที่เป็นช่วงที่ชาวบ้านชาวเมืองเขามีความสุขแต่เพื่อนเขากลับต้องทุกข์ขนัดเพราะใครคนหนึ่ง  แต่จะว่าไปจะไปโทษคนคนนั้นก็ใช่ที่นะ  ก็เจ้าตัวดีนี่ไม่ใช่หรือไงที่ไปวุ่นวายกับเขาเองน่ะ   แต่จะว่าไป  นอกจากเทศกาลนี้แล้วเจ้าเพือนของเขามันก็ตามรังควานคู่กรณีทุกเวลาที่มีโอกาสอยู่แล้วนี่นา  ออกจะหรรษาฮาเฮ แล้วจะมานั่งหน้าตูมแบบนี้ทำไม  คนหล่อ น่ารักอย่างซาคาโมโตะ  โชโกะไม่เข้าใจ

 

                " ฮะๆ  เอาน่า  แล้วปีนี้จะเอาไง จะเอาไปทิ้งแม่น้ำเหมือนปีที่แล้วหรือไง ไม่ดีนา " ถามพลางหย่อนตัวลงนั่งข้างๆพร้อมกับแกะโลลิป๊อบแสนโปรดไปด้วย

 

                " ไม่รู้ แต่ฉันไม่ให้หมอนั่นได้แตะช็อคโกแลตวาเลนไทน์แน่ ฮึ่ " ดวงตากลมทอแสงจ้าจริงจัง  ทำเอาเพื่อนรักที่กำลังแทะโลลิป๊อบอย่างเมามันส์ได้แต่เอียงคอมองแล้วยิ้มพรายนึกสนุก   ปีนี้จะโดนไม้ไหนน๊า   แค่คิดก็สนุกแล้ว  เนอะ .. ลุง.

 

 

                ฮัดชิ้๊ว !!!!!

                เสียงจามดังสนั่นลั่นห้องทำงานที่เรียบแต่หรูดูดีมีสไตล์สมศักดิ์ศรีกับที่เป็นห้องทำงานของสถาปนิกหนุ่มผู้มาแรงในวงการ   ชายหนุ่มนในชุดลำลองที่กำลังอ่านเอกสารอยู่จู่ ๆ ก็เกิดคันหูไม่รู้เป็นอะร๊ายยย  .. ไม่ใช่ละ เอาใหม่ๆ   จู่ๆ อาการคันจมูกก็เกิดขึ้นจนต้องจามออกมาดังลั่น  เรียกความสนใจจากเพื่อนที่ทำงานอยู่อีกด้านได้ชะงัดจนต้องละมือจากงานหันมาสนทนาด้วยความเจือกเอ้ยห่วงใยเพื่อนเป็นอย่างยิ่ง 

 

                " สาวคนไหนในสต็อคกำลังคิดถึงวะ  จามซะลั่นห้องเลยไดสึเกะ "  เสียงห้าวถามกลั้วหัวเราะทั้งๆที่พอจะเดาได้เลาๆว่า  ณ เวลานี้ของทุกปี  ถ้าหากจะมีอะไรจริงๆ  ไม่ว่าจะบ่นหา  นินทาหรือสาปแช่งก็คงไม่พ้นเจ้าตัวปัญหายาใจ??ของเพื่อนรักนี่ล่ะ  ( ไม่นับเรื่องยิบย่อยตลอดปีนะ อันนั้นไม่นับเยอะเกิน )

 

                " เหอะ ด่าล่ะสิไม่ว่า  ใกล้เวลาแล้วนี่  ปีนี้จะทำอะไรอีกก็ไม่รู้  เจ้าแสบนั่น ไม่รู้จะแค้นฝังหุ่นไปถึงไหน "  ชายหนุ่มมาดเท่ห์นามไดสึเกะ  หรือนามเต็มๆตามทะเบียนบ้านและบัตรประชาชนว่า   วาตานาเบะ  ไดสุเกะ  สะบัดศีรษะไปมา พร้อมกับตบท้ายทอยตัวเองเบาๆไล่อาการมึน

 

                " ช่วยไม่ได้ว่ะ  ก็เล่นไปแกล้งหลอกเด็กมันทำไม ขี้จุ๊เบ่เบ๊  ขี้จุ๊ตะลาล๊า  "  นึกดูสภาพผู้ชายตัวใหญ่ๆร้องเพลงพี่เบิร์ด ชูนิ้วโบกไปมาเหอะ  น่ารักจริงจริ๊ง  พับผ่าสิ

                " ไม่ได้แกล้งโว้ย " 

                " ไม่ได้แกล้ง  แล้วทำไมมันออกมาแบบนั้นละว๊า "

                " มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด  เข้าใจไหมแก  ไอ้คุณเคนทาโร่  ห๊า  "

                " เหรอ .... "

 

                แล้วการทุ่มเถียงกับเรื่องเดิมๆก็เริ่มขึ้น   เรื่องเดิมๆที่ทำให้ทุกปี  เขา  นายวาตานาเบะ  ไดสุเกะ  ต้องมาทนปวดหัวกับปีศาจน้อยที่คอยก่อกวนเวลาสวีทหวานแหววกับสาวสวยและคู่ควงจนวาเลนไทน์ล่มอยู่ทุกปีด้วยสารพัดวิธี  ไม่ว่าจะควงสาวคนไหนมันก็ตามไปรังควานจนป่านนี้เขาก็ยังไม่มีโอกาสจะไปตกร่องปล่องชิ้นกับใคร  เพราะเจ้าเด็กแสบนั่นคนเดียว  ว่าแต่ว่าปีนี้จะรอรับมือไงดี  แล้วจะนัดยาหยีหวานใจคนใหม่ดินเนอร์ที่ไหน  สถานที่ล่ะ  ที่บ้านดีกว่า  พึ่งจัดสวนใหม่ด้วย  แถมการตกแต่งห้องใหม่ด้านหลังก็เรียบร้อยแล้วถือเป็นการฉลองไปในตัว  ที่สำคัญการรับมือเจ้าแสบนั่นก็ทำได้สะดวกโยธิน  หึๆ  ปีนี้จะมาไม้ไหนนายก็ต้องจ๋อยแน่  เจ้าแสบตาใสเอ้ย  หึๆ  ฮ่าๆๆๆ

 

                อาการยิ้มกริ่มของชายหนุ่มร่างสูง  ที่จากยิ้มน้อย  กลายเป็นยิ้มใหญ่แล้วพัฒนากลายเป็นยิ้มกว้างสุดท้ายกลายเป็นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง   ทำเอาเพื่อนรักเพื่อนเลิฟที่แม้จะร่างสูงใหญ่เป็นยักษ์วัดแจ้ง  ณ  เมืองไทย ก็มิอาจจะสะกดความหวั่นไหวได้ว่า  เพื่อนกรูอาจจะเป็นบ้าได้ในเร็ววัน   ถ้ายังแก้ไม่ตกกับปมความแค้นของไอ้หนูตัวแสบข้างบ้านที่ตามรังควานทุกเทศกาลวาเลนไทน์ และ ทุกโอกาสที่ทำได้   เฮ้อ  ตกลงชีวิตนี้เพื่อนเขาจะได้เมียเป็นตัวเป็นตนไหม   สุดหล่ออย่าง  คาเนะซากิ  เคนทาโร่ ล่ะกลุ้ม   กลุ้มเรื่องไอ้คุณเพื่อนไม่พอ  เรื่องตัวเองอีก  เพราะเขาเป็นเพื่อนรักของมัน  ไอ้หนูเขี้ยวเพื่อนรักของเจ้าตัวแสบนั่นก็เลยพลอยเหม็นขี้หน้าเขาไปด้วย  อุตส่าห์ถูกชะตาอยากได้เป็นน้องชาย  ที่ไหนได้ โดนมันเเกลียดขี้หน้าซะงั้น  ซวย  คนหล่อซวย  แอนด์เซ็ง  เซ็งเป็ด .. ( น้องเป็ด -- อ้าวเฮีย  เป็ดผิดตรงไหน )

               

++++++++++++++++++++++++

 

                " กลับมาแล้วฮ๊า  ทักจัง อ้าว ไปไหนล่ะเนี่ย  หือ  "

               

                เสียงร้องเรียกหาญาติผู้พี่ที่มาอาศัยอยู่ด้วยระหว่างที่มาเรียนมหาวิทยาลัยดังลั่นตั้งแต่ยังไม่เปิดประตูบ้านเหมือนทุกๆวัน  แต่ก็หาได้มีเสียงตอบรับดังเช่นเคยไม่  เคียวสุเกะที่เปิดประตูเข้าบ้านมาได้แต่เบิกตากว้างเหลียวไปมาด้วยความสงสัยว่าลูกผู้พี่หายไปไหน  ก็ปกติเวลานี้่ก็จะกลับมาแล้วนี่นา   และแล้วเมื่อเดินผ่านเข้าไปยังห้องครัวที่ชายหนุ่มที่เขาเรียกหามักจะไปขลุกตัวทำอาหารเย็นอยู่ก็ไม่เห็นตัวแต่บนโต๊ะอาหารก็มีกับข้าวพร้อมแล้ว   อะไรกัน  และคำเฉลยก็อยู่ที่จดหมายน้อยๆที่โดนเสียบไว้ที่บอร์ดข้างผนังนั่นเอง

 

                ... เคียวจังน้องรัก

 

                                วันนี้มีมีมีทติ้งกับเพื่อน ๆ นิดหน่อย  เพราะฉะนั้นทานข้าวคนเดียวไปก่อนนะ  พี่เตรียมไว้ให้แล้ว  อ้อ  ก่อนนอน  อย่าลืมอาบน้ำแปรงฟันให้สะอาดด้วยล่ะ   พี่เอากุญแจไปแล้วไม่ต้องรอ  ใครมาเรียกก็ห้ามเปิดประตูนะ  แล้วจะรีบกลับ

                                                                                                                        พี่ทักกี้สุดหล่อ

 

                " โห ให้มันได้งี้สิ  นี่เห็นเราเป็นเด็กประถมหรือไงเนี่ย   "  บ่นหงุงหงิงกับความขี้ห่วงของพี่ชายที่แม้จะเป็นเพียงญาติแต่ก็รักและห่วงตัวเองเสียยิ่งกว่าพี่ชายแท้ๆที่ตอนนี้หนีไปเรียนเมืองนอกแบบไม่แยแสน้องสุดที่รักสักนิด   ให้มันได้งี้สิ  แล้วไหนจะปะป๊ามะม๊าที่นึกคึกอะไรก็ไม่รู้จู่ ๆก็พากันไปฮันนีมูนรอบที่แสนแปดกันหน้าตาเฉยอีกต่างหาก  โธ่ชีวิตที่แสนเศร้าของหนุ่มน้อยหน้ามนคนน่ารัก 

 

                และในขณะที่จัดการกับมือค่ำนั่นเอง  เสียงรถที่เคลื่อนเข้ามาจอดข้างบ้านก็เรียกความสนใจได้ชะงัดทำเอามือที่กำลังจะคีบกุ้งทอดเข้าปากต้องชะงัก   และเพียงไม่นานเสียงเคาะประตูจากด้านหลังบ้านก็ดังขึ้น  ใบหน้าเรียวบูดบึ้งไม่ต้องไปดูก็รู้ว่าใคร   ชิ  เคาะไปเหอะ  เคาะได้เคาะไป  ยังไงก็ไม่เปิดว้อย

 

                " เฮ้   มาโอะ  รู้นะว่าอยู่  มาเปิดประตูเดี๋ยวนี้  "  เสียงห้าวดังขึ้นเมื่อเคาะประตูจนมือแทบด้าน เจ้าตัวแสบในบ้านก็ไม่ยอมออกมาเปิดสักที 

 

                " ถ้าไม่ยอมมาเปิด  นับ 1 - 5 ฉันงัดประตูแน่ อยากเปลี่ยนประตูอีกก็เอา  1.... 2.... "

                ร้อยไม่เปิด  พันไม่เปิด  แต่สุดท้ายพอจะนับ 5  ก็ต้องแจ้นไปเปิดหูตาเหลือกจนได้และทันทีที่บานประตูที่ขวางกั้นระหว่างสองเราถูกเปิดออก  ทั้งคู่ก็โผเข้ากอดกันอย่างแสนคิดถึง ..... เหอะ   ฝันไปสิ  ไอ้แบบนั้นน่ะ  มันต้อง

 

                " จะเคาะอะไรนักหนา  บ้านตัวเองไม่มีหรือไง มาเคาะประตูบ้านเขาอยู่ได้ " 

                นั่นไง  มธุรวาจาชุดแรกทันทีที่เห็นหน้า   แต่คนฟังสนใจไหม   .. สนก็แปลกล่ะ  แล้วก็ย่างกรายเข้าบ้านเขาได้หน้าตาเฉย  มือหนึ่งวางสูทไว้  อีกมือก็คลายเนคไทปลดกระดุมเสื้อเม็ดบนออก   พับแขนเสื้อขึ้นแล้วก็นั่งลงตรงข้ามกับที่นั่งเด็กหนุ่มเจ้าของบ้านที่ยังยืนค้างอยู่ที่ประตูไม่ขยับไปไหนแบบสบายอารมณ์  ชิลด์สุดๆ

 

                " เอ้า ไปยืนอยู่ตรงนั้นทำไม  ตักข้าวสิ  หิวแล้วนะ " แขกผู้ไม่ได้รับเชิญสั่งพร้อมกับส่งยิ้มหวานปานจะหยดให้  ทำเอาคนที่ยืนค้างอยู่ยิ่งค้างไปใหญ่  ตักข้าว  ตักทำไม ( วะ )

 

                " อ้าว  นี่แสดงว่าอ่านโน๊ตทักกี้ไม่หมดล่ะสิ  ไม่ได้เขียนบอกไว้หรือไงว่าบอกให้ฉันมากินข้าวเย็นกับนายน่ะ  แล้วก็ให้อยู่เป็นเพื่อนจนกว่าจะกลับด้วยนะ "  ฮะ  มากินข้าวเย็นด้วย แล้วให้อยู่เป็นเพื่อนอีกต่างหาก   ปั๊ดโธ่   เอาอีกแล้วนะ 

 

                " นี่นายเป็นลูกน้องทักจังหรือไง  บอกให้ทำอะไรก็ทำ  ออกไปเลยนะ ไป๊ ชิ๊ว " ตวาดแว๊ดชี้นิ้วไปนอกบ้านเป็นเชิงไล่  ตาใสๆวาววับราวกับแมวป่าที่ตั้งท่าจะตะปบศัตรูที่บังอาจย่างกรายเข้ามาในถิ่น  แต่บังเอิญวาตานาเบะ ไดสุเกะ ไม่ได้เป็นแมวป่าเสียด้วย  แต่เป็นหมาป่าต่างหาก  ทำไมต้องสนใจเสียงฟ่อๆนี่ด้วย 

 

                " เขาเรียกว่าบ้านใกล้เรือนเคียงต้องช่วยเหลือกันต่างหาก  มากินข้าวได้แล้ว  หรือจะให้ป้อนเหมือนเมื่อก่อนดีล่ะ   " 

                ริมฝีปากได้รูปเหยียดยิ้มล้อเลียน แต่ไอ้ลูกตาคมๆนี่สิ  เอาจริงแน่  ถ้าไม่มานั่ง  และสุดท้ายหนุ่มน้อยฮามาโอะ  เคียวสุเกะ  ก็ต้องมานั่งกินข้าวหรือเรียกอีกอย่างว่ายัดเข้าปากมากกว่าจนหมดโดยมีชายหนุ่มเพื่อนบ้านผู้มีน้ำใจนั่งกินเป็นเพื่อน  คนหนึ่งกินไปยิ้มไป  อีกคนกินไปก็จ้องไป  ข่างเป็นมือเย็นที่แสนรื่นรมย์เสียเหลือเกิน

               

                " นี่  กินอิ่มแล้วก็กลับได้แล้วสิ เกะกะ คนจะเก็บกวาด "  เคียวสุเกะที่ยังคงเส้นคงหวากับความแข็งของน้ำเสียงและความหงุดหงิดทางสีหน้าโวยวายเมื่อร่างสูงยังคงนั่งเอกเขนกที่โต๊ะกินข้าวไม่ไปไหนสักที

 

                " ก็เก็บไปสิ  บอกแล้วไงว่า ทักกี้วานให้ฉันอยู่เป็นเพื่อนนานจนกว่าจะกลับ  นายนั่นล่ะ ล้างจานแล้วก็ไปอาบน้ำนอน  ฉันจะนั่งทำงานอยู่ข้างล่างเนี่ยแหละ  หือ "

 

                " ครับ ไม่รบกวนหรอกครับ นาโอะจัง มีอะไรหรือเปล่า "

                น้ำเสียงทุ้มนุ่มหวานหูน่าฟังในการสนทนากับปลายสาย  รอยยิ้มอบอุ่น  และบางครั้งก็ขบขันกับสิ่งที่ได้ยินจากการสนทนากับปลายสายทำเอาคนที่กำลังทำท่าสนใจกับการล้างจานแต่กลับเผลอปรายตามามองอากัปกิริยานั้นทุกครั้ง  ทำเอาอดหมั่นไส้ไม่ได้  จ๊ะจ๋าๆอยู่นั่น  เฮอะ  จะจีบสาวก็ไปจีบบ้านตัวเองเด่ะ  มานั่งโชว์อยู่บ้านคนอื่นอยู่ได้  รำคาญ  ฮึ่  แต่ก็ได้แต่ฮึดฮีดแค่นั้น  แต่พอหันกลับไปสนใจกับจานชามตรงหน้า กลับเป็นสายตาคมของคนที่ทำท่าเพลย์บอยหว่านเสน่ห์สาวเจ้าอยู่ที่เหลือบมามองตาพราวด้วยความสนุก   ช่างเป็นเด็กที่เก็บอาการไม่เป็นจริงๆ  ไม่พัฒนาเลยน๊า  มาโอะมาโอะ

 

                " นี่  ล้างแบบนั้นเดี๋ยวก็ได้ตกแตกกันบ้างหรอก "

                " ย๊าาาาาาาา "

                เสียงแหกปาก .. อ่า .. ร้องดังลั่นด้วยความตกใจของเคียวสุเกะที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาล้างจานอยู่แล้วจู่ๆ   ใครบางคนก็มายืนประกบด้านหลังยื่นหน้ามาข้างๆพร้อมกับส่งเสียงเบาๆกับลมหายใจร้อนๆให้สยิวและสยองเล่นเสียอย่างนั้น

 

                " เล่นบ้าๆ  มันจะตกแตกก็เพราะมาแบบไม่ให้รู้ตัวเนี่ยแหละ  จีบสาวเสร็จแล้วเรอะ  เสร็จแล้วก็ไปได้แล้ว   แล้วก็ถอยไป เกะกะ  "

                 เคียวสุเกะที่โดนกักไว้ในวงแขนของมนุษย์หน้าหนาทนทานต่อการด่าอย่างนายวาตานาเบะ  ไดสุเกะได้แต่ดิ้นไปมา   จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะสองแขนแกร่งเท้าคร่อมกับอ่างล้างจานไว้  ถึงตัวเขาเองจะสูงขึ้่นมากแต่เมือเทียบกับตายักษ์ปักหลั่นที่ยืนอยู่ด้านหลังนี่  ก็ราวกับเด็กน้อยอยู่ดี

 

                " เอ้า  ก็คนเขาเป็นห่วง  กลัวจานจะแตก  เห็นล้างแล้วก็โยนเสียแรง  เสร็จแล้วนี่นาไปอาบน้ำแล้วก็นอนซะ   ถ้าทักกี้มาฉันก็กลับเองแหละ  หรือว่าอยากให้ไปอาบน้ำแล้วพาเข้านอน  หือ "

                ยัง  ยังไม่เลิกกวนประสาท  เมื่อมือใหญ่เล่นจับดันไหล่ของคนในอ้อมแขนให้หันมาหา   สองแขนวางจับอ่างล้างจานด้านหลังไว้แน่นและชิดกับลำตัวเล็กไว้  พร้อมกับก้มหน้าลงมาหาจนแทบชิด  ทำให้ยิ่งเห็นประกายตาขัดใจของเด็กหนุ่มมากขึ้นไปอีก  สุดท้ายเจ้าเด็กตัวแสบที่เหมือนว่าดีกรีความแสบจะยังอัพระดับให้ต่อกรกับปีศาจร้ายไม่ถึงก็ต้องยอมแพ้  ได้แต่ทำหน้าบูดบึ้งเดินกระแทกเท้าขึ้นบ้านไปอย่างเสียไม่ได้ 

 

                " ฤทธิ์เยอะจริงนะ  จะโกรธอะไรนักหนานะมาโอะ  ทีเมื่อก่อนละเอาแต่เรียกหา  ไดจังๆ  เฮ้อ "  

                ชายหนุ่มหัวเราะกับรูปถ่ายของเด็กน้อยที่กำลังกอดคอเด็กหนุ่มอีกคนไว้มั่น  รอยยิ้มร่าเริงนั้นหายไปไหนนะ  จะเหลือก็เพียงดวงตาวาววับกับเสียงโวยวายทุกครั้งเวลาที่เห็นหน้าเขา   แต่จะว่าไปเสียงใสๆของเด็กน้อยที่เรียกหาแต่เขาก็หายไปเพราะเขาเองเหมือนกันนี่นา 

 

               

                " กลับมาแล้ว   อ้าวไดจัง  ขอบคุณนะครับที่มาอยู่เป็นเพื่อนเคียวจัง "

                " กลับเร็วเหมือนกันนะ นึกว่าจะดึกกว่านี้เสียอีก "  ไดสึเกะยิ้มให้กับเด็กหนุ่มที่เปิดประตูบ้านเข้ามาอย่างเร่งรีบ  ดูก็รู้ว่าหนีกลับมาแน่นอน

                " ไม่ได้หรอกครับ  เดี๋ยวเคียวจังก็งอแงกับไดจังอีก  ไม่รู้จะโกรธอะไรนักหนาสิน่ะ " ยูกิฮิโระบ่นงึมงำส่ายหน้าไปมาด้วยความระอากับความดื้อรั้นของน้องชาย

                " ช่างเถอะน่ะ  ยังไงก็ความผิดฉันนี่นา  เฮ้อ  ถ้างั้นฉันกลับก่อนดีกว่าเออว่าแต่ ... "  เสียงทุ้มหายเมื่อรู้สึกได้ว่ามีใครสักคนกำลังแอบซ่อนอยู่ชั้นบน   

                " อะไรครับ "

                " วาเลนไทน์นี้นายนัดสาวที่ไหนไว้หรือเปล่าล่ะ "  ไดสึเกะถามยิ้มๆ  ทำเอาเด็กหนุ่มหน้าแดง  ก็นะ  มันก็ต้องมีบ้างสำหรับคนหน้าตาดีอย่างเขา .

                " ก็นิดหน่อยฮะ  "

                " อืม  ฉันก็ว่าจะพาคู่เดทมากินข้าวฉลองกันที่บ้านน่ะ  ถ้านายจะไปเที่ยวกับแฟนก็ได้นะ  เดี่ยวจะแวะมาดูมาโอะให้ "  เน้นเสียงตรงพาคู่เดทมากินข้าวที่บ้านให้ดังอีกนิดเหมือนตั้งใจให้ใครสักคนได้ยินชัดๆ

                " เอ๋  แต่ไดจังก็ไม่สะดวกสิครับ  ไม่เป็นไรหรอก " ถึงจะอยากก็เหอะ  แต่ก็เกรงใจอ่ะ 

                " ไม่เป็นไรหรอก   ฉันชินแล้วกับการใช้เวลาในวันวาเลนไทน์กับมาโอะน่ะ  สนุกดีออก  ทุกปีก็มาเล่นกับฉันอยู่แล้ว  ปีนี้เลยอยู่ให้เล่นที่บ้านเลย  ไม่ต้องไปตามหาที่ไหน  ฮะๆ "  เสียงหัวเราะลั่นบ้านโดยไม่เกรงใจคนที่อยู่บนบ้านแม้แต่น้อย

 

                โครม !!!

                " หือ  อะไรน่ะ   เคียวจัง ตื่นอยู่เหรอ ทำอะไรหล่นหรือเปล่า "  ยูกิฮิโระตะโกนขึ้นไปแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจึงขยับตัวจะขึ้นไปดู  แต่มือใหญ่ก็รั้งไว้ก่อน

                " โรคุทำอะไรหล่นละมั้ง  ซนจะตายนี่  เอาเหอะ  ฉันกลับก่อนนะ  ส่วนมาโอะไม่ต้องห่วงนายไปกับแฟนเถอะ ฉันดูแลให้เอง เชื่อมือ "

                ชายหนุ่มบอกอย่างหนักแน่นด้วยสีหน้ามั่นใจจนคนฟังได้แต่ยิ้มกร่อยๆ  ก็แหงล่ะ  จะไม่เชื่อได้ไง  กี่ปีมาแล้วล่ะที่เจ้าแสบประจำบ้านพยายามไปรังควานวาเลนไทน์ของชายหนุ่มตรงหน้าผู้ซึ่งรั้งตำแหน่งพี่ชายข้างบ้านแสนรักแสนหวงในอดีตของหนูน้อยมาโอะให้พังไม่มีดี  จนทำให้ป่านนี้พี่ชายคนนี้ก็ยังไม่ได้แต่งงานกับเขาเสียที  แต่ทำไมดูไม่เดือดร้อนเลยล่ะ   สาวๆชิ่งหนีไปกี่คนๆก็ไม่เห็นจะอีนังขังขอบสักนิด  ไม่เข้าใจจริงๆพับผ่าสิ

 

                คนช่วยเฝ้าเด็กก็กลับแล้ว  ชั้นบนก็เงียบแล้ว  ก็ได้เวลาพักของเขาล่ะนะ  ยูกิฮิโระเก็บข้าวของขึ้นห้อง  ทั้งบ้านกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง  แต่ ในความสงบมักจะมีอะไรที่แอบซ่อนไว้เสมอ  เฉกเช่นคืนนี้  ที่ในห้องของหนุ่มน้อยฮามาโอะ  เคียวสุเกะที่ตอนนี้กำลังนอนทึ้งผ้านวมผืนนุ่มไปมาด้วยความแค้น   ประโยคสำคัญวิ่งวนในหัวไปมา   หนอย... ท้าทายกันเหรอ  ได้เลย  คราวนี้ล่ะ  ฮึ่ จะเอาให้หนักเลย

                               

                พาคู่เดทมาฉลองวาเลนไทน์ที่บ้านเหรอ  ฮึ่   มาเซ่  พามาเล้ย  พ่อจะเล่นให้เละเลย ....

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++

 

                " ไดจัง  ไดจังอยู่ไหนอ่ะ  ฮึก ไดจาง~~ "

               

                น้ำตาใสไหลอาบแก้มนิ่มที่เริ่มเปรอะเปื้อน  สองมือน้อยปาดเช็ดน้ำตาไปมา  แต่ก็ยังพยายามตะโกนหาพี่ชายข้างบ้านที่ตัวเองเหมาเป็นพี่ชายของตัวเองและเกาะหนึบยิ่งกว่าพี่แท้ๆจนพ่อกับแม่เกือบจะยกให้ไปเป็นลูกบ้านข้างๆเสียให้รู้แล้วรู้รอด  ถ้าเจ้าเปี๊ยกนี่จะไม่น่ารักน่าชังขนาดนี้ล่ะนะ

 

                " มาโอะ  มาอยู่นี่เอง  เงียบนะครับ ร้องได้แบบนี้เดี๋ยวไม่สบายนะ " 

                " ก็ไดจังหายไป  ไดจังทิ้งมาโอะมาโอะอ่า  ฮืออ  "  กำปั่นน้อยๆทุบไหล่ของพี่ชายข้างบ้านไปมา  แก้มกลมงอนป่อง  ทำให้คนอุ้มอดหัวเราะไม่ได้  ไดจังของมาโอะตัวน้อยที่เรียกตัวเองว่า มาโอะมาโอะ เสมอยามเล่นด้วยกันกอดเจ้าตัวเล็กไว้แนบอกโยกตัวไปมา

                " ไดจังไม่ได้หายไปไหนนะ  ไดจังไปเอาขนมมาให้มาโอะไงครับ  นี่ไง "

 

                " ช็อคโกแลต  เย้ๆๆๆ "

                ทันทีที่เห็นเจ้าขนมหวานแสนโปรดในมือพี่ชาย  น้ำตาก็หยุดไหลทันที ปากเล็กๆอ้ากว้างรอให้พี่ชายป้อนให้จนเด็กหนุ่มอดขำไม่ได้  พอเห็นช็อคโกแลตก็เป็นแบบนี้ทุกที  แล้วช็อคโกแลตชิ้นน้อยก็โดนส่งเข้าปากนั้นไป

                " อาหย่อยยย "  เจ้าตัวดียิ้มกว้างตาหยีเมื่อได้ลิ้มรสขนมสุดโปรด  สองแขนเล็กกอดคอพี่ชายแน่น

                " ไดจัง  พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญมากเหรอฮะ "  จู่ๆหนูน้อยก็เงยหน้าจากซอกคอแกร่งของพี่ชายมาถาม

                " หือ  พรุ่งนี้เหรอ  เอ .... " เด็กหนุ่มทำท่าคิด  พรุ่งนี้มันวันอะไรหว่า  เอ  อ๋อ 

                " หึๆ   ก็สำคัญนะ  14  กุมภาพันธ์  เป็นวันสำคัญเลยล่ะ "

                " ยังไง "

                " แล้วทำไมมาโอะมาถามพี่ล่ะ  มีอะไรเหรอ "

                " ก็มาโอะมาโอะเห็นพี่สาวที่โรงเรียนเอาแต่คุยเรื่องช็อคโกแลตล่ะ  แล้วก็อะไรไม่รู้ไทน์ๆ "  เจ้าตัวน้อยจีบปากจีบคอเล่า

                " อ๋อ   วันวาเลนไทน์   พรุ่งนี้เป็นวันวาเลนไทน์ครับ  เป็นวันที่สาวๆจะเอาช็อคโกแลตไปให้คนที่ชอบ " 

                " ทำไมต้องให้ละฮะ  แล้วเฉพาะสาวๆเหรอ  "   เจ้าหนูจำไมยังถามไม่เลิก

                " ฮ่าๆ  ผู้ชายด้วยก็ได้มั้ง   ทำไม  มาโอะจะเอาช็อคโกแลตให้ใครหรือไงครับ   ต้องให้คนที่ชอบมากๆเท่านั้นนะ "  ไดสึเกะที่ไม่ทันได้สังเกตอะไรถามกลั้วหัวเราะ  ในขณะที่เจ้าตัวน้อยยังคงเข้าใจในคำอธิบายไปในแบบของตัวเอง

 

                วันวาเลนไทน์  เป็นวันที่เอาช็อคโกแลตให้คนที่ชอบ   มาโอะมาโอะจะเอาช็อคโกแลตให้คนที่ชอบ  คิกๆๆๆ 

                ............................

                ..............

                ...........

 

 

                และ   วันนั้นมันก็มาถึงจนได้  ไม่ได้อยากให้ถึง  แต่มันก็มาถึง เพราะเวลาและวารีไม่เคยรอใคร มันอยากมามันก็มา  14 กุมภา  วันวาเลนไทน์  วันที่แสนจะเกลียดสำหรับเขาแต่ชาวบ้านชาวเมืองแสนจะมีความสุข  บรรยากาศรอบตัวมีแต่ความรัก  รอยยิ้ม เสียงหัวเราะ  และ  ช็อคโกแลต  เฮอะ

 

                " มาโอะมาโอะ  ทำหน้าบูดอีกแล้วนะ "

                " ชิ อารมณ์ดีจริงนะ  โชโกะโชโกะ " 

                " ก็นะ มาโอะมาโอะเองก็น่าจะอารมณ์ดีนา  ได้ช็อคโกแลตมาเต็มเลย ว่าแต่ว่าปีนี้มีอะไรสนุกๆทำป่าว "

 

                ตากลมใสเปล่งประกาย  ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มให้เพื่อนรักที่รู้ใจกันพอๆกับแฝดกล้วยหอมก่อนจะดึงคอเพื่อนเข้ามาใกล้พร้อมกับกระซิบแผนการล่มงานวิวาห์ เอ้ย  ล่มคืนวาเลนไทน์ชาวบ้านเล่น  ท่าทางสนุกหัวเราะคิกคัก  เอาหัวซุกกันไปมานั้นช่างดูน่ารักน่าชังในสายตาชาวบ้านยิ่งนักแต่ถึงจะน่ารักอย่างไรก็ไม่มีใครกล้าเข้าไปยุ่มย่ามเพราะอิทธิฤทธิ์ของทั้งคู่ยามวีนแตกนั้น  ทั้งโรงเรียนต่างรู้กันดีว่า ปีศาจน้อยเกรมลินฉันใดก็ฉันนั้น  อย่าไปแหย่เชียว

                                               

 

                " เฮ้ย  ไดสุเกะ ตกลงเย็นนี้เอาไงเนี่ย "  เคนทาโร่ที่กำลังเก็บของอยู่หันมาถาม  ไหนมันบอกว่าจะพาคู่ควงคนใหม่ไปแฮบปี้วาเลนไทน์ที่บ้านแต่นี่ก็จะหกโมงเย็นแล้วไหงยังไม่ไปรับสาวเจ้าสักทีล่ะนิ

                " ยกเลิกว่ะ "  คนโดนถามตอบได้หน้าตาเฉยมาก 

                " หา  ยกเลิก  "   เสียงห้าวโหนสูงขึ้นทันที   ยกเลิกนัดวาเลนไทน์เนี่ยนะ

                " เออ  ยกเลิก  มีสำคัญให้ทำมากกว่าว่ะ "

                " อะไรวะ "

                " ง้อเด็ก "

 

                ประกาศิตจากปากเพื่อน  ทำเอามนุษย์ขี้สงสัยอย่างพ่อหนุ่มหุ่นล่ำต้องถึงกับหุบปาก  เพราะยังอึ้งอยู่  นี่เพื่อนเขามันนึกอะไรขึ้นมา  แต่ว่ามันก็น่าจะทำได้จริงๆละนะ  ปล่อยให้เวลามันล่วงเลยมาตั้งนาน  ไอ้แก่เอ้ย

 

                " ว่าแต่จะไปด้วยไหม  เจ้าหนูเขี้ยวแฝดนรกคงมาด้วย  ไปกันให้หน่อย "  ไดสุเกะถามอมยิ้ม  ทำไมจะไม่รู้ว่าล่ะว่าเพื่อนตัวเองให้ความสนใจกับเจ้าหนูเขี้ยวเพื่อนรักของคู่ปรับของตนแค่ไหน  โถ่เอ้ย  อ้างมาได้ว่าถูกชะตาอยากได้น้องชาย    ข้ออ้างภูธรมากเพื่อน

 

                " เออว่ะ  น่าจะดี  เหอๆ ทีนี้ล่ะ ฉันจะได้มีน้องชายน่ารักๆให้ฟัดเล่นเสียที " เคนทาโร่หัวเราะร่าเริง  ปากก็บอกว่าดีใจจะได้น้องชายมาฟัดเล่น  แต่ทำไมหัวใจมันเต้นตุบๆๆๆ  ยิ่งกว่ารัวกลองล่ะวะ   ตื่นเต้นทำไมนักหนาแต่จะได้มีน้องชาย  ฮ่วย

 

                " งั้นก็เก็บของ  ป่านนี้เจ้าสองคนนั้นไปทำกับดักอะไรที่บ้านแล้วบ้างก็ไม่รู้  ยิ่งตกแต่งใหม่ด้วย ยังไม่อยากทำใหม่ว่ะ " 

 

                ..........  เลิกเล่นกันเสียทีละนะ   มาโอะมาโอะ ........

 

 

                " นี่โชโกะโชโกะนายว่าตำแหน่งนี้ดียัง "

                " อืม  มันเฉียงไปป่าว  มันจะหล่นมาไม่ตรงนา "

                " ว่าแต่นายเนี่ย ลงทุนเนาะ  เล่นเอาช็อคโกแลตมาละลายเล่นเลย "

                " เฮอะ ก็จะได้สมกับวาเลนไทน์ไง ชิ "

 

                ท่ามกลางดงดอกไม้ของห้องปรับอุณหภูมิที่ได้รับการตกแต่งมาอย่างดี  แม้จะถูกใจแค่ไหนแต่พอนึกว่าเดี๋ยวจะมีตาบ้านั่นมาจู๋จี๋กับสาวสวยก็นึกอยากจะพังให้ราบแล้ว  แต่ด้วยความเสียดายดอกไม้ทำให้ต้องชะงักความคิดเอาไว้ แล้วเปลี่ยนเป็นเล่นเทศกาลสาดช็อคโกแลตแทน  หึ  อยากหวานกันนัก  เอาให้น้ำตาลขึ้นเป็นเบาหวานไปเลยละกัน ฮึ่

 

                ถังใบใหญ่ใส่ช็อคโกแลตเหลววางบนคานไม้ที่มีสลักรองรับอยู่เหนือประตูทางเข้าออกของห้อง หากว่าใครทะเล่อทะล่าเปิดไม่ระวัง  มีหวังได้อาบน้ำใหม่สนุกแน่  แต่สิ่งหนึ่งที่สองปีศาจน้อยไม่รู้ก็คือ   มีประตูอยู่อีกบานหลังฉากที่ลับตาคน  ดังนั้นทั้งคู่จึงไม่รู้ว่าเป้าหมายได้คืบคลานเข้ามาเสียแล้ว

 

                " โห่  คราวนี้จัดหนักว่ะ " เสียงกระซิบแรกชวนคุย  ทำเอาคนฟังเหยียดยิ้ม เดี๋ยวได้หนักกว่านี้แน่

                " หึ ส่งท้ายไง ว่าแต่แก  ไปจัดการไอ้หนูเขี้ยวหน่อย ลากไปไหนก็ได้ ไม่ต้องกลับมาเลยนะ " สั่งการก่อนเคลื่อนตัวเข้าไปใกล้เป้าหมายที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราว

 

                " อ้าว  กรรไกรหายไปไหน  เดี๋ยวไปเอาก่อนนะ "  ราวกับนรกสาปเมื่อโชโกะที่กำลังจะตัดเชือกกลับหากรรไกรไม่เจอ  เด็กหนุ่มจึงละมือจากบรรไดลิงที่เขาจับเอาไว้ให้กับเพื่อนที่กำลังปีนป่ายวางกลไกด้านบน 

 

                " อยู่นี่เอง  อื๊อ~~ "

                ตาโตเบิกกว้างเมื่อจู่ๆอ้อมแขนใหญ่ก็สอดเข้ารวบเอวแน่น  ไม่พอมือปริศนาก็เอื้อมมาปิดปากแน่นพร้อมกับลากตัวออกไป  ดิ้นยังไงก็ไม่หลุด  ทำไงดี  มาโอะมาโอะ ช่วยด้วย !!!  แง๊  

                " นี่โชโกะโชโกะ  ไหนอ่ะ กรรไกร  โชโกะ.. เฮ้ย "

                มาโอะที่ยื่นมือมาเพื่อขอกรรไกรเอะใจที่ทำไมกรรไกรไม่มาสักที  แต่แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่อหันมาพบว่า  ใครกำลังจับบันไดให้   ซวยแล้วไหมล่ะ  โจทย์มายืนยิ้มแต้อยู่เนี่ย  แล้วเพื่อนเขาหายไปไหนล่ะ

 

                " ไม่ต้องมองหาหรอกน่ะ  ถ้าไอ้หนูเขี้ยวล่ะก็  โดนลากไปแล้ว  ส่วนเราน่ะ ลงมาเสียที ซนจริงๆ "  ไดสุเกะบอกปนบ่น  ก่อนจะยืดตัวเต็มความสูงแล้วดึงร่างเล็กๆที่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวให้ปลิวลงมาอย่างง่ายดายท่ามกลางเสียงโวยวายด้วยความตกใจ

               

                " ย๊าก  อย่านะ  "

                แล้วสงครามย่อยๆก็เกิดขึ้นเมื่อเจ้าตัวแสบที่ตั้งตัวได้เมื่อเท้าถึงพื้นก็เริ่มดิ้นหนีจนต้องลงไปฟัดกันที่พื้นเสียอย่างนั้น  กว่าจะสงบได้ก็เล่นเอาเหนื่อยไม่น้อย  แต่สุดท้ายเจ้าตัวดีก็นอนหอบแฮ่กในอ้อมกอดของคู่อริจนได้ 

 

                " พอได้หรือยัง หลายปีแล้วนะ มาโอะ "  ไดสุเกะ เท้าแขนยันตัวเองด้วยท่อนแขนข้างหนึ่ง  อีกข้างก็ประคองท้ายท้ายให้เจ้าตัวแสบของเขาให้มองหน้า

                " พออะไร ไม่รู้เรื่อง "  มาโอะมาโอะของทุกคนก็ยังคงความเกรียนได้อย่างคงเส้นคงวา  เรื่องอะไรจะให้ยอมง่ายๆ  แต่แล้วก็ต้องชะงักการต่อต้านดิ้นรนเมื่อเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยจริงจัง

                " พี่ไดจังขอโทษนะครับ  สำหรับเรื่องนั้น มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด  พี่ไดจังเป็นของมาโอะมาโอะคนเดียวจริงๆนะ "

               

                ...

                ....

 

                " มะม๊าฮะ  มะม๊า ไดจังอยู่ไหนฮะ "

                " ไดจังก็ต้องอยู่ที่บ้านสิจ๊ะ  อ๊ะ เดี๋ยวลูก  "

                " แม่ฮะ  เคียวจังไปไหน "

                " ไปหาไดจังมั้งจ๊ะ เห็นถือห่ออะไรไม่รู้ไปด้วย  "

                " อ้าว  จะไปกวนไหมนั่น  เห็นมีสาวมาหาด้วยนะฮะ "

                " ตายจริง  ชินจัง  ไปพาน้องกลับมาหน่อยนะจ๊ะ  แม่ลืมไปเลยว่าวันนี้วันวาเลนไทน์  "

 

 

                ไดจัง ~~~~  มาโอะมาโอะ เอาช็อค .....

 

                " วาตานาเบะคุง  ฉันชอบคุณ ช่วยรับไว้ได้ไหมคะ "

                " เอ่อ  ขอบคุณนะครับ "

                               

                " อุ้ย  เด็กที่ไหนกัน น่ารักจัง "

                " มาโอะมาโอะ  มีอะไรหรือเปล่า "

                " เอ  ถามทำไมไม่ตอบละจ๊ะ "

 

                " ว๊าย... "

                " มาโอะมาโอะ  ทำไมทำแบบนี้ เอาอะไรปาพี่เขา "

 

                แบร่~~~  มาโอะมาโอะเกลียดไดจังที่สุด 

 

                ........

                ............

 

                " ถึงวันนั้นพี่จะรับช็อคโกแลตของซาคาเอะจัง  แต่พี่ก็ไม่ได้คบกับเขานะ "

                " แล้วไง ไม่เกี่ยวกันนิ  ปล่อยได้แล้วหนัก "

                " หายโกรธหรือยัง "

 

                " ไม่เคยโกรธ  แต่เกลียดเลยล่ะ  เหอะ ตั้งแต่นั้นก็ไม่ยอมมาหาเลยไม่ใช่หรือไง  ไหนจะสาวๆอีกเป็นกระตั๊ก "  เสียงแหวแว๊ด  ตาวาววับ  สองมือพยายามดันอกกว้างให้ออกห่างแต่แรงแค่นี้จะทำอะไรได้   สุดท้ายก็ได้แต่หอบแฮ่กๆให้อีกฝ่ายหัวเราะขำกับอาการงอแงเหมือนเด็กงอน...ก็งอนจริงอ่ะ

                " ก็พอไปหาก็ไม่ยอมมาคุยนี่นา  ทำไม กลัวว่าถ้าพี่ไดจังมีแฟนแล้ว จะไม่มาเล่นด้วยหรือไง  หรือว่า ... " 

                " ว่าอะไร  พูดดีๆนะ "

               

                " หวง .. "

 

                เงียบ .... เงียบเป็นเป่าสากเลยทีเดียว  จี้ใจจำจนจุกยิ่งกว่าโดนฮุคด้วยอัปเปอร์คัทของบัวขาวเสียอีก  แต่นั่นก็ทำให้คนที่นอนคร่อมอยู่ยิ้มกว้าง  ร่างสูงยันกายลุกขึ้นพร้อมกับดึงร่างเล็กขึ้นนั่งตัก  มือใหญ่ลูบเรือนผมนิ่มเล่นให้สมอยากในขณะที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้ดิ้นอะไรได้แต่ยอมนั่งพิงอกเขาแต่โดยดี

                " ก็ไดจังเป็นพี่ชาย  หวงไม่ได้หรือไง " ยังไม่วายจะเถียง 

                " หือ  พี่ชายเหรอ  พี่ชายแค่นั้นเหรอ "

                " ..... "

                " กะ  ก็พี่ชายอ่ะ "

                " แล้วทำไมต้องเอาช็อคโกแลตมาให้พี่ชายวันวาเลนไทน์ด้วยนะ หือ "

 

                " ไม่ใช่... นะ "

                ตาโตเบิกกว้างเมื่อเห็นอะไรสักอย่างในมือของคนที่ตัวเองนั่งตักอยู่   ช็อคโกแลตชิ้นน้อยที่ถูกนำไปเคลือบเรซิ่นไว้เพื่อป้องกันการเสียหายแล้วนำมาทำเป็นพวงกุญแจพกติดตัว  ทำเอาพูดไม่ออก  นี่เก็บไว้ตลอดเลยเหรอ

 

                " ตอนนั้นไม่ได้เอามากินหรอกนะ  เพราะไม่รู้ว่าตั้งใจให้พี่หรือเปล่า  แต่ว่าทุกๆปีก็เอามาให้ใช่ไหมล่ะ ขอโทษนะที่ไม่ได้ให้ของตอบแทนอะไรเลย ว่าแต่ปีนี้เตรียมไว้ให้หรือเปล่า "   ใบหน้าเนียนส่ายไปมา  ทุกๆปีถึงจะตามแกล้งแค่ไหน  แต่สุดท้ายก็แอบเอาช็อคโกแลตที่ทำเองไปวางไว้ที่หน้าต่างทุกที  แต่ปีนี้มัวแต่เตรียมการก่อกวนก็เลยลืมๆไปเสียได้ 

               

                " อืม  งั้นก็เอาเจ้านี่เป็นไง  "

                " อ๊า  อย่านะ  ไดจัง "

                เสียงร้องดังขึ้นเมื่อจู่ๆร่างสูงก็อุ้มเจ้าตัวดีขึ้นแล้วเดินปราดไปยังประตูที่วางกับดักไว้ก่อนจะเปิดประตูดึงออก  และสลักมันก็เริ่มทำงานตามที่ได้ทำไว้  และช็อคโกแลตเหลวก็เทลงมาตรงเป๊ะ  เละทั้งคู่  จะบ้าตาย

                " ทำอะไร  ไดจัง  เปื้อนหมดเลย  โอ้ย  ปล่อยผมลงนะ "  เจ้าของกับดักโวยลั่น หนอย

                " ฮะๆ ก็ของขวัญปีนี้ไง อืม หวานใช้ได้เลยนะเนี่ย "

 

                " อ๊า ... มาเลียทำไม  จั๊กจี้ "  เสียงใสแหวลั่นห้องกระจกเมื่อใบหน้าคมซุกลงมาแล้วเลียช็อคโกแล็ตที่เปรอะตามแก้มเนียน  ร่างเล็กๆโดนพามานั่งยังโซฟาตัวใหญ่อย่างไม่กลัวจะเปื้อนในขณะที่ปากและลิ้นอุ่นก็ยังไม่เลิกตามซุกไซร้ไปตามใบหน้าและซอกคอเพื่อลิ้มรสหวานของช็อคโกแลต

 

                " มาโอะ "

                " เอาไว้คราวหน้ามาฉลองไวท์เดย์กันนะ "

                เด็กน้อยที่ดิ้นรนนิ่งงัน  เงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่ยื่นหน้ามาใกล้ให้หน้าผากสัมผัสกัน ปลายจมูกไล้ไปตามสันจมูกรั้นเบาๆ  สองแขนโอบกอดร่างในอ้อมกอดแน่น กลิ่นหอมหวานของช็อคโกแลตอบอวลไปทั่ว

                " อะ  อื้อ ก็ต้องฉลองสิ  อย่าลืมของตอบแทนด้วยนะ "  ก้มหน้างุด แต่ก็ไม่วายจะมีฟอร์มตามสไตล์มาโอะมาโอะ  ทำเอาไดสุเกะอดหัวเราะไม่ได้  แต่ก็นะ  มาโอะมาโอะของไดจังนี่นา จะให้ว่าง่ายแบบคนอื่นๆเหรอ   ฝันไปเหอะ

 

                ..   แล้วเรามาฉลองไวท์เดย์ด้วยกันนะ  .....

 

 

The end of Part

 

 

~~~ To Be Continue  In  White Day ~~~

 

 

แถมท้ายอีกนิด

 

 

                " ปล่อยผมนะ  ตาลุงนี่ มาลากกันทำไมเนี่ย  "  เสียงโวยวายลั่นของเจ้าหนูเขี้ยวไม่ได้ทำให้หนุ่มหล่อล่ำอย่างสุดหล่อคาเนะซากิ  เคนทาโร่รู้สึกรู้สาสักนิด  หากแต่มือใหญ่กลับยื่นออกไปตรงหน้าให้เจ้าตัวเล็กที่กำลังอาละวาดได้งงเล่น

                " เอาน่า  ไหนๆเจ้าไดสุเกะเพื่อนฉันมันก็จะญาติดีกับเพื่อนซี้เราแล้วนา มาดีกันเถอะ "

                " ดีกัน  ดีกันแล้วได้ไร "  ทำตาวาวแก้มป่องพองลม  กอดอกเชิดหน้ารอข้อเสนอไม่ยอมยื่นมือไปจับมืออีกฝ่ายเพื่อเชื่อสัมพันธไมตรีง่ายๆ

                " ก็มาเป็นน้องชายของพี่ไง "  หนุ่มหล่อผู้ยังคงตอกย้ำตัวเองว่าที่คอยตอแยเจ้าหนูเขี้ยวนี่ก็เพราะความอยากได้น้องชายมาฟัดเล่นเพียงอย่างเดียวตอบอย่างมั่นใจ  ในขณะที่เจ้าหนูตัวแสบได้แต่ทอดถอนหายใจ  ผู้ใหญ่ไรวะปากแข็งเอ๊ะ หรือจริงๆเฮียแกโง่เลยไม่รู้ตัว  ไม่รู้ใจด้วย ชิ ตกลงตูต้องเดินเกมส์ก่อนว่างั้น

                " ไม่เอา  ไม่อยากมีพี่ชาย "  ตอบสะบัด  ปัดข้อเสนอได้อย่างเจ็บจี๊ด ทำเอาหัวใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม

                " อะ  ถ้าไม่อยากมีพี่ชาย  แล้วอยากมีอะไรล่ะ "  โง่ดักดาน  โง่แบบไม่ยอมฉลาดจริงๆ   ตาลุงนี่ 

                " ไม่เอาพี่ชาย  พี่ชายมีเยอะแล้ว จะเอาอย่างอื่น เข้าใจป่ะ  ฮึ่ เอาไป "  ว่าพลางเดินพุ่งเข้าชนจนคนไม่ได้ตั้งหลักล้มลงแล้ววิ่งหนีไปทันที

                " เอ้าเฮ้ย  ไอ้หนูเขี้ยว  กลับมาก่อน  ไม่อยากมีพี่ชายแล้วอยากมีอะไรเล่า  ฮะ  เฮ๋  "

 

                เอ่อ  ในมือมันอะไรกัน  นี่มัน  นี่มัน ....

 

                ช็อคโกแลตเหรอ  ..  เอ่อ  ช็อคโกแลต วาเลนไทน์สินะ  แล้วให้เขาทำไม แล้ว  แล้ว...

 

                ... ไม่เอาพี่ชาย  ไม่อยากได้พี่ชาย  จะเอาอย่างอื่น ....

 

                หน้าโง่ๆเริ่มฉลาดขึ้นทันที   ไม่เอาพี่ชาย  ไม่เอาพี่ชายสินะ  หึๆ  ได้เลยน้องเขี้ยว  เฮียจัดให้ 

 

 

++++++++++++++++++++++

 

talk : โปรเจควาเลนไทน์ของปีนี้ โดยพี่ PPK ค่ะ ขอให้มีความสุขกับไดมาโอะ(??) และความรักรอบๆตัวทุกคนนะคะ!