Dai-Mao:PASSWORD

posted on 28 Feb 2014 23:36 by kuroikuruma in fan-fiction directory Fiction

Title: PASSWORD

Pairing: Dai x Mao   

Author: kuruma

Author’s note : หลังจากที่ห่างหายไปนาน ยอมรับค่ะว่าในหัวมีเรื่องมากมายไปหมด ทั้งเรื่องงาน เรื่องสุขภาพของตนเอง สิ่งที่เคยบอกไว้ว่าจะเขียนซีรี่ส์ Prince ภาคจบนั้นมีอยู่ในหัวแล้วแต่ไม่สามารถถ่ายทอดได้ ความรู้สึกที่ว่าน้องจะเป็นคนธรรมดาที่ไม่ควรจะไปแตะต้อง(จิ้น)อีกมันก็โผล่ขึ้นมารบกวนอยู่เรื่อยๆค่ะ แต่หลังจากที่ได้อ่านบลอคของน้องที่อัพเป็นวันสุดท้ายในวันนี้แล้ว (ต้องขอขอบคุณคำแปลจากพิชชี่ จากเพจ Hamao Kyousuke Thailand Fanclub) ในที่สุดก็เกิดเป็นฟิกสั้นๆเรื่องนี้ขึ้นมาจนได้สินะคะ (ส่วนซีรี่ส์ Prince รออีกหน่อยนะคะ)

อารมณ์สด ด้นสดนะคะ .. ไม่ต้องคาดหวังอะไรกันมาก
 
ว่าแล้วก็ไปอ่านกันดีกว่าค่ะ^^
 
+++++++++++++++++++++
 

 
28 กุมภาพันธ์ 2014
 
 
นาฬิกาที่หน้าจอไอแมคตรงหน้าปรากฏเวลา 18.23 น. หลังจากที่เขาได้กดส่งข้อความประกอบรูปภาพสุดท้ายของตนลงในบลอคในนาม ฮามาโอะ เคียวสุเกะ ลงไป
 
 
นักศึกษาที่กำลังมุ่งมันกับการเรียนออกแบบตกแต่งภายในเงยหน้าพิงหลังกับพนักเก้าอี้แล้วหลับตาลง แพขนตายาวนั้นกระพริบถี่ๆ หยดน้ำที่ไหลจากหางตานั้นแสดงถึงความรู้สึกของเขาได้เป็นอย่างดี
 
 
กองจดหมายที่อ่านแล้วถูกวางลงบนโต๊ะทำงานข้างคอมพิวเตอร์แบบตั้งโต๊ะ ถึงจะมีจดหมายมากขนาดไหนแต่เขากลับไม่เบื่อเลยที่จะอ่านมันซ้ำๆ กำลังใจมากมายที่มีให้มานั้น รับรู้ได้เป็นอย่างดี แต่ถึงแบบนั้นความรู้สึกผิดที่ต้องทิ้งแฟนๆทุกคนไปนั้นก็ยังคงไม่จากไปไหน ส่วนบรรดาของที่รับมาจากสต๊าฟอยู่ในกล่องกระดาษขนาดใหญ่ที่มุมหนึ่งของห้องจำนวนหลายกล่อง เขายังเปิดมันไม่หมดเลย..
 
 
เขาเห็นสีหน้าอ้อนวอน ได้ยินคำร้องขอทั้งน้ำตาว่าอย่าไป ..
 
 
แต่ก็ยังใจร้าย บอกทุกคนอย่างเอาแต่ใจว่าจะทำตามความตั้งใจของตนเอง
 
 
เคยแม้แต่บอกออกไปว่า อาจจะไม่กลับมาในวงการนี้อีก
 
 
ฮามาโอะ เคียวสุเกะ ที่เมื่อตอนแถลงข่าวยุติงานในวงการบันเทิงได้บอกว่าจะก้าวไปไปข้างหน้าโดยที่ไม่หันหลังกลับมาอีก
 
 
แต่ในบลอคสุดท้ายในฐานะนักแสดงก็ยังให้พาสเวิร์ดออกไปว่า "ไปแล้วจะกลับมา" เสียอีก
 
 
จะทำได้หรือเปล่าก็ยังไม่รู้เลย..
 
 
มือเรียวยกขึ้นปิดหน้าตนเอง รู้สึกเหงาอย่างบอกไม่ถูก
 
 
" บ้าจริง..พรุ่งนี้มีเทสต์ย่อยแล้วนะ .. มัวเสีย..เวลา.. ฮึก! " คำพูดแผ่วเบาที่พยายามปลอบใจตนเองนั้นกลายเป็นเสียงสะอื้นจนได้
 
 
--RRR--
 
 
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นข้างตัวนั้นทำให้มาโอะต้องปาดน้ำตา พลางสูดลมหายใจลึก เพราะชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั้น
 
 
" ไดจัง.." เขาเรียกชื่อของปลายสายเบาๆ พยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว ทั้งๆที่รู้ดีว่าไม่เคยปิดบังอะไรผู้ชายคนนี้ได้เลยซักครั้ง
 
 
" ฉันอ่านบลอคนายแล้ว..ไม่เป็นไรใช่ไหม? " เสียงทุ้มเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง เสียงบทละครเวทีที่ดังเข้ามาในโทรศัพท์เป็นระยะๆคงกำลังซ้อมละครเพลงเรื่อง Chinu no chikai ที่จะเล่นเดือนหน้าอยู่
 
 
" อื้อ " มาโอะพยักหน้าแรงๆทั้งที่ยังคุยโทรศัพท์อยู่ เขามองแจกันดอกไม้ที่เขาทำจากวัสดุเหลือใช้ยังคงมีช่อดอกไม้ที่ได้จากอีกฝ่ายเมื่อวันพุธในรายการทริปเปิ้ลโซนปักเอาไว้ที่หัวเตียง
 
 
เพราะต่างคนต่างยุ่ง หลังจากวันนั้นเลยไม่่อยได้คุยอะไรกันอีก
 
 
แม้แต่จะไลน์หายังไม่มีเวลาเลย..
 
 
" พรุ่งนี้มีสอบล่ะ.. " มาโอะเปลี่ยนเรื่อง มันคงไม่ดีเท่าไหร่ถ้าไดสุเกะจะมารับรู้ว่าเขากำลังจิตตกแบบนี้ เพราะอีกฝ่ายเองเป็นคนสนับสนุนให้เขาเรียนต่อตั้งแต่แรกแล้ว ก็คงเท่ากับรับความผิดไปด้วยครึ่งหนึ่งหนึ่งนั่นล่ะ
 
 
" อ่านหนังสือแล้วใช่ไหม? ที่ให้ไปน่ะ .. ปีแรกๆมันจะยากหน่อยนะมาโอะ " พอเห็นว่าเด็กหนุ่มเปลี่ยนเรื่องแล้ว เขาเองก็วกเข้าเรื่องเรียนเสียเลย
 
 
" อ่านแล้วครับๆ อ่านจนท่องจำได้แล้วเนี่ย " มาโอะหัวเราะกับความเข้มงวดของพี่ชายคนสำคัญ
 
 
" ไม่ใช่แค่ท่องแต่ต้องเอามาใช้ได้ด้วย  " เสียงจากปลายสายยังคงสอนเขาอย่างเคยชิน
 
 
 
เป็นพี่ชายคนสำคัญมาถึงหกปีแล้วนี่นา..
 
 
" ครับๆ ป๊ะป๊า ลูกจะเชื่อฟังนะครับ "เด็กหนุ่มหัวเราะกับคำที่ใช้เรียกไดสุเกะเวลาที่ถูกจ้ำจี้จำไชให้ทำนั่นทำนี่มาตลอด ได้ผลปลายเสียงเงียบไปชั่วอึกใจก่อนจะโวยวายออกมา
 
 
" ..................... ป๊ะป๊า อะไรกัน!  "
 
 
" ก็ไดจัง ดูแลผมเกินอย่างกับเป็นป๊ะป๊าจริงๆนี่นา สอนนั่นสอนนี่ก็เยอะ ไหนจะเรื่องเรียนนี่อีก ถ้าไม่มีไดจังผมต้องแย่แน่ๆเลย .. เพราะงั้น ถึงผมจะเป็นนักศึกษาแล้วก็ห้ามทิ้งนะ! " มาโอะยกเอาเหตุผลโน่นนี่มาพูดตามใจจนได้ เขาจะทำตัวเป็นเด็กและเอาแต่ใจได้กับแค่คนๆนี้เท่านั้นล่ะ
 
ก็เป็นพี่ชายคนสำคัญนี่นา..
 
 
" ไม่ทิ้งหรอก.....คำนี้เป็นพาสเวิร์ดที่ให้นายเลยนะ " ไดสุเกะตอบกลับมาพลางยิ้มให้ปลายสายอย่างอ่อนโยน แถมยังเลียนแบบข้อความในบลอคสุดท้ายของอีกฝ่ายด้วย เขากับมาโอะผ่านเหตุการณ์หลายอย่างมาด้วยกัน เด็กที่ครอบครัวเพิ่งจะแตกแยกเลยเข้ามาทำงานในวงการอย่างเอาแต่ใจ เลยกลัวที่จะถูกทิ้ง เมื่อได้ทำงานกับเขามาตลอดจึงอดไม่ได้ที่จะต้องดูแล เพราะไม่อาจปล่อยมือได้ เป็นพี่ชายคนดีมาตลอดหกปี
 
 
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป ... อาจจะไม่ต้องแอบคุยโทรศัพท์กันแบบนี้ก็ได้ ..
 
 
ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไป..ถ้าเขาอยากจะไปไหนมาไหนกับมาโอะที่เป็นคนธรรมดา...
 
 
..แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน..
 
 
" พรุ่งนี้สอบเสร็จแล้วแวะมาหาที่สตูดิโอสิ.. " ไดสุเกะบอกกับอีกฝ่าย ซึ่งจะว่าไปก็น่าจะเป็นคำสั่งเสียมากกว่า
 
 
" ได้เหรอ? " เด็กหนุ่มถามอย่างไม่แน่ใจนัก..ก้เขาไม่ใช่นักแสดงในเรื่องนั้นแล้วก็ไม่ได้ทำงานในวงการแล้วนี่นา
 
 
" จะรอนะ.. " หนุ่มรุ่นพี่ไม่ตอบคำถามนั้น เขาบอกเพียงสั้นๆก่อนจะวางสายไปเท่านั้นเอง
 
 
เสียงสัญญาณถี่ๆทำให้มาโอะเองก็ต้องวางสายเช่นกัน น่าแปลกที่น้ำตากลับแห้งไปเสียเฉยๆ เขาเห็นหน้าตัวเองที่สะท้อนกับหน้าจอคอมพิวเตอร์มีรอยยิ้มปรากฏอยู่
 
 
คงเพราะ"พาสเวิร์ด"ที่ได้จากอีกฝ่ายนั่นเอง
 
 
+++++ END +++++


 
 
 

edit @ 1 Mar 2014 01:17:44 by kuroikuruma

Comment

Comment:

Tweet

คิดถึงจังเลย มาโอะจางงงงงงงงงงงงงง

#6 By MoMo on 2014-04-19 19:18

มะ...เม้นต์ได้สักที
ขนาดด้นสดยังสุดยอด ตอนนั้นเราร้องไห้อยู่เลยมั้ง
คำว่า "ไม่ทิ้งหรอก" ความหมายมันลึกซึ้งมากๆเลยนะ พาสเวิร์ดของน้องจะรักษาความสัมพันธ์นี้กับไดจังเอาไว้เก็บมันไว้เป็นกำลังใจนะ 
...ไปแล้วกลับมานะ... อย่าหายไปนานนะ
ขอบคุณสำหรับฟิคนะคะ big smile

#5 By Zenri (180.180.191.252|180.180.191.252) on 2014-03-30 20:25

อ่านแล้วฟินที่สุดค่ะ นี้ขนาดด้นสดน่ะยังขนาดนี้นะค่ะ  ฝีมือยังไม่ตกน่ะ จะดีมากถ้าตอนนี้ไดจังอยู่เคียงข้างมาโอะเหมือนในเรื่อง ถึงอาจจะเป็นเเค่มโน แต่ก็ขอยึดเอาไว้เป็นำลังใจรอไดมาโอะกลับมา เพราะฉะนั้นอย่าหายไปนานนะค่ะ เเบบว่าคนมันขาดกำลังใจบ่อยค่ะ อ่านแล้วมีความสุขมั่กมากค่ะ
    ปล รายงานตัวค่ะตามมาอ่านแล้วน่ะค่ะ หวังว่าจะเม้นท์ได้สักที

#4 By วันฟ้าใส (202.176.110.221|202.176.110.221) on 2014-03-08 02:40

คิดถึงคู่นี้จัง

#3 By bovy30 (171.5.175.167|171.5.175.167) on 2014-03-03 22:37

"คิดถึงและรอคอย"
เป็นพาสเวิร์ดที่ให้กับคุรุมะซังและมาโอะ
กรุณาแต่งฟิค Dai-Mao เพื่อแฟนๆต่อไปด้วยนะคะ
big smile

#2 By bluebug (1.20.135.55|1.20.135.55) on 2014-03-03 19:14

ทำให้ยิ้มได้อีกถึงความสัมพันธ์ของทั้งสองคน พยายามรักษาความสัมพันธ์นั้นไว้ตลอดนะเหมือนกับพาสเวิ์ด " ไม่ทิ้งหรอก"

#1 By senade (110.168.116.138|110.168.116.138) on 2014-03-02 08:29