Title:  My Naughty Prince ..สองเรา กับฟ้าสีคราม.. Ch5

Pairing: Dai x Mao
 Author: kuruma
Author’s note:  มันคือฟิกชั่น อิงความจริงตามช่วงเวลาเท่านั้น เหตุการณ์บางอย่างและสถานที่ที่เกิดเนื้อเรื่องอาจเกิดขึ้นจริง แต่เนื้อเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงการจิตนาการของผู้เขียนเท่านั้น
 
++++++++++++++++++++++++++
 

“ กลับมาแล้วฮะ ” มาโอะเอ่ยเสียงใสเมื่อกลับมาถึงห้องของไดสุเกะ ที่จริงเขากลับมาถึงญี่ปุ่นได้หลายวันแล้ว แต่ก็แวะไปเที่ยวบ้านของคุณพ่อและไปเที่ยวกับชินโนะสุเกะ ดังนั้นกว่าจะมาหาไดสุเกะได้ชายหนุ่มก็ไม่ตื่นเต้นแล้ว

มือแกร่งเปิดประตูห้องออกกว้างพลางทำหน้าเรียบเฉย

“ ไม่ตื่นเต้นหน่อยเหรอไดจัง? ” มาโอะเอียงคอถามเล็กๆก่อนจะเข้ามาในห้อง ไม่วายยัดถุงของฝากมากมายใส่มือของเจ้าของห้อง

“ ไม่ล่ะ กลับมาตั้งหลายวันแล้วนี่ ฉันคงจะตื่นเต้นกว่าถ้านายตรงมาจากสนามบินแล้วมาที่นี่เลยน่ะนะ ” ไดสุเกะรับเอาของนั้นมาวางไว้ที่โต๊ะทานอาหารก่อนจะเปิดตู้เย็น

“ ทานอะไรมาหรือยัง? ” แต่ก็ไม่ได้รอคำตอบอะไร เขาหยิบแกลลอนนมออกมาจากตู้เย็น เทใส่แก้วแล้วใส่เข้าไปในไมโครเวฟแล้วปล่อยให้มันทำงาน

“ งอนเหรอ? ” มาโอะทำเสียงล้อเลียนพลางเข้ามากอดเอวคนรักจากด้านหลัง ใบหน้าสวยซบกับแผ่นหลังกว้าง

“ กว่าจะมาหากันได้ตั้งสามวัน จะไม่ให้รู้สึกอะไรบ้างหรือไง? ” ไดสุเกะตอบกลับ ปล่อยให้มาโอะกอดหลังเขาไว้อย่างกับเป็นลูกลิงแบบนั้น แล้วก้มลงหยิบแก้วนมร้อนออกมาวางบนเคาท์เตอร์ทำอาหาร “ แล้วนี่จะไม่ปล่อยหรือไง? ”

“ เลิกงอนก่อน แล้วจะปล่อย ” มือเรียวกอดเอวนั้นแน่นขึ้นอีก

“ เลิกงอนแล้ว ปล่อย ” เสียงทุ้มตอบกลับไปทันที แต่ดูท่ามาโอะจะยังไม่ยอมปล่อย คราวนี้เขาเลยพลิกให้ร่างเพรียวนั้นลงไปนอนหงายอยู่บนโต๊ะกินข้าวได้ง่ายๆ โดยที่เขาจับมือทั้งสองข้างของคนรักยันไว้กับพื้นโต๊ะกินข้าว เสียงแผ่นหลังกระทบกับโต๊ะกินข้าวนั้นฟังดูน่ากลัว แต่คนที่เจ็บตัวกลับไม่ร้องออกมาเลยซักคำ

“ ผมเจ็บแล้วนะ เลิกงอนได้แล้วน่า ไดจัง .. นะ ” มาโอะยิ้มพลางขยับใบหน้าไปแตะริมฝีปากกับข้อมือที่เกร็งจนเส้นเลือดโผล่ขึ้นมา

 

++++++++++++++++++++++++++

ค่ำคืนนั้นจบลงบนเตียง เท้าของไดสุเกะโผล่ออกมาจากผ้าห่มนั้นถูกผูกด้วยเครื่องประดับชิ้นใหม่ที่แสนจะอินดี้จากบาหลีเป็นเชือกพันข้อเท้า ส่วนคนที่นอนหลับพริ้มอยู่แนบอกราวกับแมวน้อยนั้นได้เปรียบกว่าเห็นๆเพราะสร้อยคอทองคำเส้นเล็กที่มีจี้ตัวDระดับอยู่ด้วยนั้นไม่ต่างอะไรกับการตีตราเป็นเจ้าของเลย

“ เป็นของฉันแล้วนะ”

..Happy Birthday..

ถ้อยคำกระซิบจนแทบไม่ได้ยินข้างหูของเด็กหนุ่มเมื่อผ่านค่ำคืนที่เป็นวันสำคัญด้วยกันนั้น ทำให้ฝันดีไปตลอดคืน

 
++++++++++++++++++++++++++

 

ร้านคาราโอเกะกลางเมืองคือสถานที่นัดหมายในการจัดงานฉลองวันเกิดให้ลูกชายคนที่สองของบ้านฮามาโอะ มาโอะเข้าไปทางหลังร้านก่อน จากนั้นไดสุเกะก็เข้าไปทางหน้าร้าน พวกเขาชินแล้วกับความสัมพันธ์แบบหลบซ่อนเช่นนี้

“ แขกของฮามาโอะซังนะนะครับ เชิญด้านนี้ครับ ” พนักงานตอนรับพูดด้วยความสุภาพก่อนจะเดินนำไดสุเกะไปที่หน้าห้องคาราโอเกะแบบส่วนตัว ซึ่งหน้าประตูมาโอะยืนอยู่แบบนั้น

“ ไม่เข้าไปล่ะ? ” เสียงทุ้มถามอย่างแปลกใจ หากแต่มาโอะกลับส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบ ชายหนุ่มจึงเอื้อมมือไปจับมือเรียวที่เย็นเฉียบเอาไว้ ก่อนจะออกแรงดึงเบาๆให้มาโอะตามเข้าไป และทันทีที่พวกเขาเข้ามาในห้อง

เสียงพลุกระดาษก็ดังขึ้นพร้อมกับเส้นกระดาษยาวๆที่ออกมาจากมือของผู้ใหญ่สี่คนในห้องนั้น

 

“ สุขสันต์วันเกิด!! ”

คงจะดูแปลกๆที่ผู้ใหญ่ทั้งสี่คนจะเล่นเป็นเด็กๆแบบนี้แต่ไดสุเกะก็เลือกที่จะปล่อยมือของคนรักแล้วดันให้ร่างเพรียวเข้าหาคนสำคัญในชีวิตของตน

มาโอะหันมาสบตาคนรักราวกับขอความมั่นใจ และเมื่อไดสุเกะพยักหน้าให้เขาเล็กน้อย เด็กหนุ่มจึงหันกลับไปหาครอบครัวที่รออยู่ เขาเอื้อมมือไปกอดกับหญิงวัยกลางคนที่มีรอยยิ้มเหมือนกับตนเองนั่น .. คุณแม่ของเขาเอง.. ก่อนจะผละออกไปทักทายคนที่เหลือ ซึ่งคือ ผู้เป็นพ่อ คุณลุงที่นับถือกัน และคนสุดท้าย คุณแม่ของยูเมะโนะสุเกะ ภรรยาใหม่ของพ่อเขาเอง

แม้จะยังขัดเขินไม่น้อย แต่ก็นับว่าเด็กหนุ่มทำได้ดีเลยทีเดียว ในการกลับมาเข้ากับครอบครัวได้อีกครั้ง

 

++++++++++++++++++++++++++

เสียงเพลงที่ดังขึ้นแทบจะตลอดเวลา ดูเหมือนคุณแม่ของมาโอะจะชอบให้ไดสุเกะร้องเพลงเป็นพิเศษจึงเชียร์อย่างออกนอกหน้า ไม่เว้นแม้แต่คุณแม่ของยูเมะโนะสุเกะที่ขอฟังอีกหลายๆเพลงเลยกลายเป็นว่าตอนนี้ไดสุเกะต้องคอยดูแลพวกผู้หญิงแทน ส่วนเจ้าของวันเกิดตอนนี้นั่งดื่มกับคุณลุงและผู้เป็นพ่อ ซึ่งดูเหมือนมาซาโนริจะเป็นฝ่ายรินเบียร์ให้ลูกชายเสียเต็มแก้วทุกทีไป ซึ่งมาโอะเองก็ดูจะเพลิดเพลินในการดื่มเหลือเกิน

“ แน่ใจแล้วใช่ไหม กับหมอนี่? ” มาซาโนะริถามลูกชายขณะที่รินเบียร์ลงในแก้วเปล่าที่ยังเปื้อนฟองเบียร์อยู่ เขารอคำตอบเล็กน้อยจนกระทั่งมาโอะพยักหน้าแรงๆนั่นล่ะ จึงพูดต่อ

“ ครอบครัวเราอาจจะยอมรับได้ก็จริง แต่ความสัมพันธ์แบบนี้ต้องระวังตัวตลอดนะลูก เข้าใจใช่ไหม? ”

เด็กหนุ่มสบตาผู้เป็นพ่อนิ่งก่อนจะพยักหน้าอีกครั้งแล้วยิ้มให้อย่างยินดีที่ได้รับการยอมรับแล้ว

 

หากแต่ความลับที่กว่าจะมาถึงวันนี้ก็ยังคงมีแต่มาซาโนริและไดสุเกะเท่านั้นที่รู้

 
 
++++++++++++++++++++++++++

 

ความสัมพันธ์ที่เปิดเผยต่อครอบครัวและได้รับการยอมรับแล้วทำให้ไดสุเกะสบายใจที่จะคบกับมาโอะได้อย่างเปิดเผยมากขึ้น อย่างไรก็ตาม พวกเขาก็ยังไม่สามารถไปไหนมาไหนด้วยกันได้อยู่ดี แฟนๆยังคงจับตามองและติดตามชีวิตของพวกเขาผ่านบลอคที่เปิดผ่านต้นสังกัด แต่ดูเหมือนมาโอะจะพยายามเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่าง..

 

… มาโอะคุง สร้อยสวยจังเลย จี้ตัว D นี่หมายถึงอะไรกันน้า…

 

ยิ่งเป็นที่สนใจของแฟนๆ ก็ดูเหมือนว่ามาโอะจะหยุดตนเองไม่ได้เสียแล้ว การทำตัวน่าสงสัยด้วยการห้อยจี้ไปไหนต่อไหนทำให้ถูกเรียกตัวเข้าไปในสำนักงานเอเจนซี่ที่ได้สังกัดอยู่

“ นั่งสิ ” ผู้จัดการของเด็กหนุ่มเองก็ถูกเรียกให้เข้าไปพร้อมกัน มาโอะมองหน้าผู้จัดการของเขาเล็กน้อยก่อนจะนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามของผู้เป็นเจ้าของเอเจนซี่

“ มีอะไรจะพูดไหม ฮามาโอะ? ”

การที่จู่ๆก็ถูกถามราวกับให้แก้ตัวนั้นทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว

“ผมเองต่างหากที่ต้องถามว่ามีเรื่องอะไรถึงเรียกเข้ามา ” ดวงตากลมโตนั่นฉายแววไม่พอใจ เพราะอีกฝ่ายทำเหมือนเขาทำผิดในเรื่องที่เขาไม่รู้จึงทำให้เขาหงุดหงิดโดยไม่ปกปิดสีหน้าเลย

“ อย่าถามเหมือนไม่รู้อะไรหน่อยเลย ฉันเองไม่อยากยุ่งเรื่องส่วนตัวอะไรหรอกนะ ถ้ามันจะไม่กระทบกับงาน เข้าใจไหม? ” เขาลุกขึ้นมาทุบโต๊ะดังปัง มาโอะลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที

“เรื่องนั้น ไม่ต้องห่วงหรอกครับ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ขอตัวนะครับ ” เด็กหนุ่มปรายตามองผู้จัดการของเขาเล็กน้อยก่อนจะเดินออกจากห้องของผู้บริหารไป

 
++++++++++++++++++++++++++

 

“ เดี๋ยวก่อน ฮามาโอะคุง ” ผู้จัดการคนนี้เป็นอีกคนที่มาดูแลงานให้เขาโดยที่ดูแลคนอื่นๆในค่ายอีกสี่คน เด็กหนุ่มเองก็จำไม่ได้ว่าเขาชื่ออะไรด้วยซ้ำ

“ มีอะไรอีกครับ? ”  เด็กหนุ่มถอนหายใจอย่างหงุดหงิด ก่อนจะได้รับซองเอกสารงานชิ้นต่อไป มาโอะเปิดซองเอกสารดูรายละเอียดของงานคร่าวๆ

--ถ่ายแฟชั่นชุดยูคาตะหน้าร้อน อิมเมจเซกซี่ของเด็กหนุ่มที่มีเจ้าของที่เป็นปริศนา .. Mao-natsu—

“ ผมไปคุยกับทางโน้นมาแล้ว อิมเมจประมาณนี้ล่ะ เขาสนใจจี้ที่ฮามาโอะคุงใช้อยู่มาก เลยอยากให้เอาไปใส่ในการถ่ายแบบด้วย ”

“ งั้นเหรอครับ? ” เด็กหนุ่มอ่านรายละเอียดของงานก่อนจะยิ้มอย่างพอใจ

… เรื่องส่วนตัวน่ะ บางทีมันก็เรียกงานได้ไม่ใช่หรือไง? …

“ แล้วงานอื่นล่ะครับ? ” เขาเอ่ยถาม ไหนก็ๆเข้าเอเจนซี่ทั้งทีแล้ว

“ เอ่อ .. ยังไม่มีเข้ามานะ  ” ผู้จัดการตอบอ้ำอึ้ง ที่จริงแล้วเขาถูกผู้บริหารเรียกไปคุยเรื่องของมาโอะมาพักหนึ่งแล้วถึงปัญหาในการรับงานที่ยังเป็นงานลักษณะเดิมๆอยู่

 

เด็กหนุ่มพยักหน้าโดยที่ไม่คิดถามอะไรต่อ ก่อนจะเอ่ยขอตัวกลับ

 

แต่เรื่องในวันนั้นก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นในการเปลี่ยนแปลงชีวิตของมาโอะจนได้

 

เด็กหนุ่มย้ายไปอยู่สังกัดใหม่อย่างเงียบๆ ซึ่งทางนั้นก็แสนดี แผนงานต่างๆในการ”ดัน”ได้ถูกเตรียมไว้เป็นอย่างดี ในฐานะนักแสดงที่อยากจะทำงานที่หลากหลายมากขึ้น

 

คอยดูเถอะ เขาจะต้องเติบโตขึ้นจากไอดอล กลายเป็นนักแสดงให้ได้!

เด็กหนุ่มก้มลงมองจี้ที่ห้อยคอตนเอง หวนนึกถึงคำสัญญาที่เคยเอ่ยไว้ ระยะห่างระหว่างตัวเขากับแผ่นหลังของไดสุเกะที่เป็นนักแสดงที่ได้รับการยอมรับจากวงกว้างนั้น คิดว่าอีกไม่นาน ระยะห่างนั้นคงจะน้อยลงๆ

และในที่สุดก็จะอยู่ในระดับเดียวกันได้เสียที..

 
++++++++++++++++++++++++++
 
talk : หายไปนานเลยค่ะ รู้สึกว่าตัวเองแย่มากน่ะ (บ่นตัวเอง) สำหรับเรื่องนี้นะ บอกตรงๆว่าแก้เยอะมาก เหตุการณ์มันเขียนย้อนหลังไปเยอะค่ะ ทั้งๆที่ระยะเวลาปัจจุบันมันไปไกลมากแล้ว และมีเหตุการณ์จริงๆในปัจจุบันเกิดขึ้นเยอะเลย จากที่ผ่านๆมา แต่คนเขียนเองก็ได้วางเรื่องไว้จนจบแล้วนะคะ ที่เหลือคือต้องเข็นออกมาให้ได้เท่านั้นเอง คนอ่านอาจจะสังเกตได้ว่า การดำเนินเรื่องค่อนข้างเร็วเลยทีเดียวค่ะเพราะตั้งใจไว้แล้วว่าจะโฟกัสตรงไหนบ้างนะคะ บางช่วงบางตอนอาจจะรวบรัดไปบ้างต้องขออภัย ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
ตอนนี้ยอมรับเลยว่าเพราะไม่แน่ใจในเรื่องการย้ายสังกัดของมาโอะว่าเกิดขึ้นในช่วงไหน ไม่ทราบจริงๆ ถึงได้นำมาใส่ในช่วงนี้เพื่อให้มันดูเป็นเหตุเป็นผลมากขึ้นอีก (ที่จริงแล้วน่าจะก่อนหน้านี้ด้วยซ้ำค่ะ) ต้องขออภัยอีกครั้งนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่ยังติดตามกันนะคะ
 

Comment

Comment:

Tweet

เกือบลืมไปแล้วนะเนี่ย ฮ่าๆๆๆๆ ถึงกับต้องย้อนไปอ่านอันเก่าก่อนแล้วค่อยมาตอนนี้อีกที
มาโอะจังดูโตขึ้นมากในตอนนี้ โฮ้ยยยยยย คิดถึงงงงงงงงงงงง *เหมือนจะไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่อง ฮ่าๆๆๆๆๆ*

#3 By MoMo on 2015-02-20 21:55

ขอบคุณนะค่า หลังจากที่รอมานานได้กลับมาอ่านฟิกของdaimaoอีกครั้ง รู้สีกดีมากๆค่า เนื้อเรื่องกระชับและเข้าใจเหตุการณ์ได้ง่ายขึ้น จะรอติดตามผลงานดีดีแบบนี้ในตอนใหม่นะค่า เป็นกำลังใจให้ค่า

#2 By Rossy (49.230.136.13|49.230.136.13) on 2014-10-27 02:29

รอมานานมาก ขอบคุณมากเลยสำหรับผลงานดีๆ อ่านแล้วนึกภาพแต่ละเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างมาโอะกับไดจังได้เป็นอย่างดี พยายามต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้ผลิตผลงานออกมาเพื่อให้แฟนๆ daimao ไม่ลืม
ขอบคุณค่ะ

#1 By senade (171.96.27.202|171.96.27.202) on 2014-10-25 07:42